psychiatrie undercover....

Alles over gezondheid, voeding, lichaamsbeweging het menselijke lichaam en nog veel meer. Wil je gezond leven dan staat hier veel handige informatie.
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15961
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

ma 29 jul 2013, 18:23

29 juli - Politie sluit psychiatrische afdeling Amphia Zhs. om ECT therapie

De psychiatrische afdeling van het Amphia Ziekenhuis (regio Breda) bleek vanmiddag afgesloten door de politie. Welingelichte bronnen meldden ons dat het te maken zou hebben met onjuiste voorlichting aan patiënten over fors en permanent geheugenverlies na ECT therapie waar het TV programma de Vijfde Dag van de EO vorige week woensdag over rapporteerde. Mogelijk worden ook de psychiatrische afdelingen van o.a. het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem en Rivierduinen (Midden-Holland) onderzocht.

http://www.ect-waarschuwing.nl/nieuws
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Vortex
Super QFF-er
Super QFF-er
Berichten: 730
Lid geworden op: zo 14 nov 2010, 21:17

za 24 aug 2013, 09:58

:sick: :sick:

http://www.metronieuws.nl/columns/jeugd ... ZcOhWXM1A/

Afbeelding

De waanzin: ruim vierhonderd gemeenteambtenaren, verspreid over heel Nederland, krijgen komend jaar een basiscursus jeugdpsychiatrie. Na deze zesdaagse cursus is het hun taak te beoordelen of jongeren psychiatrische hulp nodig hebben of niet. Iets wat nu nog is voorbehouden aan deskundigen die hiervoor jaren hebben gestudeerd. Ik verzin dit niet.

Waarom deze stoomcursus? Op 1 januari 2015 treedt de nieuwe Wet op de Jeugdzorg in werking. Vanaf die datum zijn gemeenten zelf financieel verantwoordelijk voor alle vormen van jeugdzorg. Aan de ruim vierhonderd overheidsdienaren dus de taak de kosten zo laag mogelijk te houden. Het gevolg? Recht op jeugdzorg wordt een gunst, van een ambtenaar. Mits de gemeentelijke budgetten het toelaten natuurlijk. Geen onafhankelijke, objectieve beslissingen meer van gekwalificeerde professionals. Voortaan is het een gemeenteambtenaar die beslist of uw kind wordt doorverwezen naar een jeugdpsychiater. Want stoomcursus van zes dagen, dus deskundig. Oh, die bestuurlijke arrogantie! Alle macht aan de incapabelen, want we weten allemaal hoe ambtenaren zijn wanneer ze macht ruiken: "Ja mevrouw, dat kan wel zo zijn dat uw zoontje elke dag zijn hoofd kapot bonkt tegen de deurpost, maar heeft u al eens Sinaspril geprobeerd? Een vertrouwde kinderpijnstiller hoor. Wacht, dan pak ik de cursusmap erbij. Kijk, hier staat het: Sinaspril kauwtabletten, bij voorkeur de frisse pepermuntsmaak. Bent u voor iets meer dan drie euro klaar. Ook handig op vakantie of onderweg. Makkelijk mee te nemen en ze kunnen zonder water overal worden ingenomen. Kunt u daar iets mee? Nee? Hoezo zware gedragsproblematiek en DSM-5? Nu niet met moeilijke termen gaan smijten hè! Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat veel buitenlucht kinderen echt goed doet. Toen ik nog stadswacht was, had ik nooit hoofdpijn. Machtig mooi werk was dat. En over DSM hoeft u mij ook niets te vertellen. Mijn zwager heeft daar nog gewerkt. Nee, nu niet huilen. Heeft u al een helmpje aangeschaft voor uw zoon? Die zijn op Marktplaats helemaal niet duur."

En dat is het dan. Hopla, voldongen feit, succes ermee. Dit wordt de hel voor ouders die met de handen in het haar zitten. Zij mogen opboksen tegen een plaatselijke overheid die nergens zin in heeft wanneer het geld kost. Oh, die bestuurlijke waanzin in barre tijden. Waar is de eerste gemeente die liever failliet gaat, dan dit wanbeleid door te voeren? Waar is de weigerambtenaar waneer je hem écht nodig hebt?

LUUK KOELMAN
nosce te ipsum
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23147
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

ma 02 dec 2013, 16:45

19.6 MILJARD per jaar gaat er in Nederland naar de psychiatrische en psychische zorg sector...

Dat is echt te ZIEK voor woorden!!
‘Psychische stoornissen grootste kostenpost in de zorg’

De ziekte die de hoogste uitgaven met zich meebrengt, zijn de kosten voor de verstandelijke handicap - Foto: ANP
Van alle soorten ziekten geeft Nederland het meeste geld uit aan psychische stoornissen. In 2011 was dat 19,6 miljard euro, 22 procent van de totale zorguitgaven in dat jaar.

Op de tweede plaats komen hart- en vaatziekten met 8,3 miljard euro, blijkt uit donderdag gepubliceerde cijfers van het vierjaarlijkse onderzoek van het RIVM.

Handicap

De aandoening die de hoogste uitgaven met zich meebrengt, zijn de kosten voor de 'verstandelijke handicap', die onder de noemer psychische stoornissen valt. De hoogte van het bedrag, 6,8 miljard euro, is toe te schrijven aan speciale voorzieningen zoals hoge woonkosten.

Een deel van deze groep woont in instellingen waarbij 24-uurszorg, verpleging en begeleiding onmisbaar zijn.

Vergrijzing

Ten opzichte van 2007, stegen de ziektekosten gemiddeld met 4,7 procent. De stijging is voor een kwart toe te schrijven aan de vergrijzing en de bevolkingsgroei door een toegenomen levensverwachting. Bovendien is de groei in zorguitgaven voor 16 procent te wijten aan prijsstijgingen in de sector.

De snelst gestegen kosten van afgelopen jaren, zijn die voor ziekten als kanker, ziekten aan het zenuwstelsel, ziekten aan de zintuigen en stofwisselingsziekten.

Deze stijging is te verklaren door vergrijzing en de hogere levensverwachting, omdat deze ziekten vooral bij ouderen optreden. Voor aandoeningen in deze groep zijn de afgelopen jaren veel nieuwe, relatief dure, medicijnen beschikbaar gesteld.
Bron: http://www.elsevier.nl/Nederland/nieuws ... -1418688W/
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

zo 29 dec 2013, 19:52

Het verband tussen neoliberalisme en het aantal mensen met psychische problemen
Paul Verhaeghe, psycholoog en psychoanalyticus en hoogleraar aan de universiteit van Gent − 28/08/12
© ANP.

OPINIE De neoliberale maatschappij maakt mensen niet zomaar ziek; ze vernietigt de eigen sociale verbanden. De Vlaamse psycholoog en psychoanalyticus Paul Verhaeghe werkt als gewoon hoogleraar aan de universiteit van Gent. Dit is een uittreksel uit Identiteit (De Bezige Bij), dat vanaf deze week in de boekhandel ligt.


Het doel van psychotherapie is heel sterk aan het opschuiven in de richting van verplichte sociale aanpassing.
Er zijn van die films die op het netvlies van een generatie gebrand staan. One Flew over the Cuckoo's Nest uit 1975 behoort daartoe. In twee uur tijd komt alles aan bod wat foutliep in de psychiatrie van toen: onbetrouwbare diagnoses, sociaal afwijkend gedrag benoemd als psychiatrische ziekte, dwangbehandeling en overmedicalisering. Iets meer dan tien jaar later werd ik als jong broekje belast met het onderwijs in de psychodiagnostiek.

'Belast' is het juiste woord: niemand van het toenmalige professorenkorps wilde het vak doceren. Wetenschappelijk onderzoek had aangetoond dat de diagnostische labels grotendeels onbetrouwbaar waren. De veronderstelde biologische basis van die diagnoses was grotendeels een fabeltje gebleken. Psychofarmaca werden veel te vaak voorgeschreven, en dat bovendien binnen de context van een behandeling die steevast neerkwam op verplichte aanpassing. Dit alles kreeg toen zeer ruime aandacht via literatuur, films en de algemene pers.

Inmiddels zijn we een dikke dertig jaar verder, met het volgende resultaat. Bij elke nieuwe editie van het meest gebruikte handboek, de Amerikaanse Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM) zien we een spectaculaire stijging van het aantal labels. Die labels stellen wetenschappelijk gezien weinig voor. De algemeen veronderstelde neurobiologische basis van die stoornissen is eerder een farmacologische reclameslogan dan een wetenschappelijk feit. Alle officiële statistieken tonen een exponentiële stijging in het gebruik van psychofarmaca, en het doel van psychotherapie is heel sterk aan het opschuiven in de richting van verplichte sociale aanpassing.

