Planeet Jupiter

Alles dat met de sterren en NASA en het Amerikaanse ruimtevaartprogramma te maken hebben tref je hier aan.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 28 jan 2015, 09:04

Over Mars, Venus, Saturnus en vele andere planeten en plekken in ons universum bestaan diverse topics op QFF. Maar een topic specifiek over de planeet Jupiter was er niet. Tja... #FirstWorldProblems zullen we dan maar zeggen... Geintje natuurlijk, maar ik kwam daar dus achter omdat ik zojuist behoorlijk moest zoeken om een topic te vinden waar ik een interessant filmpje over Jupiter kon plaatsen. En daar bleek dus niet echt een plek voor te zijn op QFF. Tijd voor verandering dus... :-)

Afbeelding

En daarom besloot ik zojuist, om in plaats van een nieuwe bakje QoFFee in te schenken, me maar even te bezigen met het tikken van dit epistel over de planeet Jupiter en alles dat te maken heeft met deze planeet uit ons eigen zonnestelsel.

Jupiter is vanaf onze zon gezien de vijfde en daarmee tevens de grootste planeet van ons zonnestelsel. Net als Saturnus is Jupiter een enorme gasreus / gasbol, Jupiter beschikt dus niet over een vast oppervlakte. Zoals de aardse planeten ook wel terrestrische planeten genoemd worden, worden de gasreuzen ook wel Joviaanse planeten genoemd.

Deze naam is afkomstig van het Latijnse Iovis, wat is afgeleid van het woord Jupiter. Joviaans betekent vrij vertaald Jupiterachtig of van Jupiter.

De planeet is vernoemd naar de Romeinse oppergod Jupiter.

Massa

De massa van onze vriend Jupiter is ongeveer 2,5 keer zo groot als alle overige planeten uit ons zonnestelsel bij elkaar. De massa is relatief zo enorm groot, dat het massamiddelpunt van Zon en Jupiter waaromheen deze een baan beschrijven, buiten het oppervlakte van de Zon ligt op 1,068 keer de afstand van de kern tot het oppervlak. Hoewel de diameter van de gasreus een dikke 11 x zo groot is als onze eigen aardkloot, heeft Jupiter een veel lagere dichtheid. Het volume van Jupiter is ongeveer 1321 keer dat van de Aarde en toch is de planeet 'maar' 318 keer zo zwaar. De diameter van Jupiter is ongeveer tien keer zo klein als die van de Zon. De massa van Jupiter is ongeveer 0,1% die van de Zon, dus de dichtheid van Jupiter is ongeveer gelijk aan die van de Zon. De massa van Jupiter wordt vaak gebruikt om de massa van andere objecten (vooral exoplaneten en bruine dwergen) aan te geven. Zo heeft HD 209458 b een massa van 0,69 MJ (Jupiter heeft een massa van één MJ) en heeft COROT-7b een massa van 0,015 MJ.

Verschillende modellen geven aan dat, als de massa van Jupiter veel groter zou zijn, de planeet zou krimpen. Als Jupiter namelijk nog zwaarder zou zijn, dan zou de zwaartekracht steeds sterker worden. Dit betekent dat het volume van de planeet afneemt als de massa toeneemt. Daarom denkt men dat Jupiter de grootste diameter heeft die mogelijk is voor een planeet met deze compositie.

Hoewel Jupiter nog 75 keer zo massief zou moeten zijn voor kernfusie, is de diameter van de kleinste rode dwerg slechts 30% groter dan Jupiter. Ondanks dat straalt Jupiter meer warmte uit dan hij van de Zon krijgt; de hoeveelheid warmte die geproduceerd wordt binnen in de planeet is ongeveer even groot als de hoeveelheid zonlicht die hij krijgt. Deze warmte wordt opgewekt door het Kelvin-Helmholtzmechanisme. Door de afkoeling aan het oppervlak neemt de temperatuur en daardoor ook de druk in de hele gasbol af. De gasreus wordt dan kleiner en daarbij komt energie, in de vorm van warmte, uit de gravitatiekracht vrij. Door dit proces krimpt de planeet ongeveer 2 cm per jaar. Toen Jupiter ontstond, was hij veel warmer en had hij tweemaal de huidige diameter.

