Het Gilgamesj Epos besproken

Alles over spirituele zaken tref je hier aan.
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 16022
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

Sumerian syllabic glyps


rechtermuisklik afbeelding bekijken voor groter


The Sumerian Lexicon as an Adobe Acrobat PDF file:

"nin", which means "lady, mistress, queen". You can see how one of the parts of the sign is the sign "munus", which means "woman".

This sign is often part of divine names. However, oddly, sometimes it is part of the name of male gods, such as Ningirsu or Ningišzida. (In these names, we translate it "lord".) This has led to speculation that these gods were in fact originally goddesses.

Nin is pronounced like the first syllable of the English word "ninny", and it looks like this:
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: Nexion
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
Berichten: 3017
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:10

Sumerian Society


Religion was an intricate part of the daily life of a citizen of Sumer. Accordingly, the largest and most important structure in the city was the temple. Each city had a patron deity to which its main temple was dedicated. However, a multitude of gods were recognized and some of them might have shrines located in the main temple complex or have their own smaller temples.

The temple served several purposes, including worship and education. Each temple held an educational center in which students learned mathematics and scribing. Mathematics included simple skills, such as multiplication and addition, to the more complex, such as geometry and square roots. A student learning to be a scribe would spend many years in study learning the intricacies of grammar and the thousands of cuneiform symbols. The Sumerian teacher was known as an ummia.

Temples formed into large stepped mud-brick structures known as zigurrats. It is thought that zigurrats were built to resemble the mountains from which the ancestors of the Sumerians may have hailed. Temples were self-sufficient. They operated their own granaries, mills, bakeries, and livestock. The king was the high priest of the city and was considered the god's representative. After death, the king was often deified as a natural extension of this belief. The temple was also attended by a group of women classified into a caste system. At the highest order of this system was the entu who was considered to be the consort of the god. She often hailed from a very respectable background, such as the daughter of the king and thus was expected to lead a "proper" life. Second in the caste system were the sal-me. The two lowest were the zikru and the kadishtu, and they seemed to serve no purpose other than prostitution.

Go here for more information on Sumerian religion and here for a list of Sumerian deities.
Daily Life

A typical Sumerian family consisted of a husband, wife, and children. Marriage was usually an arranged event between family elders. The tenants of the marriage were contained in a sealed tablet. The guidelines detailed the process for the marriage and the divorce. Monogamy was the norm, though concubines were tolerated.

The husband held the power in the family. A husband could initiate a divorce with very little reason. He also had the right to take on a second wife if his first was not able to bear a child. Children were generally loved and cared for, but children could be sold into slavery to repay a debt.

The average Sumerian house was a modest one-story structure constructed from mud-brick. The house consisted of several rooms surrounding an open court. Wealthier citizens lived in two-story brick structures. Typical rooms included reception rooms, lavatories, kitchens, servants' quarters, and a private chapel. Floors and walls were covered with reed mats and animal skins. A family mausoleum was sometimes located under the house.

Music was an important part of daily life. Sumerians used many instruments including harps, pipes, drums, and tambourines. The music was often used in conjunction with poems and songs dedicated to the gods.

The Sumerian year was divided between two seasons, emesh and enten. Emesh equated to summer and lasted from March to September. Enten equated to winter and lasted from October to February. The months began with the evening of the new moon with a duration of 29-30 days. Their names varied from city to city, but were usually derived from agricultural practices or the names of deities.

Sumerian medical practices drew from was a mixture of surgery, magic, medicines. Medicine resources consisted of botanical (mustard, plum trees, pears, figs), mineral (salt, oil, river bitumen), and zoological(wool, milk, turtle shells) resources. Doctors were known as a-zu. Being a doctor was dangerous work as the penalty for malpractice was very severe and akin to "an eye for an eye." For this reason doctors usually relied upon non-surgical methods.

Sumerian society was rooted in agriculture and commerce. The fertile plains of the Tigris and Euphrates were criss-crossed with irrigated fields used to harvest and assortment of crops. Many disputes arose stemming from control of these vital irrigation fields. Much of the land was owned by temples and the king. This land was often "leased" out to workers who were provided with the land and tools in return for part of the profit.
The People

Sumerian society adhered to a caste system comprised of three classes: amelu, mushkinu, and slaves. The amelu were the at the top rung of the caste system. Government officials, professional soldiers, and priests were found in this class. Under the amelu were the mushkinu, the middle class of Sumerian society. The mushkinu were comprised of shopkeepers, farmers, merchants, and laborers. The mushkinu were the largest of the three classes. A large disparity existed between the rich and the poor, but even the poor owned their own land and livestock.

Slavery was an accepted part of life in Sumer and slaves were the lowest in the caste system. A person could find themselves a slave for several reasons, such as prisoners of war, debt, or born into slavery. Husbands could also sell their wives into slavery and parents could sell their children into slavery. Slaves did hold a few rights. They could borrow money, own property, engage in trade, serve as a witness in a legal matter, and buy their freedom. A slave who purchased their freedom or was freed by their owner could not be forced back into slavery. The slave class did not appear to hold any particular negative social stigma with Sumerian citizens. They held the belief that a person who found their self a slave did so out of misfortune rather than any fault of their own.

Law was an integral part of Sumerian society. Nearly every aspect of civil life was recorded in writing on a tablet. The tablets were used as evidence when a legal dispute arose. These written records were verified with cylinder seals. Early seals were carved from small gems and decorated with mythical beasts, battle scenes, et cetera. Over time the designs became standardized and formalized.

Legal disputes followed a set course of action. Before reaching court an attempt was made to settle the matter between the parties involved. This process was presided over by an arbitrator known as a maskhim. Failing that the dispute was brought to the court were a panel of professional judges, known as dikuds, heard the arguments.

Legal ramifications depended upon a person's class. Crimes against a member of the amelu carried a stiffer penalty than similar crimes against the lower classes. However, members of the amelu who committed a crime were usually punished more severely than members of the lower classes. This practice could stem from the military society associated with the upper classes and the necessity to maintain discipline.

The Sumerians are responsible for the first known set of written laws. These laws are known as the "code" of Ur-Nammu. By 2400 B.C. laws were common on Sumerian society. These laws were designed to protect the weak, poor, widows, and orphans against the rich.

The patron god or goddess of a city was seen as its ruler with the human king as his or her divine representative. The citizens held the power in early Sumerian cities. Decisions were made in an assembly. When a crisis arose, such as a war, the assembly elected a lugal to make the decisions. Over time this position became permanent and heriditary.