We zijn niet terug bij af, we zijn een flink stuk doorgeschoten in een richting die dertig jaar geleden met recht en reden werd aangeklaagd. Er is één levensgroot verschil: in vergelijking met die periode krijgt het protest tegenwoordig weinig aandacht.

Immers, vandaag overheerst het ziektemodel in de psychiatrie, met daarbinnen een merkwaardige trend: symptomen - bijvoorbeeld een tekort aan aandacht en een teveel aan activiteit - worden benoemd als 'stoornis', waardoor de indruk ontstaat dat we de medische oorzaak kennen. Het gebruik van goed bekkende afkortingen camoufleert dat enigszins, zodat het moeite kost om deze schijnverklaringen te ontmaskeren. Even een vergelijking: iemand die last heeft van hoge koorts (HK) en veel zweten (VZ) diagnosticeren we in dit model als iemand die aan HKVZ lijdt.

Vervolgens stellen we dat die arme man toch zoveel last heeft van koorts en zweten, omdat hij aan HKVZ lijdt. Net zoals iemand te weinig aandacht heeft (AD) en te druk is (HD) omdat hij ADHD heeft. Een beschrijving wordt voorgesteld als oorzaak van wat er beschreven wordt. Dergelijke cirkelredeneringen zijn legio in de huidige versie van het ziektemodel, waardoor er een illusie van wetenschappelijkheid ontstaat.


Hoe groter de inkomensongelijkheid in een land of regio, hoe meer mentale stoornissen.
Fastfoodbrokken
Willen we het verband tussen onze neoliberale maatschappij en mentale problemen aantonen, dan hebben we twee dingen nodig. Ten eerste een maatstaf die aangeeft in welke mate een maatschappij neoliberaal is. Ten tweede een aantal criteria waarmee de stijging of daling van het psychosociale welbevinden meetbaar wordt. Vervolgens combineer je beide gegevens en kun je zien of er inderdaad een verband bestaat.

Dit is precies de aanpak die Richard Wilkinson, een Britse gezondheidssocioloog, heeft toegepast. Als maatstaf voor het neoliberalisme neemt hij de inkomstenverschillen, waarvan ondertussen bekend is dat die onder een neoliberaal beleid spectaculair toenemen. Vervolgens gaat hij het verband na met algemeen erkende biopsychosociale indicatoren. Zijn conclusies spatten grafiek na grafiek van het blad: hoe groter de inkomensongelijkheid in een land of regio, hoe meer mentale stoornissen, tienerzwangerschappen, kindersterfte, agressie (zowel in de huiskamer als op straat), criminaliteit, drugs- en medicijngebruik.

Hoe meer ongelijkheid, hoe slechter de lichamelijke gezondheid, de onderwijsresultaten, de sociale mobiliteit en het veiligheidsgevoel. Een politiek bestel dat geen rekening houdt met dergelijke resultaten, is een bestel dat geen rekening houdt met het algemeen belang.

Publiek beschuldigen
Niet alleen het aantal psychosociale problemen wordt bepaald door het maatschappelijk model, ook de aard van de stoornissen hangt daarmee samen. De huidige dwingende gezondheidsnorm heet 'succes', financieel en materieel. De mogelijkheid dat een geslaagde jonge professional zichzelf moet oppeppen met cocaïne en 's avonds op zijn loft zit te verpieteren met alcohol en internetseks, gaat in tegen alle verwachtingen.

Als succes het criterium is voor een normale identiteit, dan wordt falen het symptoom van een gestoorde. De pijnlijkste toepassing is die bij kinderen, waar tegenwoordig vrijwel alle stoornissen te maken hebben met falen op school. Telkens opnieuw tonen diagnostische criteria de keerzijde van de hooggespannen sociale verwachtingen waaraan zij moeten voldoen.


Vroeger hadden mensen psychologische problemen, nu vertonen ze gedragsstoornissen.
Zoals wel vaker het geval is, loont het de moeite even stil te staan bij de etymologische betekenis van een woord. We hebben het over diagnostische categorieën. 'Categorie' gaat terug op het klassiek Griekse kategorein, met de volgende verrassende betekenis: publiek beschuldigen. Elke ordening in categorieën verwijst impliciet of expliciet naar een rangorde met een morele betekenis. De psychodiagnostische DSM-classificatie is een ordening waarmee mensen via labels beschuldigd en afgevoerd worden.

Zelf voelen zij dat feilloos aan, getuige de manier waarop onze kinderen die labels als scheldwoorden gebruiken ('Autist!'). Vandaar ook dat volwassenen dankbaar gebruikmaken van de verondersteld bewezen neurobiologische verklaringen ('Ik ben ziek!') om aan het schuldgevoel te ontsnappen. Dit biedt weinig soelaas, het dominante denkkader (de mens is maakbaar mits hij zich inspant) veroordeelt hen hoe dan ook.

Daartegenover staan de 'winners', van wie sommigen zo goed beantwoorden aan het ideaalbeeld dat ook zij gestoord worden. De verplichting om te genieten kent haar uitglijders in seksverslaving, boulimie en natuurlijk koopverslaving. Psychopathische karaktertrekken zijn in het bankwezen zeer efficiënt, maar voorbij een bepaalde grens worden ze een niet behandelbare afwijking. Hetzelfde geldt voor het manager-zijn-van-jezelf; de overdreven versie heet narcistische persoonlijkheidsstoornis. In al die gevallen is de grens tussen 'geslaagd' en 'gestoord' vrij dun.

Hyperperfectionisme
Aan de andere kant vinden we de 'losers', bij wie angst en depressie het meest op de voorgrond treden. In tegenstelling tot wat de Britse arts en essayist Theodore Dalrymple en de zijnen beweren - dat mensen 'soft' geworden zijn onder invloed van de verzorgingsmaatschappij - is het schuldgevoel bij mislukking zeer groot. In dit tijdperk van de maakbare mens voelt het merendeel van ons zich meer dan ooit verantwoordelijk voor het eigen falen. Het onderzoek van socioloog Piet Bracke bevestigt dit: er zijn veel meer depressies dan vroeger, en de betrokkenen ervaren hun depressie als een persoonlijke mislukking. Het beeld van de grienende, zichzelf beklagende underdog is een uitzondering, niet de regel. De angststoornissen liggen in dezelfde lijn, met als twee toppers faalangst en sociale angst. Begrijp: angst voor de ander, die hetzij een beoordelaar, hetzij een concurrent is en soms zelfs beide tegelijkertijd.

Wat in deze labels zelden aan bod komt, maar wat elke clinicus zal herkennen bij nogal wat mensen in de spreekkamer, is de doorgedreven controledwang, het hyperperfectionisme.

Elke hapering, elke onvoorziene gebeurtenis zet nog meer druk op de ketel om de volgende keer toch maar sneller en beter te kunnen reageren. Die combinatie ontbreekt zo goed als nooit bij eetstoornissen, die bovendien een ander merkwaardig kenmerk bezitten - merkwaardig voor de hulpverlener die iedereen wil helpen: de persoon in kwestie houdt de problematiek verborgen. Anderen mogen het niet weten, elke zwakheid kan tegen de mens-als-ondernemer-van-zichzelf gebruikt worden ('Everything you say or do can and will be held against you').

Het pijnlijkste effect vind ik terug op relationeel vlak. De combinatie tussen een doorgedreven competitief individualisme en het vervangen van een vroegere beheersingsethiek door een verplicht en grenzeloos genieten is dodelijk voor duurzame relaties. Eenzaamheid is zonder twijfel de meest frequente 'stoornis' van onze tijd. In combinatie met de verplichting om te genieten mondt dit uit bij wat Mark Fisher heel treffend depressive hedonia noemt, depressief genot.

Disciplinering als behandeling
De woorden die we gebruiken, geven vaak uitdrukking aan een achterliggende ideologie, zodat een verschuiving in onze woordenschat altijd betekenisvol is. Niet zo lang geleden hadden we het over psychologie en psychiatrie, nu hebben we het over gedragswetenschappen. Vroeger hadden mensen psychologische problemen, nu vertonen ze gedragsstoornissen. Vroeger deden we aan diagnostiek, nu doen we aan assessment, ondertussen zelfs al aan vroeg-detectie bij kleuters. Help!


Zit stil of je krijgt (nog) een pil.
Samengevat luidt de onderliggende redenering van de labeldiagnostiek als volgt: een gedragsmatig kenmerk komt te veel of te weinig voor en is daarom sociaal onaanvaardbaar. Het doel van de behandeling is duidelijk: het 'te veel' moet weggesneden worden, het 'te weinig' aangevuld, opdat de patiënt weer beantwoordt aan de sociale normen. Als een kind weer braaf in de klas zit en de les volgt, is het probleem opgelost.