Samenstelling

De rotsachtige kern van Jupiter heeft een diameter van 14.000 km, bestaat deels uit nikkel-ijzer (een mengsel van circa 90% ijzer en circa 8% nikkel) en deels uit gesteente en heeft een temperatuur van 25.000 K. Daar omheen bevindt zich een ongeveer 40.000 km dikke laag van metallisch waterstof (90%) en helium (10%). Door een relatief dunne overgangslaag wordt deze laag gescheiden van de buitenste laag van vloeibaar moleculair waterstof die een dikte van 20.000 km heeft waarbij naar binnen toe de temperatuur en druk toenemen. Behalve waterstof en helium komen in lagere concentraties ook methaan, ethaan en koolstofdioxide voor.

Normaal absorberen planeten licht van de zon en stralen evenveel energie weer uit de ruimte in de vorm van warmte. Infraroodmetingen wijzen echter uit dat Jupiter tweemaal zoveel energie uitzendt als absorbeert. Deze extra energie is vermoedelijk een overblijfsel uit de tijd dat Jupiter gevormd werd en ligt opgeslagen in de kern. Een andere mogelijke verklaring voor dit fenomeen is het onder invloed van de zwaartekracht langzaam compacter worden van Jupiter dat met uitstraling van hitte gepaard gaat.

Jupiter wordt wel eens een mislukte ster genoemd. Maar deze planeet is te klein voor een bruine dwerg, die minimaal 13 maal de massa van Jupiter zou moeten hebben. Als de massa 100 maal zo groot was geweest als nu het geval is, zou er kernfusie plaats hebben kunnen vinden waarbij waterstof en helium worden omgezet in energie en zou Jupiter samen met de zon een dubbelster geweest zijn.

Atmosfeer

Aangezien Jupiter geen vaste oppervlakte heeft, is de grens met de atmosfeer niet eenvoudig aan te geven. Meestal wordt de hoogte waarop de druk 1 bar bedraagt als referentiepunt genomen. De atmosfeer van Jupiter bestaat hoofdzakelijk uit waterstof en helium. Andere gassen die worden aangetroffen zijn methaan, ammoniak, waterstofdeuteride, ethaan en waterdamp. Fosfine, waterstofsulfide en ammoniumwaterstofsulfide komen slechts sporadisch voor. Deze gassen zorgen voor de rode, bruine en witte wolken. De dichtheid en de lage temperatuur zorgen ervoor dat de atmosfeer van Jupiter zich meer als een vloeistof dan als een gas gedraagt. De vele stormen in de atmosfeer worden vermoedelijk veroorzaakt door de hoge temperatuur in de kern van de planeet en de snelle rotatie.

Grote rode vlek

Eén van de opvallendste eigenaardigheden van Jupiter is de grote rode vlek iets ten zuiden van de evenaar. Deze vlek wordt veroorzaakt door een anti-cycloon die al minstens 300 jaar voortraast. De rode vlek is drie keer zo groot als de aarde. Sinds de eerste waarnemingen in het begin van de 18e eeuw is de vlek in omvang afgenomen. Desondanks heeft de grote rode vlek de kleine rode vlek verslonden, doordat deze te dicht bij de grote rode vlek kwam.

Vergeleken met 100 jaar eerder was de vlek in 2000 in grootte gehalveerd. Het is niet bekend of dit wordt veroorzaakt door schommelingen of dat de vlek ooit volledig zal verdwijnen.

De grote rode vlek werd voor het eerst waargenomen in 1664 door de Engelsman Robert Hooke.

Een nieuwe rode vlek

Eind februari 2006 is een nieuwe rode vlek ontdekt, de Red Spot Jr. Deze vlek is ontstaan door versmelting van 3 reeds aanwezige ovale witte vlekken tussen 1998 en 2000. Deze kleine vlek steekt net als de grote rode vlek uit boven het bovenste wolkendek. Bij de vorming deed de vlek dit nog niet en daardoor is hij pas later ontdekt. Hij groeit nog steeds.

Inslag van komeet Shoemaker-Levy 9

Tussen 16 en 22 juli 1994 sloegen 21 fragmenten van de komeet Shoemaker-Levy 9 in op het zuidelijk halfrond van Jupiter. Dit was de eerste keer dat botsingen tussen hemellichamen direct werden waargenomen. De grootste inslag, op 21 juli, had een kracht van 250.000 megaton TNT. Verwacht wordt dat als gevolg van de grote omvang, massa en zwaartekracht van Jupiter dit soort botsingen veel vaker voorkomen.