S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

@ Nex;

Sommige dingen in jouw tekst hier boven vind ik wel iet wat twijfelachtig, zoals slavernij. Wat ons verteld is over de 'slaven' in Egypte klopte ook niet helemaal, zacht gezegt ;-)

BTW een leuke link omtrent zigurrats, zie ook:
index.php?option=com_k2&view=item&id=13 ... -van-babel
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
Berichten: 3017
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:10

[quote=""Dromen" post=46516"]@ Nex;

Sommige dingen in jouw tekst hier boven vind ik wel iet wat twijfelachtig, zoals slavernij. Wat ons verteld is over de 'slaven' in Egypte klopte ook niet helemaal, zacht gezegt ;-)[/quote]

Die zijn ook "twijfelachtig" in die zin dat ze nogal "schokkend" kunnen zijn omdat het parallellen heeft met de huidige "maatschappij" en vormen van 'regering'? ;)

To be continued.....


Does Sargon ring any bells?
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Interessant detail bij dit alles is dat in de Oudheid de ruïneheuvels blijkbaar niet als begraafplaats werden gebruikt; een gewoonte die in het Nabije Oosten tot op de dag van vandaag voortduurt. Het is misschien niet toevallig dat één van de weinige weerklanken van het Gilgamesj-epos te vinden is in wat bekend staat als wijsheidsliteratuur. Dit is een wijd verbreid genre; zo wijd dat het misschien zelfs niet 'één genre' kan worden genoemd. Delen van andersoortige teksten, bijvoorbeeld
mythen, epen en bezweringsformules, zijn soms ook als zodanig te zien. Het veelvuldig voorkomen van de dialoog-vorm, een vorm typisch voor veel wijsheidsliteratuur, is een voorbeeld van dit verschijnsel in het Gilgamesj-epos. Men moet wellicht veeleer spreken van een culturele traditie dan van een genre (Bucellati, 1981). Gilgamesj kan heel goed gezien worden als een figuur, voortkomend uit deze traditie.

De woorden voor 'wijsheid' in het Akkadisch hebben sterke implicaties van kennis, kundigheid en expertise en worden vaak gebruikt in een cultische context. De God Ea speelt hierbij een belangrijke rol. Hij is de god van Apsoe, de zoetwateroceaan, beneden de aarde, en daaroodr ook de god van de landbouwgrond die door het zoete water tot vruchtbaarheid wordt gebracht. Hij is ook de god van de rituele wassing waarbij zoet water wordt gebruikt. Zoals uit de Soemerische mythe 'Hoe Enki de wereld ordende' (Enki is de Soemerische naam voor Ea) blijkt, is hij tevens verantwoordelijk voor de scheiding van wolken en regen, rivieren en zeeën. Vanuit hetzelfde ordenings- en beschavingsprincipe heeft hij de Zeven Wijzen allerlei technische verworvenheden naar de grote cultuurcentra van vóór de grote watervloed laten brengen. Er wordt in teksten dan ook aan hem gerefereerd als 'koning van de wijsheid', 'heer van het weten', etc.
De proloog van het epos maakt eteen al duidelijk dat het Gilgamesj is die Ea's gift aan de mensheid weer in ere heeft hersteld. In de allereerste regel 'Hij die alles gezien heeft', heeft 'alles' in het Akkadisch de connotatie 'bron', maar speciaal de bron van rivieren. De bronnen staan in verbinding met de zoetwateroceaan,
de Apsoe, de woonplaats van Ea en de Zeven Wijzen. 'Nagba', het Akkadisch voor 'alles', wordt daarom ook wel vertaald met 'Diepte', waarmee dan de Apsoe wordt bedoeld (George, 1999). Gilgamesj haalt zo kennis letterlijk uit het domein van Ea. 'Hij heeft kennis gebracht van voor de grote watervloed', staat er even later; weer een duidelijk verband met Ea.


S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Dan nog over 'Hoe Enki de wereld ordende', waarin ik hierboven naar wijs;

PS. Onderstaande tekst is geheel gekopieerd van deze link:
Hoe Enki de wereld ordende
vertaald door Herman Vanstiphout

Heer! Grootste in het heelal! Meester van zichzelf!
Vader Enki, verwekt door de Stier, gebaard door het grote Rund,
geliefd door Grote Berg Enlil, bemind door An,
o Koning, MES-boom in de Abzu geplant, die de landen overschouwt,
machtig basilisk opgesteld in Eridug,
van wie de schaduw de wereld bedekt,
boomgaard wiens loof over de natie hangt,
Enki, beheerder van de overvloed der goden,
Nudimmud, almachtig in het E-kur (centrale gedeelte van de nationale tempel),
alvermogend in de hemel en op aarde,
jij wiens Huis, in de Abzu gesticht, de grote mast van hemel en aarde is,
met één oogopslag beschouw jij het bergland waar buffels en herten welig tieren,
evenals zwijnen en evers.

Tot aan [……] de bergweiden en de heuvelrijen,
tot in de reine hemel waar geen mens binnendringt
priemen jouw blikken als scherpe rietstengels.
Jij nummert de dagen, plaatst de maanden, ordent de jaren,
om bij het einde de juiste maatregel uit te vaardigen
en het rechtvaardige besluit te openbaren.
Vader Enki, jij bent de vorst van alle mensen;
op jouw woord gaat alles bloeien en komt er welvaart op aarde.

Jouw takken, zwaar van vruchten ……
maak jij tot embleem van de [……] van de goden.
Weelderig als [planten?] groeiend in het woud, maak jij de lange gewaden
van keurschapen en lammeren tot hun embleem.
Wanneer men de hand slaat aan de arbeid op het goede veld,
worden door jou graanhopen en oppers opgetast.
[……] boter is het, en melk, wat de kooien en stallen voortbrengen!
De herder zingt zoet zijn zacht refrein, en
de koejongen schommelt de ganse dag het botervat.
Het banket in de feesthal der goden richt jij aan als een sieraad.

Jouw woord – de jonge man neemt het op in zijn hart als ware het zijn eigen kracht,
en als de zwaargehoornde stier stoot hij in het strijdperk.
Jouw woord – het meisje schikt het op haar hoofd als ware het haar eigen aantrekkelijkheid,
en overal kijken de mensen haar bewonderend aan.

[enkele regels beschadigd]

Aan vorsten en tronen
vreugde en geluk te schenken,
dat heeft Grote Berg Enlil jou opgedragen.