Vandaag bevindt het psi-bedrijf zich op een hellend vlak, en zijn we erg snel aan het afglijden naar een praktijk waarin psychiatrische diagnoses als vangnetten functioneren ter sociale controle en behandeling neerkomt op disciplinering. Psychiater en psychotherapeut worden aldus de nieuwe morele autoriteiten die in naam van de wetenschap opleggen hoe we ons moeten gedragen. Dat daartegen weinig of geen reactie komt, in tegenstelling tot dertig jaar terug, wijst erop dat velen die disciplinering nodig vinden.

Voor zover dit al juist zou zijn, blijft het een open vraag of die disciplinering een taak voor psychotherapeuten is. Die vraag wordt nog belangrijker als we zien dat een dergelijke aanpak in toenemende mate met het gebruik van medicijnen gepaard gaat - 'Zit stil of je krijgt (nog) een pil'. Bovendien moeten we er ons scherp van bewust zijn dat men op deze manier enkel bepaalde gevolgen van het neoliberale beleid bestrijdt, namelijk het verdampen van een klassieke beheersingsethiek in combinatie met een doorgedreven individualisme, zonder aan de oorzaken te raken.


De vraag is veeleer hoe een bepaalde maatschappij haar normaliteit en haar afwijkingen definieert en welke consequenties daaruit voortvloeien.
De echte vragen zijn ethisch van aard
Als psychoanalyticus kan ik geen naïeve keuze maken voor het individu en tegen de maatschappij, of omgekeerd: voor de maatschappij en tegen het individu. Dat laatste is typisch voor de huidige gedragswetenschappen, als aflossing van de vroegere bevrijdingspsychologie, die voor het individu koos. De bevrijdingspsychologen van toen vergaten dat het individu die maatschappij met haar normen en waarden heel hard nodig heeft. De huidige disciplineringstherapeuten weigeren in te zien dat het individu en zijn stoornissen het product zijn van die maatschappij.

Dit zijn naïeve keuzes omdat iedere gemeenschap haar vormen van normaliteit definieert en kneedt, waarmee ze in dezelfde beweging haar abnormaliteiten definieert. Het dominante denkkader waarbinnen dat gebeurt, definieert meteen de aansluitende praktijk. Het maakt nogal een verschil of die praktijk binnen een religieus denkkader plaatsgrijpt (wie afwijkt is een te bekeren zondaar, een ketter, een heks), binnen een medisch (wie afwijkt is een te behandelen patiënt) of een economisch (wie afwijkt is een profiteur). Het enige gemeenschappelijke element is de uitsluiting: aan deze kant van de lijn, wij, de normalen, aan de andere kant zij, de abnormalen.

De vraag is bijgevolg niet of een maatschappij ziek- of gezondmakend is. De vraag is veeleer hoe een bepaalde maatschappij haar normaliteit en haar afwijkingen definieert en welke consequenties daaruit voortvloeien. Daarbij is het zeer goed voorstelbaar dat die definiëring een bedenkelijk ethisch niveau heeft, waardoor een maatschappij ingaat tegen haar eigen fundamenten. Een maatschappij dus, die haar eigen sociale verbanden vernietigt.

Dit is vandaag het geval.

Bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondhe ... emen.dhtml
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, ThaViking
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15961
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

do 13 mar 2014, 12:00

Ben je wakker? De DSM-5 is in gebruik.
maart 5, 2014
door Rob Derksen
http://www.robderksen.nl/kinderen-en-je ... in-gebruik


De DSM gids is het handboek dat gebruikt wordt in de reguliere gezondheidszorg voor de classificatie van psychische stoornissen. Hij wordt gebruikt door psychiaters, psychologen, (ortho)pedagogen, professionals in de ggz, (huis)artsen, verpleegkundigen, psychosociaal werkenden en studenten in opleiding tot deze beroepen. Voor hen is de DSM-5 een onmisbaar handboek.

80% van de bevolking aan de medicatie
Volgens deze classificatie is vanaf nu zo’n 80% van de bevolking te diagnosticeren met een psychische stoornis, dus een ziekte. Dat klopt ook wel als je de gids volgt, want velen van ons hebben wel eens last van eenzaamheid, of woede buien, of verlegenheid bijvoorbeeld. Velen van ons hebben een vorm van een verslaving en vanaf nu ben je dan ziek volgens die DSM-5 gids en de visie van de reguliere gezondheidszorg. Velen hebben het wel eens zwaar en voelen zich wel eens down of ‘depressief’. Ons gedrag en onze emoties zijn zo verfijnd in hokjes geplaatst, dat zo meer dan 80% van de bevolking een ziekte heeft. Waanzin natuurlijk en ook gevaarlijk als wij er met zijn allen in gaan geloven. Zeker omdat het overduidelijk is dat de commercie achter deze medicalisering zit. De farmaceutenwereld zet miljarden per jaar om en maakt vele miljarden winst. Hoe meer ziektes, lees zieken, hoe meer omzet en winst.

De bevolking raakt steeds meer gedrogeerd, zelfs jongeren en kinderen krijgen op steeds jongere leeftijd psychische medicatie voorgeschreven.

Dit moet stoppen en omgedraaid worden, en KAN ook gestopt worden. Als er maar op een totaal andere wijze wordt gekeken naar gedrag of een psyche dat uit balans is, of mogelijk uit balans zal gaan. Als wij ‘uitsluitend’ de reguliere zienswijze blijven volgen, dan vrees ik ook dat binnen 10 jaar meer dan 80% van de bevolking een medicatie voor iets gebruikt. Hetzij voor iets fysieks, hetzij voor iets psychisch of voor een uit balans zijnd gedrag, verslaving of angst. Niet nodig en absoluut te voorkomen, als je leert anders naar jezelf te kijken, los van je (mogelijke) klacht of gedrag.

bron en meer: http://www.robderksen.nl/kinderen-en-je ... in-gebruik
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, ThaViking
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 20 jun 2014, 00:38

DSM-bilisering en disciplinering
Paul Verhaeghe

We noteren vandaag een toenemend protest tegen de dominante vorm van psychiatrische diagnostiek gebaseerd op het psychodiagnostische handboek Diagnostical and Statistical Manual for Mental Disorders. Kortweg, de DSM. Op hetzelfde ogenblik merken we een ruimer indignez-vous op, gericht tegen het huidige politiek-economisch bestel. Ditzelfde gecombineerde protest hoorden we een halve eeuw geleden al bij de zogenaamde antipsychiatrie. Het hoogtepunt van het protest situeert zich in de jaren zestig van de twintigste eeuw en is, net als het protest vandaag, breed maatschappelijk gericht binnen velden zoals opvoeding (anti-autoritaire opvoeding), religie (bevrijdingstheologie) of seksualiteit (seksuele revolutie).

Een van de sleutelwoorden bij dat protest in de vorige eeuw is ‘aliënatie’, met als leidinggevende gedachte dat een fnuikende opvoeding met daarin een op religie gebaseerde schuldinductie mensen vervreemdt van zichzelf én van de ander. Wordt die vervreemding te groot, dan staat de deur van de psychiatrie wagenwijd open. Daar ondergaat de gealiëneerde de ultieme aliënatie, met name de reductie tot een ziektelabel, zoals bijvoorbeeld schizofrenie. Dit volstaat om het vervreemde individu op te sluiten en onder dwang te behandelen.

One Flew over the Cuckoo’s Nest

De aanklacht welt op in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw, zowel vanuit de schoot van de psychiatrie zelf (het merendeel van de antipsychiaters is psychiater) als vanuit de algemene cultuur. Films als One Flew over the Cuckoo’s Nest of Family Life, en theaterstukken zoals Equus, dragen bij tot een bewustwording dat het zo niet verder kan. De toenmalige conclusie is duidelijk. De oude diagnostiek en de effecten ervan deugen niet langer. Het is dringend tijd voor een nieuwe psychiatrie.

Vanuit wetenschappelijk standpunt waren de vaststellingen inderdaad vernietigend: de toenmalige diagnostische labels waren niet betrouwbaar en niet valide. Betrouwbaarheid betekent dat eenzelfde patiënt bij verschillende artsen dezelfde diagnose zal krijgen. (Iemand die lijdt aan TBC, krijgt bij verschillende geneesheren dezelfde diagnose TBC.) De validiteit sluit daarbij aan: een diagnose moet iets aanduiden dat in de realiteit duidelijk aanwezig is en waarover er weinig tot geen discussie bestaat. (De verschijningsvorm van TBC in de realiteit is zeer herkenbaar en daardoor is de diagnose valide.) In de psychiatrische diagnostiek daarentegen bleken betrouwbaarheid en validiteit zo goed als onbestaande, zoals systematisch bleek uit een aantal geruchtmakende onderzoeken (Sandifer, Hordern and Green, 1970). Het toppunt kwam er toen bleek dat ervaren psychiaters zelfs niet in staat bleken een onderscheid te maken tussen normale mensen en gestoorde (Rosenhan, 1973).