Manen en Ringen rond Jupiter

Jupiter heeft minstens 63 manen. 47 hiervan hebben een diameter kleiner dan 10 km en zijn pas na 1975 ontdekt.

Galileïsche manen

In 1610 ontdekte Galileo Galilei met een telescoop de vier grootste manen van Jupiter, nu bekend als de Galileïsche manen: Io, Europa, Ganymedes en Callisto. Met een verrekijker zijn deze manen in hun eeuwigdurende dans al te zien, de schaduwen van de manen en de wolkenbanden op het oppervlak van Jupiter kunnen met een kleine telescoop gezien worden. Gegevens over de posities van de manen en speciale gebeurtenissen zijn in de Sterrengids te vinden.

Andere manen

In mei 2001 waren er ongeveer 12 manen rond Jupiter bekend. Later is er met behulp van nieuwe technieken en verbeterde apparatuur nog een groot aantal andere manen ontdekt en in 2004 zijn er zo'n 63 objecten geïdentificeerd. Een volledig overzicht hiervan is te vinden in de lijst van manen van Jupiter

Ringen van Jupiter

Vergelijkbaar met de planeet Saturnus bezit Jupiter een aantal ringen van stof- en ijsdeeltjes; deze ringen zijn echter veel dunner dan de Ringen van Saturnus. De binnenste ring, systematisch genaamd 1979 J1R, is vermoedelijk voortgekomen uit losgeraakt materiaal van de manen Metis en Adrastea na inslagen door meteorieten. 1979 J1R ligt op een afstand van 110.000 km van het middelpunt van Jupiter en is zo'n 22.000 km breed. Daar buiten liggen nog twee ringen (1979 J2R en 1979 J3R) op een afstand van respectievelijk 125.000 en 170.000 km. Van de buitenste ring wordt aangenomen dat die is ontstaan uit ingevangen interplanetair stof. Het bestaan van deze ringen is pas in 1979 bevestigd en ze zijn veel kleiner dan de ringen van Saturnus.

Functie

Jupiter vervult een belangrijke functie binnen het zonnestelsel. Doordat hij zwaarder is dan alle andere planeten tezamen is hij een belangrijke component van het massa-evenwicht van het zonnestelsel. Door zijn massa stabiliseert hij de planetoïdengordel; zonder Jupiter zou gemiddeld iedere 100.000 jaar een planetoïde uit de planetoïdengordel de aarde treffen en hierdoor zou leven op aarde ernstig belemmerd, zo niet onmogelijk worden. Ook andere objecten dan kometen worden door Jupiter weggevangen. Er wordt daarom tegenwoordig gedacht dat de aanwezigheid van een Jupiterachtige planeet in een planetenstelsel wel eens een voorwaarde zou kunnen zijn voor de ontwikkeling van leven in een dergelijk stelsel.

Waarneming en verkenning

Vanaf de Aarde is Jupiter vaak met het blote oog zichtbaar als een heldere "ster" die niet flonkert. Na de zon, de maan en Venus is Jupiter het helderste object aan de hemel. Alleen als Jupiter ten opzichte van de aarde achter de zon staat is waarneming niet mogelijk.

Sinds het begin van de jaren 70 zijn er verkenningsvluchten uitgevoerd naar Jupiter.

Pioneer 10 en 11

Pioneer 10 was de eerste ruimtesonde naar Jupiter en werd op 3 maart 1972 gelanceerd. Op 3 december 1973 scheerde Pioneer 10 op een afstand van 130.000 km langs Jupiter en stuurde de eerste detailopnames naar de Aarde. Pioneer 11 werd 6 april 1973 gelanceerd en bereikte op 4 december 1974 het Jupitersysteem; hij naderde Jupiter tot 34.000 km en bracht daarna op 1 september 1979 een bezoek aan Saturnus.

Voyager 1 en 2

In de zomer van 1977 werden Voyager 1 en Voyager 2 kort na elkaar gelanceerd. In 1979 hebben beide Voyagers veel foto's en informatie over Jupiter en de manen opgeleverd, onder andere over vulkanisme op de maan Io.