Enki, Heer van welvaart en inzicht,
door An beminde vorst, sieraad van Eridug;
jij effectueert orders en besluiten; jij stelt welbewust het lot vast;
jij sluit … van de dagen af; jij doet de maanden in hun huis treden;
jij doet de sterren aan de hemel staan; jij hebt hun tal geteld.
Jij vestigt de mensen in hun woonplaats;
jij ziet hoe dat ze hun herder volgen;
[enkele regels beschadigd]
jij doet de wapens in opslag blijven (je ze dus niet hoeft te gebruiken)
(en zo) bescherm jij hun leven (nl. van de mensen).

Vader Enki schrijdt over de bezaaide aarde – goed graan groeit!
Nudimmud bezoekt onze zwangere ooi – zij werpt een gezond lam!
Hij bezoekt onze drachtige koe – zij werpt een mooi kalf!
Wanneer jij onze velden en weiden bezoekt,
tast jij het graan op in oppers en hopen op het hoge land;
wanneer jij de uitgedroogde plaatsen in het land bezoekt,

[enkele regels beschadigd]
Enki, vorst van de Abzu, spreekt in majesteit zijn eigen lof, zoals het betaamt:
‘Mijn vader, vorst van hemel en aarde, (An dus)
heeft mij in de hemel en op aarde stralend doen verschijnen.
Mijn oudere broer, de koning van alle landen, (Enlil dus)
heeft alle voorschriften verzameld en in mijn hand gelegd.
Vanuit het E-kur, het huis van Enlil,
heb ik alle kunst en kennis naar mijn Abzu, naar Eridug gebracht.
Ik ben de ware zoon, verwekt door de grote stier, de eersteling van An.
Ik ben de grote storm die uit het onderaardse komt; ik ben de grote Heer van het Land.
Leider der tronen, Vader der landen,
oudste broer der goden, verzorger van weelde,
kanselier van hemel en aarde,
wijs vernuft van alle landen – dat alles ben ik.
Samen met An zetelend op de troon verstrek ik het recht;
samen met Enlil het bergland overschouwend beslis ik het lot,
de lotsbestemming, overal waar de zon opgaat, plaatste hij in mijn hand.
Door Nin-tur (meesteres van het baren) word ik uitverkoren,
door Nin-hursaga (meesteres van het heuvelland) word ik gunstig vermeld;
ik ben het hoofd der Anuna,
ik, de ware zoon van An, de heilige!’

Toen de Heer zijn majesteit verkondigd had,
toen de grote vorst zijn eigen lof gesproken had,
baden de Anuna nederig tot hem (als volgt):
‘Heer die instaat voor alle kunst en kennis,
kundig in besluiten, veelgeprezene – Enki, lof zij jou!’

Nogmaals, en met grote vreugde
spreekt Enki, vorst van de Abzu, in majesteit zijn eigen lof, zoals het betaamt:
‘Ik ben het wiens woord het ware is; ik munt uit in alle dingen;
op mijn woord worden stallen gebouwd, schaapskooien gemaakt.
Raak ik de hemel aan, dan valt de weldadige regen naar beneden;
raak ik de aarde aan, dan is er de grote karpervloed;
raak ik de groene velden aan,
dan worden op mijn woord hopen en oppers graan opgetast.
Mijn huis, mijn schrijn, bouwde ik op een reine plek en gaf het een gunstige naam;
mijn Abzu, mijn schrijn, bouwde ik in …… en gaf het een gunstige naam!
De schaduw van mijn huis ligt over de stille poel
waar de vissen hun vinnen roeren tussen de honingplanten,
waar de karpers hun staart roeren tussen het jonge riet,
en de vogeltjes kwetteren in hun nesten.
De bedienaren van het schrijn [……]
zij ook komen naar mij, naar Enki!
De Apkallu [……]
De Enkum……
baden zich voor mij in het …… water.
Heilige zangen en spreuken vullen mijn Abzu.
Mijn staatsieboot, “Kroon, Bergbok van de Abzu”,
brengt mij veel vreugde;
naar het grote moeras, de plaats die ik uitverkoren heb,
wendt hij de flanken, strekt hij de nek.
Flink trekken de roeiers de riemen;
zij zingen mooi, en de rivier zelf is blij,
Nimgirsig, de kapitein [van de boot]
verheft de gouden staf [……]
en stuurt de boot “Berghok van de Abzu” voor mij, voor Enki!
Ik, de Heer, ga vertrekken;
ik wil naar mijn land……ik, Enki!
Ik……ik, de meester van het lot!
[een vijftal beschadigde regels]
De landen Magan en Dilmun
zullen mij aanschouwen, mij, Enki.
Laat men de Dilmun-schepen laden met hout;
laat met de Magan-schepen hemelhoog laden;
laat de vrachtschepen van Melukha
goud en zilver vervoeren
naar Nibru (Nippur), voor Enlil, de Heer van alle landen!
Voor hen die geen steden hebben, die geen huizen hebben,
voor de Martu, bestem ik vee als (af te dragen) geschenk!’

Tot de grote prins, die naar zijn land wilde gaan,
spraken de Anuna voorts vol respect:
‘O Heer, meester van de grote Machten (ME), die de Ongerepte Machten bestuurt,
die gaat over de grote Machten, de duizenden Machten,
jij, de meest aanzienlijke in de hele breedte van hemel en aarde;
jij die voor Eridug, de heilige, de kostbare plaats, de hoogste waardigheid bestemt –
Enki, Heer van hemel en aarde – lof zij jou!’

Voor de grote prins van het land, die vertrekken zou,
voeren alle Heren en alle Tronen,
alle bezweerders van Eridug,
allen die in Sumer het linnen dragen (hoogwaardigheidsbekleders),
de reinigingsriten van de Abzu uit.
Staande in de heilige plaats van Vader Enki, de weergaloze plaats,
maken zij de grote vertrekken van de prins schoon;
kamer na kamer tellen zij af;
zij reinigen het grootste schrijn Abzu en
brengen lange jeneverbestakken, de reine plant, aan en
ruimen het heilige [……] op, de promenade die aan Enki toebehoort.
Dan bouwen zij de steiger van Eridug, die naar de Goede Kade leidt;
zij meren de ‘Berghok van de Abzu’ aan de Goede Kade, de machtige kade.
Zij stellen een heilige kapel op
en zeggen daar gebed na gebed voor Enki.
[ongeveer 10 regels verloren]

Tussen het jonge riet roerden de karpers hun staart.
Toen richtte men in de Abzu de grote standaard op voor lommer,
waarvan de schaduw het ganse land bedekt en de mensen rust schenkt –
de grote mast over de lagune, die boven alle landen uitsteekt!