Een tweede kritiek ligt in dezelfde lijn: de dominante psychiatrische opvattingen lieten uitdrukkelijk blijken dat hun patiënten inderdaad patiënten waren die aan medische aandoeningen leden. Een psychiatrisch hospitaal had verpleegkundigen en artsen in witte jassen, de patiënten lagen in bedden en kregen medicijnen via pillen, injecties of een infuus. De overtuiging dat zij aan ziektes leden, maakte de zoektocht naar niet-organische oorzaken (opvoeding, trauma, gezinssituatie) overbodig. De vaak langdurige opnames in psychiatrische instellingen hebben een ziekmakend effect (zie Rosalie Niemand), waardoor men na verloop van tijd ook effectief patiënt werd, meestal ten gevolge van het langdurige medicatiegebruik.

Bij de overgrote meerderheid van de toenmalige labels is er geen enkel wetenschappelijk bewijs voor medische oorzaken. Wat niet wegneemt dat er op grond van deze medicalisering een machtsverhouding optreedt: de arts beslist over de patiënt. In geval van de psychiatrie krijgt dit een heel bijzondere allure. De psychiatrie is de enige medische discipline waarbij dwangbehandelingen en verplichte opnames mogelijk zijn. In die zin heeft psychiatrie naast aliënatie ook nog een uitsluitingseffect. Op grond van een label en een bijbehorende maatregel, met collocatie als extreem voorbeeld, kan iemand verplicht verwijderd worden uit zijn normale omgeving. Dat dit in naam van ‘zorg’ gebeurt, maakt het niet minder dwingend.

DSM als wetenschappelijk heil- of glijmiddel

Ondertussen zijn we een halve eeuw verder, en kunnen we de balans opmaken. Wat hebben de toenmalige, wetenschappelijk en ethisch gegronde kritieken opgeleverd? Het heeft in ieder geval niet ontbroken aan goede bedoelingen. Vanaf diezelfde periode zouden zowel de toonaangevende Amerikaanse psychiatrische vereniging (APA) als de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) uitdrukkelijk een programma opzetten om tot een betrouwbare en valide diagnostiek te komen. Het belangrijkste product daarvan is de DSM, waarvan net de vijfde versie is verschenen overigens na het ter perse gaan van dit artikel. De hamvraag is eenvoudig: in welke mate biedt deze aanpak een antwoord op de oorspronkelijke kritiek?

Het belang van het antwoord weegt zwaarder door dan vijftig jaar geleden, omdat er minstens één belangrijk verschil is. In tegenstelling tot de vroegere, uiteenlopende diagnostische systemen zien we dat het DSM-handboek vandaag een wereldwijd gebruik kent. Nog belangrijker is dat de gezondheidszorg in veel landen georganiseerd is in functie van de DSM-diagnostiek. Een patiënt heeft een label nodig om toegang te krijgen tot zorg, en het label bepaalt vaak de aard en de omvang van die zorg. ‘Zorgpaden’ en ‘richtlijnen voor behandeling’ zijn eufemismen. De verborgen betekenis is dat zowel therapeut als patiënt verplichte trajecten krijgen opgelegd. Kortom, de DSM is een ‘voorbeeldmodel’ dat verondersteld wordt tot een ‘best practice’ te leiden.

Op het eerste gezicht lijkt dit een mooie wetenschappelijke vooruitgang. Eindelijk een universeel, transparant diagnostisch systeem op grond waarvan voor elke aandoening de meest efficiënte behandeling gekozen kan worden! Op het tweede gezicht is dit helaas een droom en ondertussen zelfs een nachtmerrie. Ik som even op. De huidige DSM-diagnostiek heeft een zeer lage betrouwbaarheid en een nagenoeg onbestaande validiteit. Sterker nog: als systeem creëert het aandoeningen. Het aliënerende aspect – mensen die zich moeten identificeren met een ziektelabel – is nog nooit zo groot geweest. Er worden meer medicijnen geslikt dan ooit. De DSM heeft het aantal diagnoses spectaculair doen stijgen, waardoor de psychiatrische machtsuitoefening veel groter is dan weleer, met dien verstande dat die macht minder in de handen van een persoon (de psychiater) berust, en eerder geïnstitutionaliseerd is.

Deze kritieken gelden voor de DSM-IV en ondertussen is het duidelijk dat de DSM 5.0 geen verbetering brengt. In het verdere verloop van deze tekst ga ik daar dieper op in.

Brave New World

Bladeren we door studies over de betrouwbaarheid van DSM-IV, dan ontmoeten we een merkwaardige polemiek. Enerzijds is er een biomedische groep die de betrouwbaarheid bejubelt, anderzijds zijn er onafhankelijke studies die de betrouwbaarheid fel bekritiseren. Wat houden die kritieken nu in? En vooral, remedieert DSM 5.0 de pijnpunten van zijn voorganger?

Het eerste pijnpunt is dat geen enkel onderzoek erin slaagt een duidelijke grens tussen de verschillende stoornissen aan te tonen; zelfs de grens tussen normaliteit en pathologie blijft een schemerzone. DSM 5.0 vindt blijkbaar nog moeizamer de weg in deze schemerzone, aangezien nu ook normale menselijke gedragingen en affecten als afwijkingen worden aangeduid. Zo zijn driftbuien een Disruptive Mood Dysregulation Disorder, ouderdom wordt tot Minor Neurocognitive Disorder gepromoveerd, en verzameldrift krijgt het label Hoarding Disorder. Verwoede verzamelaars van glazen parafernalia en andere zijn bij deze gewaarschuwd.

Het tweede pijnpunt sluit bij het vorige aan: in de eigenlijke klinische toepassing van de DSM-IV stuit men op een grootschalige overlap, waarbij één cliënt meerdere ‘disorders’ vertoont – angst en stemmingsstoornissen zijn nagenoeg steeds gemengd, en twee persoonlijkheidsstoornissen per patiënt zijn bepaald geen uitzondering. Dit is wat men genoegzaam als ‘comorbiditeit’ bestempelt. Een dergelijke uitdrukking laat uitschijnen dat bepaalde stoornissen vaak gegroepeerd optreden – een ongeluk komt zelden alleen, nietwaar. Epistemologisch kan men dit veel beter omgekeerd begrijpen: het feit dat een mens-in-moeilijkheden meerdere zogenaamde ‘stoornissen’ vertoont, is een gevolg van een verregaande opsplitsing van menselijke problemen in afzonderlijk gedachte entiteiten. Als we in rekening brengen dat de DSM-IV 365 stoornissen telde en de volgende, vijfde versie om en nabij de 500, dan kunnen we redelijkerwijze aannemen dat overlap nog vaker zal voorkomen.

Een derde pijnpunt is dat de toewijzing aan een categorie gebeurt op grond van arbitraire afbakeningen. In de DSM-IV moet iemand aan vijf van de negen beschreven kenmerken beantwoorden om het label ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ te krijgen. Waarom geen zes? Of zeven? Het arbitraire karakter wordt nog duidelijker als men beseft dat met een dergelijk diagnostisch systeem twee mensen de diagnose ‘borderline’ kunnen krijgen terwijl ze maar één van de negen beschreven kenmerken delen en voor de rest volledig verschillen. Welnu, de DSM 5.0 verlaagt de drempel nog, opnieuw zonder wetenschappelijke argumentatie. Volwassenen hebben ADHD als ze vijf kenmerken afvinken, niet langer zes. Bij de Gegeneraliseerde Angststoornis wordt de noodzakelijke tijdsduur opdat de diagnose gesteld mag worden, ingekort. En bij depressie zijn de kenmerken van die aard dat ook rouw plots onder depressie valt, wat voorheen niet zo was. In al deze gevallen mogen we een ernstige toename verwachten van het aantal mensen dat dergelijke stoornissen opgespeld krijgt.

Een merkwaardige omkering: reïficatie

We weten nu al dat de betrouwbaarheid van de vijfde editie zeker niet toeneemt. Inzake validiteit liggen de zaken nog vreemder. Validiteit verwijst naar de overeenstemming van de diagnostische benaming met iets in de tastbare realiteit. In geval van de DSM 5.0 zien we dat het diagnostische label iets creëert in die tastbare realiteit. Dit is een merkwaardige omkering. Om het met een duur maar treffend woord te zeggen: hier is sprake van reïficatie. Normale gedragingen en emoties worden gepromoveerd tot symptomen, en vervolgens gegroepeerd en benoemd als ziekte. En ziektes behandel je uiteraard met medicatie.