Galileo

18 oktober 1989 werd vanaf Cape Canaveral de Galileo ruimtesonde gelanceerd om de manen van Jupiter en de planeet zelf te bestuderen. Galileo was de eerste missie die in plaats van voorbij te vliegen in een baan om Jupiter gebracht zou worden en deze uitgebreid zou gaan bestuderen. Na een reis van zes jaar en ondanks problemen met de antenne, heeft Galileo ruim 14.000 foto's gemaakt. Galileo heeft Jupiter bestudeerd van december 1995 tot september 2003 en heeft gedurende deze periode een schat aan nieuwe inzichten verzameld. Galileo had 5 maanden voor hij bij Jupiter arriveerde een sonde afgeplitst voor onderzoek van de atmosfeer; deze daalde 7 december 1995 af en gaf via Galileo gegevens door naar de aarde. In 2003 is ook Galileo zelf de atmosfeer ingedoken en gaf tot hij vernietigd werd gegevens door.

Cassini-Huygens

15 oktober 1997 werd de Cassini-Huygens ruimtesonde gelanceerd om via Venus, Aarde en Jupiter uiteindelijk Saturnus te bezoeken. In december 2000 passeerde Cassini Jupiter en maakte daarbij foto's met een veel hogere resolutie dan de voorgangers. De gezamenlijke aanwezigheid van Galileo en Cassini maakte het mogelijk enkele extra experimenten uit te voeren.

New Horizons

New Horizons is een missie naar Pluto die gelanceerd is op 19 januari 2006. Om de vlucht te bespoedigen werd in februari 2007 gebruikgemaakt van de aantrekkingskracht van Jupiter. Door de gravitatie van Jupiter krijgt de sonde een hogere snelheid, waardoor de sonde 3 jaar eerder bij de dwergplaneet aankomt, in 2015. Gedurende ongeveer vier maanden is Jupiter uitgebreid geobserveerd.

Tja een interessante planeet met interessante manen... En daar ging dus ook dat interessante filmpje over dat ik tegen kwam en met jullie wilde delen... Kijkt U even mee...?



En uiteraard is er mee, veel meer zelfs... Kijkt U nog maar even mee...



En naast dit beeldmateriaal is er natuurlijk nog veel meer over de planeet Jupiter te vinden. En juist daarom dus, is er nu een topic over deze planeet hier @ QFF...

Hieronder kunnen we wat mij betreft verder...

(gebruikte bronnen: Wikipedia, Universiteit van Nederland en de rest van het www)
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: FreeElectron
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 28 jan 2015, 09:12

Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 28 jan 2015, 09:12

FreeElectron
Super QFF-er
Super QFF-er
Berichten: 4292
Lid geworden op: vr 12 nov 2010, 22:26

wo 28 jan 2015, 12:02

Minisondes op kamikazemissie naar Jupiter
Geschreven door Caroline Kraaijvanger op 27 januari 2015 om 19:01 uur


Als het aan wetenschappers ligt sturen we op korte termijn minisatellietjes naar Jupiter. Het is een kamikazemissie: eenmaal aangekomen hebben de satellietjes een levensduur van 15 minuten. Kort, maar lang genoeg om meer over Jupiter te weten te komen!

Ruimtesondes die langs Jupiter scheren of er rondheen cirkelen, kunnen ons veel meer vertellen over de gasreus. Maar wat er precies diep in de atmosfeer van die hemellichamen gaande is, blijft ondanks al die prachtige missies onduidelijk. Daarvoor moet een sonde immers in die atmosfeer afdalen. En dat is een probleem voor de relatief zware ruimtesondes die we traditiegetrouw naar die hemellichamen sturen. Beter is het om heel kleine ruimtesondes naar deze hemellichamen te sturen. Zij zouden de val in de atmosfeer veel langer zonder parachute overleven en nog altijd genoeg tijd hebben om data die ze onderweg verzamelen te versturen. Dat schrijven onderzoekers in het blad International Journal Space Science and Engineering.

Zwerm
Zij stellen dan ook dat het tijd is om een zwerm kleine ruimtesondes – elk uitgerust met verschillende sensoren – naar Jupiter te sturen. Die ruimtesondes zouden het volgens de berekeningen van de onderzoekers ongeveer vijftien minuten uithouden in de atmosfeer van de gasreus. Daarna verbranden ze. Hoewel de missie maar kort duurt, kunnen we er veel van leren. Volgens de onderzoekers moeten de sondes in staat zijn om in vijftien minuten tijd zo’n 20 megabit aan data te verzamelen en versturen. Op basis van die data moeten we een goed beeld kunnen krijgen van een groot deel van de atmosfeer van Jupiter.