De Heer, de grote vorst van de Abzu,
vanaf de ‘Berghok van de Abzu’ gaf hij zijn bevelen.
Rechtop stond hij, en heerlijk, als een MES-boom gegroeid in de Abzu,
hij die voor Eridug, de heilige, de weergaloze plaats, de hoogste Machten bestemd had.
De sublieme opzichter van het bergland, de zoon van Enlil,
wendde toen het heilige roer,
en de held keek nog eens trots om naar de Abzu.
[8 regels verdwenen]

Nimgirsig, de kapitein van de boot
[verhief] de gouden staf vóór zijn meester;
de vijftig lahamu spraken eerbiedig tot Enki
en de roeiers [……] als hegam-vogels(?).

Koning Enki betrad het Land in majesteit;
uit de komst van de grote prins van het Land
vloeide een stralende weelde voort in de hemel en op aarde.

Enki bestemde het lot:
‘Sumer, grote berg, land van hemel en aarde,
gekleed in eeuwig licht, dat de Machten aan de volkeren doet toekomen van Oost tot West,
jouw Machten zijn groots en onaantastbaar.
Jouw hart is kunstig en onpeilbaar.
Jouw vruchtbare Abzu, die de goden baarde, is onbereikbaar als de hemel.
Zij baart koningen die zij met het ware diadeem tooit;
zij baart hogepriesters die zij de hoofdband aanlegt.
Jouw Heer, de eerbiedwaardige, zit naast An op de troon.
Jouw koning, Grote Berg Vader Enlil,
vader der landen, heeft jou bekleed met het……als een groenende boom.
De Anuna, de grote goden,
hebben hun verblijfplaats in jouw midden gekozen;
in jouw Gi-guna feesten zij te midden van jouw meest zeldzame bomen.
O huis Sumer, jij zult stallen bouwen, jouw vee zal zich vermenigvuldigen,
jij zult schaapskooien maken, jouw kleinvee zal ontelbaar worden.
Jouw Gi-guna zal de hemel aanraken;
jouw trouwe huis zal met de hand tot de hemel reiken!
De Anuna zullen in jouw midden het lot bepalen!’

Toen bereikte hij het schrijn Ur.
Enki, koning van de Abzu, stelde zijn lot vast:
‘Gans volmaakte stad, badend in het water, stevig staande stier;
troon van rijkdom, die het bergland bewandelt, hoog als de bergen;
welriekend plantsoen, brede schaduw, trots op eigen kracht,
volmaakte Machten vervullen jou.
Grote Berg Enlil heft boven alles jouw naam genoemd.
Jij bent de stad van wie Enki het lot bestemt:
heiligdom Ur, jij zult tot de hemel stijgen!’

Toen bereikte hij het land Melukkha.
Enki, koning van de Abzu, stelde zijn lot vast:
‘Donker land, jouw bomen zullen groot zijn, jouw wouden met exotische MES-bomen;
tronen daarvan gemaakt zullen geplaatst worden in de koninklijke paleizen.
Jouw riet zal hoog zijn, jouw rietbossen zullen exotisch riet zijn;
de helden zullen het als wapen gebruiken op het slagveld.
Jouw stieren zullen groot zijn, exotische dieren zullen het zijn;
hun geloei zal het geloei van de exotische stieren zijn.
De grote Machten van de goden zullen bij jou passen.
Jouw berghoen draagt een kleed van kornalijn;
jouw vogels wezen pauwen
wiens geschreeuw de koningspaleizen zal vullen!
Jouw zilver weze goud;
jouw koper weze brons!
Bergland, jouw goederen zullen overtalrijk zijn,
jouw bevolking zal steeds groeien
en ieder van jouw mannen zal een stier zijn voor de ander!’
[twee beschadigde regels]

Magan en Dilmun
Enki reinigde het land Dilmun en deed het glanzen.
Hij vertrouwde het toe aan Nin-sikila.
Aan de hoofdtempel van het land schonk hij lagunes; men eet er vis.
Aan het bouwland schonk hij palmbomen; men eet er dadels.

Elam en Markhasi
[De vreemde landen] Elam en Markhasi
……die alles verslinden……
Een koning, gemachtigd door Enlil,
zal hun huizen vernielen, hun wallen slechten.
Hun zilver, hun lazuursteen, al hun kostbaarheden,
aan Enlil, koning van alle landen, aan Nibru zal hij het afdragen!

Aan hen die geen steden hebben, en geen huizen,
aan de Martu gaf Enki het steppenvee als deel.

Tigris en Eufraat
Toen Vader Enki zijn oog van die plaatsen had afgewend
liet hij het op de Eufraat vallen.
Hij ging trots staan, als een stotige stier.
Hij richtte zijn lid op, ejaculeerde
en vulde zo de Tigris met vloeiend water.
Als een grazende koe loeiend om haar in de stal gebleven kalf,
ging de Tigris aan zijn zijde als was hij (Enki?) de bronstige stier.
Hij richtte zijn lid op, bracht de gift aan de bruid.
Als de wilde stier vulde hij haar schoot en bleef bij de geboorte.
Het water dat hij bracht was vloeiend, krachtig en zoet als wijn.
Het graan dat hij bracht is dik – de mensen eten het.
Zo vulde hij het E-kur, het huis van Enlil, met allerhande dingen.
Enlil was verheugd over Enki, en met hem was Nibru blij.

De Heer bond toen het prinselijke diadeem om;
de koningskroon zette hij op.
Hij raakte de grond aan zijn linkerzijde;
weelde ontsproot aan de grond.

Hij die de staf in de rechterhand houdt, en,
om Tigris en Eufraat zich te laten vermengen,
de gepaste woorden spreekt;
hij die vanuit het paleis de voorspoed doet vloeien als de fijnste olie;
de Heer van de lotsbestemming, Enki, koning van de Abzu,
stelde Enbilulu, de dijkgraaf van de waterlopen,
over hen beiden aan.

Hij riep het moeras op, en schonk suhurhi- en suhur-vissen;
hij riep het rietbos op, en schonk droog en jong riet.
[drie regels verdwenen]

Aan wiens net geen vis ontsnapt,
aan wiens val geen viervoeter ontsnapt,
aan wiens strik geen vogel ontsnapt,
……het kind van……
……geliefd door de vissen
stelde Enki over hen aan.

Toen trok de Heer een heiligdom op, een heilig schrijn waarvan het binnenste een doolhof is;
in volle zee bouwde hij dit heilig schrijn waarvan het binnenste een doolhof is;
een schrijn waarvan het binnenste is als een geknoopte streng – iets wat geen mens kent;
een schrijn waarvan de onderkant het wandelende Pegasus-sterrenbeeld is
en de bovenkant het beeld van de Wagen,
dat omspoeld wordt door een woeste golf, en voorzien is van vreeswekkende uitstraling
- de Anuna, de grote goden, durven het niet te naderen;
dat richtte hij daar op……en het paleis was vol vreugde.