Het gebruik van goed bekkende afkortingen camoufleert dat enigszins, en ondertussen zijn dergelijke verschuivingen dusdanig ingeburgerd dat het enige moeite kost om te doorzien dat zij slechts schijnverklaringen opleveren. Even een vergelijking: iemand die last heeft van de symptomen hoge koorts (HK) en veel zweten (VZ) diagnosticeren we in dit model als iemand die aan de ziekte HKVZ lijdt. Vervolgens stellen we dat die arme man toch zoveel last heeft van koorts en zweten, omdat hij aan HKVZ lijdt. Net zoals iemand te weinig aandacht heeft (AD) en te druk is (HD) omdat hij ADHD heeft.

Anders gesteld: het gebruik van de DSM leidt tot cirkelredeneringen die alleen een illusie van wetenschappelijke verklaring bieden. Uitdrukkingen zoals ‘ADHD leidt tot aandachtstekort bij leerlingen in de les’, of ‘Een bipolaire stoornis leidt tot sterk wisselende stemmingen’ zijn daar voorbeelden van – de beschrijving wordt voorgesteld als de oorzaak van wat er beschreven wordt, en het gebruik van afkortingen maakt dat quasi onzichtbaar.

Markant is dat de opstellers van DSM 5.0 het merendeel van deze kritische bedenkingen zelf formuleren. Het overzichtsrapport ter voorbereiding van de DSM 5.0 stelt dat DSM-diagnoses géén homogene groepen aanduiden, dat er voor geen enkele stoornis biologische factoren gevonden zijn, en dat reïficatie, of de toenemende illusie dat DSM-beschrijvingen échte ziektes zouden aanduiden, een ernstig probleem vormt (Kupfer et al., 2002).

Met andere woorden, de keizer sloft naakt rond, maar niemand schuift de stakker een schaamdoekje toe. De impact van Big Pharma, in de VS de grootste industriële speler na de wapenindustrie, is daar niet vreemd aan.

Big Pharma

De impact van de commerciële wereld op de geneeskunde in het algemeen en op de psychiatrie in het bijzonder is immens. Wat het eerste betreft, lees Ben Goldacre (2012), Bad Pharma; wat het laatste betreft is het onderzoek van Christopher Lane (2007) hallucinant. Hij kreeg als eerste toegang tot het volledige archief van de samenstellers van de DSM, inclusief briefwisseling. Zijn onderzoek toont aan dat de vraag of een stoornis al dan niet in het handboek komt en in welke vorm, meer afhangt van belangengroepen dan van wetenschappelijk onderzoek. Meer dan de helft van de mensen die beslissen welk stoornis op welke manier in het handboek opgenomen wordt, staan op de loonlijst van Big Pharma. Bij de uitwerking van de DSM 5.0 blijkt deze situatie absoluut niet veranderd, eerder integendeel.

De beïnvloeding van het diagnostisch systeem op zich, via commissieleden, kadert bovendien binnen een veel ruimere aanpak die opgelijst wordt door Batstra en Thoutenhoofd (2013). Even samenvatten: Big Pharma sponsort onderzoek, medisch onderwijs, patiëntenverenigingen, medische tijdschriften via advertenties, congressen; opinieleidende psychiaters worden betaald voor voordrachten, net zoals beroemde figuren (meestal uit de mediawereld) fikse sommen krijgen om uit de kast te komen met ‘hun’ depressie en vooral hun ‘genezing’ via medicijnen. En, last but not least: Big Pharma zet heuse mediacampagnes op om bepaalde stoornissen en hun behandeling rechtstreeks bij de consumenten te promoten. Binnen deze totaalstrategie vormt de DSM een belangrijk knooppunt, maar ook niet meer dan dat.

L’homme machine als achterliggend mensbeeld

Dat dit alles tot een toenemende psychiatrisering leidt, betwijfelt niemand. Dat die psychiatrisering bovendien ook een medicalisering inhoudt, is eveneens duidelijk. Dit is ondertussen zo algemeen aanvaard dat we dreigen te vergeten dat er amper bewijs is voor organische oorzaken van de opgelijste stoornissen. In een officiële reactie op de voorpublicatie van de DSM 5.0 legt de British Psychological Society (juni 2011) de vinger op de wonde:

De vermeende diagnoses gepresenteerd in DSM 5.0 zijn duidelijk hoofdzakelijk gebaseerd op sociale normen, met ‘symptomen’ die berusten op subjectieve oordelen, met weinig bevestigende fysieke ‘tekens’ of evidentie van biologische oorzaken. De criteria zijn niet waardenvrij, maar reflecteren veeleer de huidige normatieve sociale verwachtingen. […] We maken ons zorgen dat dit soort diagnostische systemen gebaseerd zijn op het identificeren van problemen bij individuen. Dit gaat voorbij aan de relationele context en de onvermijdelijke sociale oorzaken van veel van deze problemen.

Dit roept fundamentele vragen op. Wat houden die ‘normatieve sociale verwachtingen’ precies in? Wat is het onderliggende mensbeeld waaraan stoornissen afgewogen worden? En hoe gaat die afweging in zijn werk? Een blik op de DSM leert snel dat ongeveer alle DSM-labels drie aspecten bevatten: een psychologische, een sociale en een medische.

Het psychologische aspect is de zichtbare buitenkant. Diagnostische criteria beschrijven mentale en gedragsmatige kenmerken zoals ‘lijkt vaak niet te luisteren’ of ‘affectief instabiel’. Het sociale aspect is, ondanks de dominante aanwezigheid in het DSM-handboek, meer verborgen en laat zich moeilijk vangen in woorden. Nochtans valt het te detecteren in één van de meest gebruikte woordjes: het woord ‘te’ in alle denkbare varianten. Zo bevat de omschrijving van de borderline persoonlijkheidsstoornis een tiental te’s. Te veel kenmerk zus of te weinig gedrag zo. Te druk. Te weinig aandacht. Begrijp: te veel of te weinig in functie van een impliciete sociale norm. Het derde aspect, het medische, is niet veel meer dan een veronderstelling gebaseerd op het ziektemodel, ondanks het ontbreken van overtuigend wetenschappelijk bewijs.

Kortom, de rationale van de DSM-diagnostiek luidt als volgt. Op basis van een stilzwijgende aanname dat de oorzaak ervan organisch is, komt een psychologisch of gedragsmatig kenmerk te veel of te weinig voor in functie van een niet nader genoemde sociale norm. Een dergelijke diagnostiek heeft dan ook een onmiskenbaar effect op het therapeutische doel. Het ‘te veel’ moet weg. En het ‘te weinig’ moet meer. Genezing betekent dat de patiënt opnieuw beantwoordt aan de sociale norm.

Als behandeling die vorm aanneemt, dan moeten we de achterliggende diagnostiek heel erg zorgvuldig bekijken. Nog concreter: wat is het bijbehorende mensbeeld waaraan dat ‘te veel’ of ‘te weinig’ worden afgewogen? Omdat een mensbeeld steeds moreel beladen is, gaan we te rade bij een moraalfilosoof. In 1981 schrijft Alasdair MacIntyre dat de moderne mens afgewogen wordt aan een nieuwe morele norm: effectiviteit. En hij voegt er aan toe dat twee nieuwe hogepriesters deze morele norm bewaken: de manager en de psychotherapeut.

Dit geeft ons meteen een belangrijke indicatie over het huidige mensbeeld. Het is een hername van een oude opvatting – die van de mens als machine, die door Julien Offray de La Mettrie in zijn L’homme machine in de achttiende eeuw werd voorgesteld. Vandaag is dat verbijzonderd tot de mens als productiemachine die zo efficiënt mogelijk een output moet leveren, en daarop voortdurend geëvalueerd en gecontroleerd wordt. En net, zoals elke machine, kan ook de mens kapotte onderdelen of functies hebben, die vervolgens elk afzonderlijk hersteld moeten worden.

Kategorein

Bekijken we als voorbeeld de meest gestelde diagnoses bij kinderen. Dat zijn gedragsstoornis of Conduct Disorder, gemeenzaam afgekort tot CD, en oppositioneel-opstandige gedragsstoornis of Oppositional Defiant Disorder (ODD). Dit alles vaak in combinatie met ADHD. De definitie van een gedragsstoornis luidt dan als volgt:

Een zich herhalend en aanhoudend gedragspatroon waarbij de grondrechten van anderen of belangrijke bij de leeftijd horende sociale normen of regels worden overtreden, zoals blijkt uit de aanwezigheid gedurende de laatste twaalf maanden van drie (of meer) van de volgende criteria, met tenminste de laatste zes maanden één criterium aanwezig (volgt een beschrijving van agressie, leugenachtigheid, diefstal).