JUICE
Kleine ruimtesondes – ook wel nanosatellieten genoemd – zijn op zichzelf niets nieuws. Je kunt ze reeds in een baan rond de aarde aantreffen. De satellietjes zijn niet in staat om zelfstandig naar Jupiter te vliegen – ze kunnen maar beperkt zonne-energie opwekken – maar zouden mee kunnen liften met een ruimtesonde die toch die kant opgaat. De onderzoekers denken dan bijvoorbeeld aan de Jupiter-missie van ESA: JUICE. Het ruimtevaartuig zou een zwerm kleine satellietjes mee kunnen nemen en in de atmosfeer van Jupiter kunnen werpen.

Het zou de moeite meer dan waard zijn, zo schrijven de onderzoekers. Zo wijzen ze erop dat meer dan tweederde van de totale massa van ons zonnestelsel – de zon even niet meegerekend – in Jupiter zit opgeslagen. Wanneer we meer over Jupiter te weten komen, komen we ook meer te weten over de zonnenevel waaruit onze zon en alle planeten in ons zonnestelsel geboren werden. Ook zouden we eindelijk een close-up met hoge resolutie van de gasreus kunnen verkrijgen en meer te weten kunnen komen over de planetoïden die Jupiter bombarderen.


Bron:
http://www.scientias.nl/minisondes-op-k ... r-jupiter/
Laatst gewijzigd door FreeElectron op wo 28 jan 2015, 12:06, 1 keer totaal gewijzigd.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
FreeElectron
Super QFF-er
Super QFF-er
Berichten: 4292
Lid geworden op: vr 12 nov 2010, 22:26

wo 28 jan 2015, 12:04

NASA wil mini-satellietjes naar Europa laten liften
Geschreven door Caroline Kraaijvanger op 14 oktober 2014 om 15:19 uur

Eindelijk is het zover. NASA denkt na over een missie naar één van de spannendere leden van ons zonnestelsel: Europa. In de nabije toekomst wil NASA de Europa Clipper – vergezeld door mini-satellietjes – die kant opsturen.

De mini-satellietjes – ook wel CubeSats genoemd – zouden als extra passagiers met de Europa Clipper mee reizen. Zodra de Europa Clipper bij Europa is gearriveerd, worden de Cubesats ‘losgelaten’ en kunnen ze zelfstandig onderzoek gaan doen.

CubeSats
De afgelopen jaren zijn CubeSats al in een baan rond de aarde gebracht om onze eigen planeet te bestuderen. En de mini-satellietjes hebben zichzelf bewezen. Ze zijn klein – zo’n tien bij tien centimeter – en kunnen daardoor in een groepje en dus relatief goedkoop gelanceerd worden. Maar ondanks hun geringe omvang zijn ze in staat om gedegen wetenschappelijk onderzoek te doen. En dus is het tijd voor de volgende stap. “Het gebruik van CubeSats voor het verkennen van andere planeten wordt nu mogelijk,” stelt Barry Goldstein, werkzaam bij NASA. “Dus willen we kijken hoe een toekomstige missie naar Europa daar voordeel uit kan halen.”

Voorstellen
Amerikaanse universiteiten hadden de afgelopen periode de gelegenheid om met voorstellen te komen voor interessante CubeSats-missies. Uit die voorstellen heeft NASA er nu tien gekozen. De gekozen voorstellen ontvangen 25.000 dollar. Dat geld wordt gebruikt om de missies verder uit te werken. En wie weet worden deze voorstellen in de nabije toekomst vervolgens werkelijkheid.

Over Europa Clipper
Ondertussen doet NASA zelf volop onderzoek naar de haalbaarheid van de Europa Clipper. De ruimtesonde zou moeten achterhalen of er op de maan van Jupiter sprake is van omstandigheden die geschikt zijn voor het ontstaan en/of de instandhouding van leven. Daartoe zal de sonde wellicht uitgerust worden met onder meer een radar (zodat deze door de dikke laag ijs die Europa bedekt kan dringen), een camera en spectrometer voor onderzoek naar de atmosfeer van Europa. De Europa Clipper zou zo’n 45 scheervluchten langs Europa maken en daarbij het oppervlak van de maan tot zo’n 25 kilometer moeten naderen. De CubeSats zouden een mooie aanvulling kunnen zijn op de Europa Clipper en zijn instrumenten. Zo kunnen ze bijvoorbeeld zoeken naar een geschikte toekomstige landingsplek op Europa, onderzoek doen naar het zwaartekrachtsveld en de atmosfeer van de maan.