De Anuna, vóór hem in gebed en smeking,
stelden voor Enki een hoge troon op in de Tempel van de Zee.
Voor de Heer [……]
en de grote prins [……]
de vogel [……]
Hij voorzag zo het E-kur, het huis van Enlil, van goederen;
Enlil was verheugd over Enki, en Nibru was blij met hem.

Zij die bestuurt [……] in het heilige schrijn,
zij die de paring veroorzaakt [……],
de woelige golf van de zee,
de storm, het springtij,
die uit het zeeschuim tevoorschijn komt,
de Vrouwe van Sirara, moeder Nanshe –
over de zee in al haar uitgestrektheid
stelde Enki haar aan.

Toen riep hij de regen op, het water uit de hemel;
als drijvende wolken stelde hij (de regen daar) op,
en verjoeg de wind die hen wegdrijft naar de horizon.
Zo maakte hij puinheuvels tot graanland.

Enki stelde hem die de stormen berijdt, die met de bliksem aanstormt,
die met zijn machtige sluisdeur het binnenste van de hemel afsluit,
het kind van An, de dijkgraaf van hemel en aarde,
Ishkur, de man van welvaart, de zoon van An,
daarover aan.

Toen maakte hij ploeg, juk en span klaar;
grote prins Enki voorzag ze van gehoornde ossen,
om de nobele voor te openen
en het vruchtbare veld graan te doen dragen.
Enki stelde de Heer, getooid met de weelde van het hoge land,
de bekwame landbouwer van Enlil,
Enkimdu, de man van sloten en dijken,
daarover aan.

Toen riep de Heer de vruchtbare akker op, en schonk het gunu-gerst.
Enki schonk kekers, linzen en bonen;
Hij hoopte op eshtub, gunu en innuha;
hij vermenigvuldigde de stapels en hopen.
Zo verspreidde hij voor Enlil welvaart in het Land.

Enki stelde haar wiens hoofd en lichaam gevlekt zijn (soort graan), van wiens gelaat honing druipt;
de Vrouwe die tot paring noopt, de kracht van het Land, het leven van de Zwarthoofdigen;
Ashnan, het goede brood, het eeuwige brood,
daarover aan.

Toen bond de prins de hak met een touw, maakte de tichelvorm,
en sneed in de klei als in zachte boter.

Enki stelde hem wiens tweesnijdende hak als de aasvretende slang is,
wiens strakke tichelvorm als een ……recht maakt,
Kulla, de tichelman van het land,
daarover aan.

Hij (Enki) trok de meetlijn aan en maakte het grondplan recht;
in opdracht van de vergadering ontwierp hij een huis, waarvoor hij de reinigingsriten volbracht.
De grote prins groef toen fundamenten, en legde het tichelwerk eroverheen.

Enki stelde hem wiens fundamenten niet verzakken,
wiens welgebouwde huizen niet instorten,
wiens stellingen, als de regenboog, tot in de hemel reiken,
Mushdamma, de grote metselaar van Enlil,
daarover aan.

Toen zette hij een nobele kroon op het hoge land;
op de hoge steppe bracht hij een sieraad uit lazuursteen aan, en bond er een diadeem van lazuursteen aan.
Hij schonk de goede aarde weelderige plantengroei;
hij vermenigvuldigde de kuddes en hield ze op hun plaats;
rammen en schapen vermenigvuldigde hij in de weiden en deed ze voortplanten.

De held van de steppe, haar kroon, de koning van het hoge land,
de grote leeuw van de vlakte, de sterke en machtige vuist van Enlil,
Shakan, koning van het heuvelland,
stelde hij daarover aan.

Toen bouwde hij stallen, en regelde hun onderhoud;
hij maakte schaapskooien, die hij voorzag van de beste melk.
Zo voorzag hij rijkelijk de banketzaal van de goden,
en aan het weidse groene veld bracht hij welstand.

Enki stelde de koning, de verzorger van het E-ana, de vriend van An.
De beminde schoonzoon van dappere Sin, de echtgenoot van Inanna de heilige,
vrouwe en meesteres van de grote Machten,
die noopt tot paring in de straten van Kulab,
namelijk Dumuzi-Ushumgalana, de vriend van An,
daarover aan.
Zo voorzag hij het E-kur, het huis van Enlil, van goederen;
over Enki was Enlil tevreden en Nibru verheugde zich met hem.

Toen stelde Enki de grenzen vast:
voor de Anuna
wees hij in de stad hun bouwplaatsen aan,
en in het veld hun akkers.
Enki stelde de held, de stier die uit het geurige struikgewas verschijnt, die brult als een leeuw,
dappere Utu, de stevig staande stier die trots zijn kracht vertoont,
vader van de ‘Grote Plaats’, waar de zon opgaat, grote heraut van An, de heilige,
de rechter, die de oordelen van de goden geeft,
die met zijn lazuurstenen baard vanaf de horizon de heilige hemel bestijgt,
Utu, zoon van Nin-gal,
over het ganse universum aan.

Toen spande hij de schering, en sloeg het getouw aan;
Enki regelde perfect het vrouwenwerk,
en omwille van Enki maakt men kostbare stoffen.

Enki stelde de eerbiedwaardige van het paleis, zij die voor de koning een sieraad is,
Uttu, de trouwe, de stille,
daarover aan

En toen was er nog zij die geen officie gekregen had;
Inanna, de jonge vrouw, die geen officie gekregen had.
Zij ging naar haar vader, naar Enki;
zij trad wenend zijn huis binnen onder groot misbaar (en zei:)
‘De bestemming van alle Anuna, de grote goden,
gaf Enlil in jouw handen.
Waarom heb jij alleen mij, een vrouw, anders behandeld?
Ik ben Inanna, de heilige; waar is mijn officie?

Aruru, de zuster van Enlil,
is ook patrones van het baren.
Zij kreeg als teken van haar erkentelijkheid de heilige steen van het baren,
en bovendien de snijder van de navelstreng, de imman-steen, de “prei”,
zij kreeg de silagara, dekom van groen lazuliet;
zij kreeg de heilige a-la, het gewijde vat.
Zo werd zij de baker van het land;
de geboorte van vorsten en Heren wordt haar toevertrouwd!