Onderzoek wijst aan dat deze ‘psychiatrische categorieën’ steeds vaker voorkomen – dit is de voortschrijdende psychiatrisering. De psychodiagnostische DSM-classificatie doet überhaupt niets meer dan mensen categoriseren. Onschuldig is dit niet. Het klassiek Griekse kategorein, waar het woord ‘categorie’ uit gegroeid is, betekent: ‘publiek beschuldigen’. De psychodiagnostische DSM-classificatie is een ordening waarmee mensen via labels beschuldigd en afgevoerd worden. Zelf voelen zij dat feilloos aan, getuige de manier waarop onze kinderen die labels als scheldwoorden gebruiken (‘autist!’). En zelfs voor hulpverleners roept ‘borderline’ bijna onmiddellijk het idee op van moeilijke, vervelende patiënt. Bijna niemand denkt in termen van ‘complexe posttraumatische stress stoornis’ – wat een veel juistere benaming is.

We weten al dat de diagnostische rationale een strakke lijn volgt. Een psychologisch en/of gedragsmatig kenmerk is te veel of te weinig en wordt hetzij ingedijkt, hetzij aangevuld om tegemoet te komen aan een sociale norm. De psychotherapie blijft dan hangen op het niveau van normbeheersing: indijken en aanvullen.

Daardoor wordt de behandeling binnen de kortste keren alleen maar een disciplinering, en dat is iets anders dan een psychotherapie. Concreet: als een kind dat gelabeld wordt met ADHD terug braaf in de klas zit en de les volgt, dan is het probleem opgelost. Anders gesteld: de stoornis is niet zozeer iets wat het kind ervaart, het is iets wat wij, als ouder, als leerkracht ervaren met dat kind. Diens behandeling helpt ons.

De grote opsluiting

We hoeven geen schroom te hebben om dit te veralgemenen naar de overgrote meerderheid van de huidige diagnoses: in eerste instantie zijn ze sociaal normerend. Overigens is dit aspect van de DSM niet eens zo problematisch – psychiatrische diagnoses zullen dat tot op zekere hoogte altijd zijn en blijven. De vraag is of een psychiatrische diagnostiek ook iets meer te bieden heeft dan alleen maar het sociaal normerende. Of er ook aandacht gaat naar de vragen en problemen van de patiënt op zich? Bij de DSM is dit nauwelijks het geval. Het toenemende accent op dit sociaal normerende blijkt eveneens uit de perceptie van stoornissen door de buitenwereld: elke ‘gestoorde’ wordt meer en meer als gevaarlijk beschouwd, met als prototype De Gelder – die dan weer normaal verklaard moet worden ten einde hem te kunnen veroordelen.

In de marge daarvan ontstaat er een hername van de aliënatie zoals in de oude diagnostiek, zij het gebaseerd op de huidige. Pijnlijk genoeg zijn die labels ondertussen gemeengoed en nestelen ze zich in het identificatieproces via trendy t-shirts en koffiemokken met leuzen als Borderline Personality Disorder of ADHD (‘I have ADHD. What is your excuse?’).

Daarmee kom ik bij mijn besluit. We kunnen vandaag niet anders dan vaststellen dat de psychodiagnostiek zich op een hellend vlak bevindt en afglijdt naar een praktijk waarin diagnoses een vrijgeleide zijn voor sociale controle. Michel Foucault gaf destijds al aan dat de huidige psychiatrie mede ontstaan is door een decreet uit 1656 van Louis XIV, die in Parijs het Hôpital Général oprichtte en daarmee het startsein gaf voor wat later bekend werd als le grand renfermement: de grote opsluiting. Alle marginalen (bedelaars, lepralijders, andersvaliden, psychiatrische patiënten) moesten uit het straatbeeld verdwijnen en werden opgesloten en verplicht tewerkgesteld. Vandaag zien we, met onze bedrukte koffiemok in de hand, nog altijd toe hoe le grand renfermement zich voltrekt, maar dan in de hedendaagse, farmacologische versie.

Literatuur

American Psychiatric Association, Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 4th Edition, Washington, DC, 1994.

American Psychiatric Association, Beknopte handleiding bij de diagnostische criteria van de DSM-IV-TR, Swets & Zeitlinger, Lisse, 2001.

Laura Batstra en Ernst Thoutenhoofd, ‘Overleeft de psychiatrie de DSM-5?’, in De Psycholoog, maart 2013, blz. 10-16, 2013.

Ben Goldacre, Bad Pharma. How Drug Companies Mislead Doctors and Harm their Patients, Fourth Estate, 2012.

D.J. Kupfer, M.B. First en E.A. Regier, A Research Agenda for DSM-5, American Psychiatric Association, Washington, 2002.

Christopher Lane, Shyness. How Normal Behavior Became a Sickness, Yale University Press, New Haven en Londen, 2007.

Alasdair MacIntyre, After Virtue. A Study in Moral Theory, Duckworth, Londen, 2007 (1981).

David L. Rosenhan, ‘On Being Sane in Insane Places’, in Science, 179, 1973, blz. 250-258.

M.S. Sandifer, A. Hordern, en L.M. Green, ‘The Psychiatric Interview: The Impact of the first Three Minutes’, in The American Journal of Psychiatry, nr. 126, 1970, blz. 968-973.


Bron: http://www.streventijdschrift.be/artike ... gheDSM.htm
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, ThaViking
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 20 jun 2014, 00:43

#podcast37
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

do 03 jul 2014, 23:41

Gebruik Ritalin bij ADHD-kinderen verviervoudigd

Steeds vaker krijgen kinderen en jongeren met ADHD het geneesmiddel Ritalin voorgeschreven. Volgens de Gezondheidsraad is het gebruik van het middel de afgelopen jaren verviervoudigd en dat baart de raad zorgen.

In 2013 gebruikte bijna 4,5 procent van de Nederlandse 4- tot en met 18-jarigen methylfenidaat, de werkzame stof in Ritalin. Ook kwamen in 2011 ongeveer tweemaal zoveel kinderen met ADHD-achtige problemen bij de huisarts als in 2002.
Maar niet alle kinderen die voldoen aan de criteria van ADHD zijn zonder meer gebaat bij een formele diagnose en behandeling met een geneesmiddel. ''Er moet veel meer gekeken worden naar wat zorgverleners, scholen en werkgevers kunnen doen om de problemen van jongeren het hoofd te bieden", schrijft de Gezondheidsraad in twee adviezen aan de staatssecretarissen van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Volgens de raad is de hulpvraag sterk gestegen door toegenomen prestatiedruk en afgenomen tolerantie van afwijkend gedrag. De geestelijke problemen die kinderen daardoor kunnen krijgen, worden al snel opgelost met medicatie. Op de korte termijn werkt die goed, maar die leidt wel tot bijwerkingen als slaapproblemen, nervositeit en hoofdpijn.
Staatssecretaris Martin van Rijn (Volksgezondheid) deelt de zorgen van de Gezondheidsraad over het toegenomen medicijngebruik. ''We moeten heel alert zijn op die trend. Tenslotte weten we niet alles over de effecten van medicatie, zeker op lange termijn. Tegelijkertijd waak ik nadrukkelijk ook voor onderbehandeling. ADHD is gebaat bij professionele behandeling, zo nodig met medicijnen", aldus Van Rijn.

Door: Novum
http://www.nu.nl/binnenland/3819093/geb ... udigd.html
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, blackbox, BL@DE
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

do 22 jan 2015, 23:20

Ben je gek!

donderdag 22 januari 2015
In de wereld van Olivier (zeg maar: Ollie) B Bommel is drs Zielknijper voorhanden om afwijkend gedrag snel te diagnostiseren. Gevleugelde uitspraak: “Ik zie dat zo dikwijls in mijn praktijk”. Of Zielknijper gebruik maakt van de DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) is helaas niet bekend. Maar zoals gebruikelijk neemt het aantal psychische en psychiatrische afwijkingen en aandoeningen toe als er weer een nieuwe versie van DSM op de planken komt te staan. Wat te denken van een toename van het aantal aandoeningen met 77 in een tijdspanne van zeven jaar? Komt vast door het verfijnen van het diagnostisch apparaat. Gelukkig zijn er nu medicijnen en behandelingen voor ziektes als arrogantie, cynisme en bovengemiddelde creativiteit. Nu zullen niet veel bovenbazen zich met gezwinde spoed naar de Zielknijpers begeven, dan wel met zoals men in het Rotterdamse ooit zei “met de blauwe wagen worden afgevoerd”. Wellicht geldt dat wel voor de lijders aan ODD, in gewone mensen taal: Oppositional Defiant Disorder. Nee we gaan niet terug in de tijd van het opsluiten van “dissidenten”, want dat gebeurde alleen in de toenmalige Sovjet Unie. Nee we gaan vrolijk stappend voorwaarts naar de neo-liberale-marktconforme-democratie, waar twijfel aan 't gezag, discussiebelustheid en meer gezagsondermijnende “karaktertrekken” nu snel de wereld uit geholpen kunnen worden.