Of Europa Clipper en zijn lifters werkelijkheid worden, is overigens nog altijd één groot vraagteken. Het onderzoek naar de Europa Clipper bevindt zich nog in de conceptfase. Dat betekent dat er momenteel gekeken wordt of het ruimtevaartuig daadwerkelijk ontwikkeld gaat worden. Velen kunnen ongetwijfeld niet wachten tot de Europa Clipper vertrekt. Europa wordt door veel mensen gezien als één van de spannendere leden van ons zonnestelsel. Er zijn sterke aanwijzingen dat zich onder de dikke laag ijs op de maan een vloeibare oceaan bevindt waarin de omstandigheden wellicht gunstig zijn voor leven.

Bron:
http://www.scientias.nl/nasa-wil-mini-s ... en-liften/
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, combi, Toxopeus
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6239
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

vr 04 nov 2016, 14:56

Jupiter the Destroyer


Afbeelding

We should be thankful that the early solar system was not conducive for life. During those early days, Jupiter was less constrained by its current orbit and swung through the early solar system, annihilating a first generation of inner planets, as reported by new evidence in the Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).

Based on a simulation of early planetary formation, the destructive behavior of an adolescent Jupiter may explain why our solar system has so little in common with other planetary systems. In these other systems, large rocky planets orbit extremely close to their host star — much closer than the distance between Mercury and the Sun. Jupiter’s wanderings is a possible reason to our solar system’s lack of inner rocky planets.

After the planetary apocalypse, Jupiter eventually settled into its current orbit, while the much of the debris of these first generation planets plunged into the Sun. The remnants that did not suffer a fiery fate would eventually coalesce into the modern inner planets of Mercury, Venus, Earth, and Mars — another reminder that we are nothing more than the recycled remains of our planetary progenitors.




http://the-earth-story.com/post/1150492 ... nkful-that
illuminati of my own reality
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6239
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

wo 16 nov 2016, 15:58

If Jupiter's magnetosphere were in glow mode, it would be the largest structure visible in space...


Afbeelding
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: combi, Toxopeus
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6239
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

ma 27 feb 2017, 04:04

Afbeelding
illuminati of my own reality
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6239
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

di 28 feb 2017, 22:42

Forecast: The End of the Calm | S0 News Feb.28.2017




Jupiter Alignment comming up!
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: Toxopeus
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4212
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

do 02 mar 2017, 21:59

Jupister, dikke gasbol:

In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15925
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

di 12 sep 2017, 11:53

Part 1
Electric Jupiter and Its Many Surprises | Space News



Part 2
What's Inside Jupiter? | Space News



Part 3
Jupiter's Formation in the Electric Universe | Space News
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15925
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

vr 07 jun 2019, 09:02

06-06-2019 21:19
LTVDK

https://frontpage.fok.nl/nieuws/816928/ ... mbaar.html

Aankomende week in de nacht van 9 naar 10 juni is de grootste planeet in ons zonnestelsel, Jupiter, extra goed te zien. Dat is te danken aan de jaarlijkse uitlijning van de zon, Jupiter en onzer aarde die er voor zorgt dat onze blauwe planeet precies tussen de twee andere hemellichamen inzit.

knip

En voor wie echt nachtenlang de hemel wil bestuderen is er ook nog een fenomeen waar te nemen dat de reden is dat we niet elke maand een maansverduistering hebben. Tussen 14 en 19 juni zijn namelijk Saturnus, Jupiter en de maan mooi op elkaar uitgelijnd. Doordat de maan elke dag een net iets andere lijn tussen de twee planeten door volgt wordt zichtbaar dat de maan een gekantelde baan om de aarde heeft ten opzichte van de baan die planeten om de zon hebben.

bron en meer: https://frontpage.fok.nl/nieuws/816928/ ... mbaar.html
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox, Toxopeus
Omhoog
Plaats reactie

Terug naar “NASA / Sterren”