Mijn edele zuster, Nin-insina de heilige,
kreeg als teken de shuba-steen en is nu de minnares van An.
Zij staat klaar voor hem, en maakt hem duidelijk wat zij verlangt!

Mijn edele zuster Nin-mug, de heilige,
kreeg de gouden beitel en de zilveren hamer,
het grote vuurstenen mes kreeg zij ook.
Nu is zij in het Land de steensnijdster
die de vorsten maakt door hen het eeuwige diadeem aan te binden,
en de prinsen baart door op hun hoofd de wettige kroon te zetten!

Mijn edele zuster, Nisaba de heilige,
kreeg de meetstok
en draagt aan haar arm de glanzende meetlijn;
zo vaardigt zij de Machten uit,
stelt de grenzen vast, duidt de merkstenen aan – zij is de boekhouder van het Land,
en zelfs de voedselvoorziening van de goden behoort haar toe!

Nanshe, de grote Dame, aan wiens voeten de heilige vogel waakt,
is verantwoordelijk voor de opbrengst uit de zee.
Uitgelezen vissen, uitstekend gevogelte,
brengt zij aan Enlil, haar vader, in Nibru!

Waarom heb jij alleen mij, een vrouw anders behandeld
Ik ben Inanna, de heilige; waar is mijn officie?’

Enki antwoordt zijn dochter, Inanna, de heilige:
‘Wat werd jou onthouden, mevrouw? Wat hadden wij jou nog kunnen geven?
Jongedame Inanna, wat werd jou onthouden? Wat hadden wij jou nog kunnen geven?
O vrouw, de orders roep jij;
op dat bevel trekt men uit voor jou.
Jij verstopt het kleed van de jongelingschap;
de rechterkant verander jij in de linkerkant;
met het kleed van vrouwelijkheid bekleed jij hem;
vrouwentaal leg jij hem in de mond;
spoel en spinrokken geef jij hem in de hand;
vrouwelijke aantrekkelijkheid leg jij hem op (transseksualiteit).
Jij beheert de kromstaf, de stok en de schep van het herderschap.
Wat werd jou onthouden, jongedame Inanna? Wat zouden wij jou nog kunnen geven?
Van strijd en oorlog geef jij de onbetrouwbare bevelen;
al ben je geen raaf, jij spreekt de fatale woorden midden in het gevecht!
Jij maakt krom de rechte draad,
jonge Inanna, en recht de kromme draad!
Jij draagt en tooit jezelf in linnen;
jij weeft het wollen kleed, speelt met het schietspoel;
jij vermengt de veelkleurige draden!
Inanna, jij hoopt hoofden op als aarde; jij verstrooit ze als zaad;
jij vernield wat niet vernield mag worden en keert om wat niet gekeerd mag worden, Inanna!
Jij ontdoet de touwtrom van haar omhulsel,
en laat de tigi en de adab (muziekinstrumenten) wegstoppen, jongedame Inanna!
Jij wordt niet moe van de begerige blikken van jouw vrijers,
jongedame Inanna, maar jij zult geen touw knopen voor een diepe put!
Nu vloeit het hart van Enlil over: hij heeft het Land in orde gebracht;
het hart van Enlil vloeit over: hij heft het Land in orde gebracht.
Nu zijn hart overvloeit voor de mensheid,
ga nu niet [……]
[17 regels geheel verdwenen]

Vader Enki, lof zij u!
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
The One And Only Nexion NWO A.K.A. Next World Order
Berichten: 3017
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:10


Storytelling, the Meaning of Life,
and The Epic of Gilgamesh

Arthur A. Brown

Stories do not need to inform us of anything. They do inform us of things. From The Epic of Gilgamesh, for example, we know something of the people who lived in the land between the Tigris and Euphrates rivers in the second and third millenniums BCE. We know they celebrated a king named Gilgamesh; we know they believed in many gods; we know they were self-conscious of their own cultivation of the natural world; and we know they were literate. These things we can fix -- or establish definitely. But stories also remind us of things we cannot fix -- of what it means to be human. They reflect our will to understand what we cannot understand, and reconcile us to mortality.

We read The Epic of Gilgamesh, four thousand years after it was written, in part because we are scholars, or pseudo-scholars, and wish to learn something about human history. We read it as well because we want to know the meaning of life. The meaning of life, however, is not something we can wrap up and walk away with. Discussing the philosophy of the Tao, Alan Watts explains what he believes Lao-tzu means by the line, "The five colours will blind a man's sight." "[T]he eye's sensitivity to color," Watts writes, "is impaired by the fixed idea that there are just five true colors. There is an infinite continuity of shading, and breaking it down into divisions with names distracts the attention from its subtlety" (27). Similarly, the mind's sensitivity to the meaning of life is impaired by fixed notions or perspectives on what it means to be human. There is an infinite continuity of meaning that can be comprehended only by seeing again, for ourselves. We read stories -- and reading is a kind of re-telling -- not to learn what is known but to know what cannot be known, for it is ongoing and we are in the middle of it.

To see for ourselves the meaning of a story, we need, first of all, to look carefully at what happens in the story; that is, we need to look at it as if the actions and people it describes actually took place or existed. We can articulate the questions raised by a character's actions and discuss the implications of their consequences. But we need to consider, too, how a story is put together -- how it uses the conventions of language, of events with beginnings and endings, of description, of character, and of storytelling itself to reawaken our sensitivity to the real world. The real world is the world without conventions, the unnameable, unrepresentable world -- in its continuity of action, its shadings and blurrings of character, its indecipherable patterns of being. The stories that mean most to us bring us back to our own unintelligible and yet immeasurably meaningful lives.

The Epic of Gilgamesh opens with the convention of a frame -- a prologue that sets off the story of Gilgamesh's life. An unnamed narrator states, "I will proclaim to the world the deeds of Gilgamesh" (61). Thus the narrator introduces himself before he introduces the hero, and by doing so, welcomes us, as the imaginary listeners and actual readers, into the endless present of the telling of the tale. The deeds of Gilgamesh took place in the past. Having returned from his journey and resting from his labor, Gilgamesh, the narrator recounts, engraved the whole story on a clay tablet. What we are reading, then, is the transcription of an oral telling that repeats a written telling. On the one hand the frame helps verisimilitude. By referring to Gilgamesh's own act of writing, the narrator attempts to convince us that Gilgamesh was an actual king and that the story that follows is a true story. On the other hand, by calling our attention to the act of telling, the narrator reminds us that the truth of a story might lie in the very fact of its being a story -- the undeniable fact of its narration. To deny its narration would be to deny our own existence. Either way, the frame blurs the distinction between Gilgamesh's world, or the world of the tale, and our own.