Dit bericht is verschenen in Kleintje Muurkrant actueel
http://www.stelling.nl/kleintje/actueel ... html#start
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15961
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

za 07 feb 2015, 16:12

Het door de politiek zelf veroorzaakte probleem kan straks 'mooi' gebruikt worden om minder welgevallige burgers op te bergen in inrichtingen. Overigens wil ik niks af doen aan het feit dat er een groep mensen binnenkort 'uitbehandeld' is die je beter niet tegen kan komen ... .
Dit land heeft een verwarde mannenprobleem
Johnny Quid

07-02-15 13:59
http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/20 ... hrabl.html


Iemand heeft Pandora's doos opengetrokken en hij blijkt vol met verwarde mannen http://www.telegraaf.nl/binnenland/2365 ... en___.html te zitten. Van Tarik de Televisie-stoethaspel tot en met Zwaardmans http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/20 ... wapen.html die gisteren van wat extra lichaamsgaten werd voorzien in Badhoevedorp. Dat krijg je er dus van. Een samenleving die volledig voorbij de eigen waanzin is, gecombineerd met het kapot bezuinigen van de gekkies-opvang. De politie zei het ook al: verwarde mannen worden net zo trending in het Nederlandse straatbeeld als Uggs. En net zo hinderlijk ook. Kijk, Tarik, dat is lachen. Behalve dan als je NOS-personeel bent, want dan komt het Omroepkoor troostliederen voor je zingen en dat is voor niemand leuk.

Zo'n zwaardmans, dat is prima entertainment voor de vrijdag. Maar het is echt niet altijd lachen, gieren en brullen met verwarmansen. De volgende keer kan het gewoon weer een Tristannetje zijn, of Anders Breivik, of die Peter Pannekoek-gast die elke vrijdag DWDD afsluit met grapjes over de actualiteit. Dan hoor je dus niemand meer lachen! Het zou echt vet tof zijn als PVVDA-kabinetten beseffen dat het echt ontzettend ruk is als je bezuinigd op zorg (en onderwijs, als we toch bezig zijn). Vooral de psychiatrishe. Omdat we dan een steeds groter aantal verwarde debielen krijgen die los rond lopen tussen het overige gespuis. En daar zit echt niemand op te wachten. Wij niet, de politie niet en de psychiatrische zorg ook niet. Mannen met de mentaliteit van half doorbakken fruitvliegjes doen het nu eenmaal veel beter in ruimtes waar de muren van kussens zijn gemaakt. In plaats van in ruimtes met veel nietsvermoedende brave burgers en een Heckler & Koch HK416 in hun verwarde handjes. We leven in de wereld van de Walking Dead, alleen de zombies zijn vervangen door mannen die psychisch zo stabiel zijn als die vlotjes waarmee Afrikanen naar Europa vluchten. Dit is een probleem.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, Toxopeus, #F#
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

za 07 feb 2015, 22:48

0,8 Ampère Geluk
02 FEBRUARI 2015 20:25

Afbeelding

Lidwine is ernstig depressief en suïcidaal. Ze heeft zonder succes alles geprobeerd om de neerwaartse spiraal te doorbreken. "Er komt een moment dat ik in de sneeuw ga liggen, want dit is geen leven. Dit is echt geen leven. Dit is dood." Als laatste redmiddel kiest Lidwine voor de Electro Convulsie Therapie (ECT), beter bekend als de elektroshock. ECT is een controversiële therapie die vaak angst inboezemt maar bij veel patiënten goede resultaten geeft.

In NCRV 2Doc 0,8 Ampère Geluk wordt een aantal patiënten geportretteerd in de periode dat zij voor hun depressie behandeld worden met elektroshocks. Regisseur Saskia Gubbels laat zien hoe deze ongrijpbare ziekte de levens van de hoofdpersonen en hun families beheerst. Lukt het hen om aan de duisternis van hun depressie en psychose te ontsnappen? Zal de behandeling hen net dat beetje geluk schenken waar ze zo op hopen? Hoe ervaren hun geliefden dit proces?

Regisseur Saskia Gubbels: “Ik heb zichtbaar en voelbaar willen maken hoe een ongrijpbare psychische ziekte, mensen langzaam naar de afgrond voert. Vanuit de duisternis waarin ze zitten worden de patiënten geconfronteerd met een dilemma: zich wel of niet overgeven aan ‘de shockmachine’. Een machine, die omgeven is met vooroordelen, die het geheugen kan aantasten, maar die desalniettemin hoop biedt en geluk kan schenken.”
0,8 Ampère Geluk is een documentaire van Saskia Gubbels en geproduceerd door Zeppers Film en TV. Deze productie is tot stand gekomen met steun van het Mediafonds en het Fonds Psychische Gezondheid

Bron: http://pers.ncrv.nl/programmas/ncrv-2do ... pere-geluk
http://www.zeppers.nl/nl/filmnl/08-amp%C3%A8re-geluk
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4225
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

zo 08 feb 2015, 20:06

Media: meer 'verwarde mannen',

Het aantal geweldsincidenten met ‘verwarde mannen’ is in de afgelopen tijd toegenomen.

*De recente toename van het aantal geweldsincidenten met 'verwarde mannen' is een zorgwekkende ontwikkeling, zegt GGZ Nederland tegen De Telegraaf. Er is nog geen oplossing voor gevonden. In 2013 moest de politie 52.000 keer uitrukken voor mensen met psychische problemen en twee daarvoor was het nog zo'n 40.500 keer.

Een woordvoerder van GGZ Nederland zegt tegen de krant dat nooit is onderzocht waar deze stijging precies vandaan komt en wil een onderzoek hiernaar: 'komt het door bezuinigingen op de gezondheidszorg, of hebben de toenemende spanning en onzekerheid in onze maatschappij ermee te maken?'

Ook politievakbond ACP pleit voor een onderzoek naar het probleem, voornamelijk om te weten of de politie voldoende in staat is om met verwarde mannen om te gaan.

Bron: http://www.elsevier.nl/Nederland/achter ... eid=158493

Waar zou dat toch van komen?
Toxopeus schreef:Het verband tussen neoliberalisme en het aantal mensen met psychische problemen
Paul Verhaeghe, psycholoog en psychoanalyticus en hoogleraar aan de universiteit van Gent − 28/08/12
© ANP.

OPINIE De neoliberale maatschappij maakt mensen niet zomaar ziek; ze vernietigt de eigen sociale verbanden. De Vlaamse psycholoog en psychoanalyticus Paul Verhaeghe werkt als gewoon hoogleraar aan de universiteit van Gent. Dit is een uittreksel uit Identiteit (De Bezige Bij), dat vanaf deze week in de boekhandel ligt.

'Belast' is het juiste woord: niemand van het toenmalige professorenkorps wilde het vak doceren. Wetenschappelijk onderzoek had aangetoond dat de diagnostische labels grotendeels onbetrouwbaar waren. De veronderstelde biologische basis van die diagnoses was grotendeels een fabeltje gebleken. Psychofarmaca werden veel te vaak voorgeschreven, en dat bovendien binnen de context van een behandeling die steevast neerkwam op verplichte aanpassing. Dit alles kreeg toen zeer ruime aandacht via literatuur, films en de algemene pers.

We zijn niet terug bij af, we zijn een flink stuk doorgeschoten in een richting die dertig jaar geleden met recht en reden werd aangeklaagd. Er is één levensgroot verschil: in vergelijking met die periode krijgt het protest tegenwoordig weinig aandacht.

Immers, vandaag overheerst het ziektemodel in de psychiatrie, met daarbinnen een merkwaardige trend: symptomen - bijvoorbeeld een tekort aan aandacht en een teveel aan activiteit - worden benoemd als 'stoornis', waardoor de indruk ontstaat dat we de medische oorzaak kennen. Het gebruik van goed bekkende afkortingen camoufleert dat enigszins, zodat het moeite kost om deze schijnverklaringen te ontmaskeren. Even een vergelijking: iemand die last heeft van hoge koorts (HK) en veel zweten (VZ) diagnosticeren we in dit model als iemand die aan HKVZ lijdt.

Vervolgens stellen we dat die arme man toch zoveel last heeft van koorts en zweten, omdat hij aan HKVZ lijdt. Net zoals iemand te weinig aandacht heeft (AD) en te druk is (HD) omdat hij ADHD heeft. Een beschrijving wordt voorgesteld als oorzaak van wat er beschreven wordt. Dergelijke cirkelredeneringen zijn legio in de huidige versie van het ziektemodel, waardoor er een illusie van wetenschappelijkheid ontstaat.