And yet there is an irony in the prologue of which the narrator himself seems unaware -- an irony that highlights our position as readers and not listeners. Praising Gilgamesh's accomplishments, the narrator invites us to survey the city of Uruk: "Look at it still today.... Touch the threshold, it is ancient.... Climb upon the wall of Uruk; walk along it, I say; regard the foundation terrace and examine the masonry: is it not burnt brick and good? The seven sages laid the foundations" (61). It seems as if the narrator is counting on the walls themselves to verify his story, while from where we stand in time and space, these walls are nowhere to be seen -- they have been buried for centuries. However, we could say that the writer of the clay tablets anticipates our distance from Uruk and asks only that we imagine the walls, the way all storytellers ask their audiences to imagine what they are about to hear. Our ability to imagine the walls -- our inability not to as we read the sentence that describes them -- once again makes the act of narration part of the story and forces us, as readers, into the world of the text. The story has been passed on from narrator to narrator to listener to reader -- from writer to reader to reader. Thus even before we begin to read this story about the death of a friend and the hero's failed attempt to find immortality, we are made aware of the passage of time that connects us even as it separates us.

In the prologue we learn that Gilgamesh was two-thirds god and one-third man, and this knowledge is key to all that follows. Gilgamesh is a hero -- more beautiful, more courageous, more terrifying than the rest of us; his desires, attributes, and accomplishments epitomize our own. Yet he is also mortal: he must experience the death of others and die himself. How much more must a god rage against death than we who are merely mortal!And if he can reconcile himself with death then surely we can. In fact, without death his life would be meaningless, and the adventures that make up the epic would disappear. In celebrating Gilgamesh -- in reading The Epic of Gilgamesh -- we celebrate that which makes us human.

The story begins with the coming of Enkidu. As a young man and a god, Gilgamesh has no compassion for the people of Uruk. He is their king but not their shepherd; he kills their sons and rapes the daughters. Hearing the people's lament, the gods create Enkidu as a match for Gilgamesh, a second self: "`Let them contend together and leave Uruk in quiet'" (62). The plan works in several ways. First, Enkidu prevents Gilgamesh from entering the house of a bride and bridegroom; they fight and then they embrace as friends. Second, Enkidu and Gilgamesh undertake a journey into the forest to confront the terrible Humbaba. There they encourage each other to face death triumphantly:

All living creatures born of the flesh shall sit at last in the boat of the West, and when it sinks, when the boat of Magilum sinks, they are gone; but we shall go forward and fix our eyes on this monster. (81)

While everlasting life is not his destiny, Gilgamesh will leave behind him a name that endures. "I will go to the country where the cedar is felled," he tells Enkidu. "I will set up my name in the place where the names of famous men are written" (70). Thus Gilgamesh turns his attention away from small personal desires to loftier personal desires -- desires that benefit rather than harm Uruk. We remember from the prologue that the walls of the city, made from the cedar taken from the forest, still stand in actuality or in imagination to proclaim Gilgamesh's fame, and the very first sentence of the epic attests to the immortality of his name. But the immortality of a name is less the ability to live forever than the inability to die. Third and most important, Enkidu teaches Gilgamesh what it means to be human; he teaches him the meaning of love and compassion, the meaning of loss and of growing older, the meaning of mortality.

From its beginnings, Enkidu's story raises many questions on the nature of man. Created of clay and water and dropped into the wilderness, Enkidu is "innocent of mankind," knowing "nothing of cultivated land" (63). He lives in joy with the beasts until a trapper sees that Enkidu is destroying the traps and helping the beasts escape. The trapper needs to tame Enkidu just as the people of Uruk need to tame Gilgamesh, or to redirect his desires. As we read the story, we are not necessarily on the trapper's or the people's sides; we may identify more with the heroes -- with Enkidu and Gilgamesh. Civilization is less a thing than a process, the transformation of the primitive. Without the primitive, civilization would cease to exist. The Epic of Gilgamesh helps us see past the conventional classifications of "civilized" and "primitive" so that we might recall what each of us gains and loses in developing from one state of being to another. Would civilized man, if he could, go back to being primitive? Or, to put it another way, what does primitive man lose in the process of becoming civilized -- and what does he gain?

What Enkidu gains is wisdom. The harlot -- brought to the wilderness to trap Enkidu -- stands for this wisdom and speaks for civilization, even as she stands also as an outcast and an object of sexual desire. Enkidu is seduced by the harlot and then rejected by the beasts. This seems a dirty trick. Recognizing the corruption in himself, civilized man corrupts primitive man to weaken him and make him one of his own. Yet for Enkidu as for human beings in general, sexual desire leads to domesticity, or love. "Enkidu was grown weak," the narrator tells us, "for wisdom was in him, and the thoughts of a man were in his heart." The woman says to him, "You are wise, Enkidu, and now you have become like a god. Why do you want to run wild with the beasts in the hills?" She tells him about "strong-walled Uruk" and "the blessed temple of Ishtar and of Anu, of love and of heaven," and about Gilgamesh himself. Enkidu is pleased: "he longed for a comrade, for one who would understand his heart" (65).

Ultimately, Enkidu's journey out of the wilderness and his adventure with Gilgamesh lead to his death, and, looking back in his sickness, Enkidu curses the walls of the city: "O, if I had known the conclusion!If I had known that this was all the good that would come of it, I would have raised the axe and split you into little pieces and set up here a gate of wattle instead" (90). He curses the trapper and the harlot, who had destroyed his innocence -- as if innocence were precisely innocence of death and without consciousness, or knowledge, or wisdom, there would be no death. Yet Shamash, the Sun God, reminds him that the loss of innocence brings recompense:

Enkidu, why are you cursing the woman, the mistress who taught you to eat bread fit for gods and drink wine of kings? She who put upon you a magnificent garment, did she not give you glorious Gilgamesh for your companion, and has not Gilgamesh, your own brother, made you rest on a royal bed and recline on a couch at his left hand?

Above all, Shamash reminds Enkidu that he will be mourned by the people of Uruk and that "When you are dead [Gilgamesh] will let his hair grow long for your sake, he will wear a lion's pelt and wander through the desert" (91). Hearing Shamash, Enkidu changes his curse to a blessing. Bitter as his death is to him, and to Gilgamesh, it gives meaning to his life, for it makes companionship a thing of consequence. When Enkidu tells Gilgamesh his dream of the Underworld, Gilgamesh responds, "we must treasure the dream whatever the terror; for the dream has shown that misery comes at last to the healthy man, the end of life is sorrow" (93). Enkidu is in the story to die. In his rage and despair, Gilgamesh must live with the death of his friend, and with the knowledge that "What my brother is now, that shall I be" (97).

Afraid of this knowledge, even hoping to deny it, Gilgamesh goes on a search for everlasting life. Two-thirds god, he is able to go farther than the rest of us could go except by participating in the act of storytelling. In the repetition of passages, the story gives us not only a description but the sense of Gilgamesh's journey into the twelve leagues of darkness: "At the end of five leagues, the darkness was thick and there was no light, he could see nothing ahead and nothing behind him. At the end of six leagues the darkness was thick and there was no light, he could see nothing ahead and nothing behind him" (99). Gilgamesh speaks for us when he says, "Although I am no better than a dead man, still let me see the light of the sun" (100). And in the repetition of his own description of himself and recounting of what has happened to him, we feel his grief over the loss of his friend; we feel his aging, and the inevitability of our own grief and aging: "[W]hy should not my cheeks be starved and my face drawn? . . . Enkidu my brother, whom I loved, the end of mortality has overtaken him" (101).

Beside the sea, Gilgamesh meets Siduri, "the woman of the vine, the maker of wine," who reminds him of the meaningfulness of being human. "Gilgamesh, where are you hurrying to?" she asks.

You will never find that life for which you are looking. When the gods created man they allotted to him death, but life they retained in their own keeping. As for you, Gilgamesh, fill your belly with good things; day and night, night and day, dance and be merry, feast and rejoice. Let your clothes be fresh, bathe yourself in water, cherish the little child that holds your hand, and make your wife happy in your embrace; for this too is the lot of man. (102)

If it is "life" the gods retain in their keeping, it is not human life, for human life depends on the passage of time and the possibility of death.

Yet Gilgamesh still cannot rest. He continues his journey to Utnapishtim the Faraway, the only mortal to whom the gods have given everlasting life. With Urshanabi, the ferryman, Gilgamesh crosses the waters of death. Like Siduri, Utnapishtim asks Gilgamesh, "Where are you hurrying to?" (105), and in answer to Gilgamesh's question, "How shall I find the life for which I am searching?" he says, "There is no permanence" (106). But he reveals the mystery of his own possession of everlasting life. He tells Gilgamesh the story of the flood, of the time when the gods, unable to sleep for the uproar raised by mankind, agreed to destroy mankind, and would have succeeded had not Ea, one of man's creators, instructed Utnapishtim to build a boat and "take up into [it] the seed of all living creatures" (108). The story is familiar to us not only because it anticipates Noah's story in the book of Genesis, but because it is the story of life, the story of destruction and renewal.

When Gilgamesh is ready to begin his long journey home, Utnapishtim, at the urging of his wife, reveals a second mystery of the gods. He tells Gilgamesh of a plant growing under water that can restore youth to a man. Gilgamesh finds the plant and picks it; he decides to take it to Uruk to give it to the old men. But as Gilgamesh bathes in the cool water of a well, a serpent rises up and snatches away the plant; immediately it sloughs its skin and returns to the well. Again this story is familiar to us, not only because we recognize this snake as a precursor of the more sinister one that appears in the Garden of Eden, but because we comprehend it as a symbol. In the Sumerian world, Ningizzida, the god of the serpent, is "the lord of the Tree of Life" (119). While Gilgamesh himself has lost the ability to live forever, or the opportunity to pass on this ability to the men of Uruk, it is enough that the snake recalls for us, in its sloughing of its skin, nature's pattern of regeneration.

And with this dramatic statement of theme, Gilgamesh returns to the strong-walled city of Uruk, and the story itself returns to its beginning. Gilgamesh says to the ferryman, with whom he has made the journey home, "Urshanabi, climb up on to the wall of Uruk, inspect its foundation terrace, and examine well the brickwork; see if it is not of burnt bricks; and did not the seven wise men lay these foundations?" We have taken the ferryman's place by passing the story on -- even if only to ourselves. The narrator tells us once again that Gilgamesh, worn out with his labor, "engraved on a stone the whole story" (117). And finally, with the death of Gilgamesh -- the end of the story and the end of the telling of it -- the text returns us to our mortal lives.

S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Verder zou ik graag even een vette disclaimer willen toevoegen:

Er zijn verschillende versies in de omloop die zeer verschillend zijn(!).

Zo is tablet XII pas later toegevoegd en de tekst van regel 146 tot en met 157 is gebasseerd op een Akkadische bezweringtekst tegen demonen.

Er is een standaardversie van R. Campbell Thompson (1930) en S. Parpola (1997). Hier zijn de meeste versies op gebasseerd. Tussen deze versies zitten enorme verschillen. En nog steeds komen er aanvullingen en aanpassingen. Zo is bijv. de volgorde van Gilgamesj zijn dromen niet helemaal duidelijk.
Sun God
Sun God
Berichten: 4292
Lid geworden op: vr 12 nov 2010, 22:26

Mag het ook na zoveel jaar Dromen?

Ik heb al moeite mijn vaktijdschriften chronologisch op volgorde te krijgen LOL
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Ben nu bij Tablet III. Wat mij trouwens opvalt is de vele symboliek die er in naar voren komt. Zowel getallen als kleuren / (natuurlijke) middelen.
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Ik begin nu echt te begrijpen waarom het vertalen zo moeilijk is. Er zijn zo af en toe zeer verschillende interpretaties van woorden te gebruiken, waardoor de zin totaal andere context kan krijgen.

Ik ben er echter niet zo zeker meer van dat Gilgamesj 'echt' bestaan heeft als God (in de zin van het annunaki-Goden-verhaal).
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

Hier nog een interessante link:

Met dank aan Nexion
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: Nexion
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 16022
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

Nexion: Images from ancient Sumer. :) youtube&feature=youtu.be

Berichten: 11
Lid geworden op: wo 04 jan 2012, 11:47

:) :cheer: :lol: :woohoo:

Happy to sea you people talking about this!

Had, en heb, al die tekens al op mijn muur staan sinds we op dat oude Niburu forum zaten.

Gilgamesh al meerdere malen gelezen, blijft een van mijn favorieten.
Maar toch vind ik de Ramayana leuker.
Ben nu eenmaal een India freak.
S.G.I.G. Temple Admin
S.G.I.G. Temple Admin
Berichten: 16022
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

Een mooie link van Toxopeus voor dit topic:

[quote=""Toxopeus" post=49431"]http://etcsl.orinst.ox.ac.uk/

Interessante site over de Sumerische taal.[/quote]
Plaats reactie

Terug naar “Spiritualiteit”