Hoe groter de inkomensongelijkheid in een land of regio, hoe meer mentale stoornissen.
Fastfoodbrokken
Willen we het verband tussen onze neoliberale maatschappij en mentale problemen aantonen, dan hebben we twee dingen nodig. Ten eerste een maatstaf die aangeeft in welke mate een maatschappij neoliberaal is. Ten tweede een aantal criteria waarmee de stijging of daling van het psychosociale welbevinden meetbaar wordt. Vervolgens combineer je beide gegevens en kun je zien of er inderdaad een verband bestaat.

Hoe meer ongelijkheid, hoe slechter de lichamelijke gezondheid, de onderwijsresultaten, de sociale mobiliteit en het veiligheidsgevoel. Een politiek bestel dat geen rekening houdt met dergelijke resultaten, is een bestel dat geen rekening houdt met het algemeen belang.

Publiek beschuldigen
Niet alleen het aantal psychosociale problemen wordt bepaald door het maatschappelijk model, ook de aard van de stoornissen hangt daarmee samen. De huidige dwingende gezondheidsnorm heet 'succes', financieel en materieel. De mogelijkheid dat een geslaagde jonge professional zichzelf moet oppeppen met cocaïne en 's avonds op zijn loft zit te verpieteren met alcohol en internetseks, gaat in tegen alle verwachtingen.

Als succes het criterium is voor een normale identiteit, dan wordt falen het symptoom van een gestoorde. De pijnlijkste toepassing is die bij kinderen, waar tegenwoordig vrijwel alle stoornissen te maken hebben met falen op school. Telkens opnieuw tonen diagnostische criteria de keerzijde van de hooggespannen sociale verwachtingen waaraan zij moeten voldoen.

Vroeger hadden mensen psychologische problemen, nu vertonen ze gedragsstoornissen.
Zoals wel vaker het geval is, loont het de moeite even stil te staan bij de etymologische betekenis van een woord. We hebben het over diagnostische categorieën. 'Categorie' gaat terug op het klassiek Griekse kategorein, met de volgende verrassende betekenis: publiek beschuldigen. Elke ordening in categorieën verwijst impliciet of expliciet naar een rangorde met een morele betekenis. De psychodiagnostische DSM-classificatie is een ordening waarmee mensen via labels beschuldigd en afgevoerd worden.

Bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondhe ... emen.dhtml
en:
Toxopeus schreef:'Een veilige samenleving vol angst’

De samenleving is ziek, betoogt psychoanalyticus en psycholoog Paul Verhaeghe in zijn nieuwe boek Identiteit. De westerse mens had het nog nooit zo goed, maar voelde zich nog nooit zo slecht. Vandaag in de bijlage Mens& van NRC Handelsblad essayeert schrijver en filosoof Jan Drost over het boek. Dit interview met Verhaeghe stond in september in de krant.

De ideale mens rijdt voor u op de snelweg, of hij staat naast u in de lift. Hij of zij ziet er goed uit, voorzien van koffiebeker, laptoptas, smartphone. Hij is druk druk druk, moet racen van professioneel succes naar bruisend sociaal leven. Hij twittert en facebookt en is misschien alleen tussen zes en acht offline: kindertijd. En hij geniet zich suf. Hij is reuze flexibel, efficiënt, dynamisch, snel.

============================================================================================

En behoorlijk neurotisch. Want gaat hij over zijn eigen of maatschappelijke grenzen, dan treft Paul Verhaeghe, hoogleraar psychodiagnostiek aan de Universiteit van Gent, hem of haar in zijn spreekkamer en in zijn statistieken. Dat is de volwassene met een depressie, een burn-out of een angststoornis. Dat zijn de kinderen die in zichzelf snijden of last hebben van ADHD, ODD of een eetstoornis. En dat zijn er nogal wat; afgaande op de cijfers van de Stichting Farmaceutische Kerngetallen. Meer dan één miljoen recepten werden er in 2011 uitgeschreven voor ADHD. Tussen 1996 en 2011 steeg het gebruik van antidepressiva in Nederland met 230 procent.

Zijn er zoveel zieken? Of zijn al deze stoornissen exponenten van een zieke samenleving? De Vlaamse psychoanalyticus en psycholoog Verhaeghe denkt dat laatste. Ter verklaring van de problemen in de spreekkamers wijst hij naar onze maatschappij, ongeveer zoals Freud in Het onbehagen in de cultuur (1930) een verband legde tussen de strikte Victoriaanse zeden en seksuele neurosen en hysterie, en zoals er bij voormalige Oost-Duitsers na vier decennia communisme gesproken werd van een Mauer im Kopf.

Paul Verhaege: Identiteit.
Bron: http://www.nrc.nl/boeken/2012/11/27/een ... vol-angst/
Nogal wiedes dus...
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23147
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

ma 09 feb 2015, 19:45

#podcast67
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23147
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 11 feb 2015, 19:39

11 FEBRUARI 2015-17:30

MOEDER SLUIT KINDEREN OP, FIKT HUIS AF

#BELGIE

De moeder was volgens buurtgenoten labiel.

Afbeelding

Bij een brand in het Belgische Lennik zijn vandaag drie kinderen om het leven gekomen. Het lijkt erop dat de moeder van de kinderen haar kroost opsloot in de schuur, om daarna de brand zelf aan te steken.

Een vierde kind was niet thuis en ontkwam zodoende aan een gruwelijke dood, schrijft Het Laatste Nieuws. De drie anderen werden door de, volgens buurtgenoten labiele, vrouw wel vaker thuisgehouden. De vader van de kinderen was op het moment van de brand op zijn werk. Bij thuiskomst werd hij opgevangen door de hulpdiensten.

Gilles Blondeau, woordvoerder van de politie, zegt dat de brandweer er vrij zeker van is dat de brand is aangestoken. "Het parket heeft dan ook onmiddellijk een branddeskundige, een wetsdokter, het lab en een branddetectiehond ter plaatse gevraagd. De moeder wordt later vandaag verhoord door de lokale politie. Het parket heeft eveneens de onderzoeksrechter reeds gevorderd wegens opzettelijke brandstichting met vermoeden van menselijke aanwezigheid en de dood tot gevolg."
via:-> http://www.powned.tv/nieuws/buitenland/ ... r_hui.html

Tja verwarde mensen gaan het helemaal worden in 2015, wereldwijd trending topic!
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: ThaViking
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23147
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

ma 23 feb 2015, 09:27

'Psychiaters weigeren zorgcontracten af te sluiten met verzekeraars'

Gepubliceerd: 23 februari 2015 05:45
Laatste update: 23 februari 2015 06:27

Honderden van de ruim tweeduizend psychiaters en psychotherapeuten weigeren zorgcontracten te sluiten met zorgverzekeraars omdat ze het niet eens zijn met de controles die zorgverzekeringen uitvoeren.
Dat meldt de Volkskrant maandag.

De psychiaters en therapeuten doen dit veelal omdat ze niet vast willen zitten aan een maximum aantal behandelingen. Ook zouden de vele regels die verzekeraars opleggen ervoor zorgen dat de psychiaters zich niet laten contracteren.

Therapeuten zouden van verzekeraars te horen krijgen welke behandelingen ze wel of niet uit mogen voeren. Ook zouden de effecten van uitgevoerde behandelingen door de verzekeraars worden gemeten.

Privacy

De meeste psychiaters en therapeuten zeggen dat de privacy van hun patiënten op die manier niet gewaarborgd kan worden. Ze zetten het advies over een behandeling daarom niet op de rekening. Zo kan de verzekeraar de effecten en doelmatigheid van de behandeling niet checken.

Veel psychiaters en therapeuten leggen hun patiënten daarnaast als alternatief voor om de rekening zelf te betalen. "De dokter moet over zijn patiënt zijn bek houden, tegen iedereen", zo zegt psychiater Mengelberg van website devrijepsych.nl, een belangenvereniging voor psychiaters.

Controle

De verzekeraars zeggen de rekeningen inderdaad te controleren. "We controleren of er een verwijzing was van de huisarts en of de behandeling wel effectief is geweest", zo laat Dienke Hedemann, manager bij Menzis weten.

In de ogen van de verzekeraar is dat verplicht. "We moeten wel. We hebben de opdracht erop toe te zien dat het geld rechtmatig en doelmatig is besteed. Dat eist toezichthouder NZa van ons", zo besluit Hedemann.

Door: NU.nl
via:-> http://www.nu.nl/binnenland/3997926/psy ... raars.html
Plaats reactie

Terug naar “Gezondheid / Voeding”