Albert Hofmann en LSD op Dinsdag

Alle wetenschappelijke topics tref je hier aan.
Post Reply
User avatar
baphomet
Administrator
Administrator
Posts: 23759
Joined: Sat 21 Aug 2010, 16:08

Tue 19 Oct 2010, 13:48



Neen! Dit is geen oproep tot het massaal gebruiken van LSD op Dinsdagochtend om het verdriet weg te laten kwijnen dat is ontstaan na het offline zijn van bepaalde websites of fora. De desbetreffende websites en fora zijn volgens mij ook al lang weer online, dus daar gaat het nu niet om! Waar het dan wel omgaat? Nou, ik dacht Dinsdag is bij uitstek de dag om eens een flink stuk over LSD te gaan typen hir op QFF! Of ik zelf in de war ben? Wellicht... Maar die diagnose kan alleen een echte kenner stellen. Anyways... Albert Hofmann is dus de man die per ongeluk een ontdekking deed, die heeft geleid tot het ontstaan van de drug LSD.

Albert wie of wattuh? Albert Hofmann dus... Als we gaan zoeken met vriend Google dan vinden we al gauw de volgende informatie op Wikipedia:

Albert Hofmann (Baden, 11 januari 1906 - Burg im Leimental, 29 april 2008) was een Zwitserse scheikundige en lid van het Nobelprijscomité. Hij verwierf vooral bekendheid als ontdekker van de hallucinogene stof LSD.

Hofmann synthetiseerde LSD in 1938 en was tevens de eerste die de hallucinogene werking ervan ontdekte. In het laboratorium waar Hofmann werkte, deed men onderzoek naar lyserginezuur, een chemische basisstructuur die voorkomt in ergotalkaloïden. Een van de lyserginezuur varianten was lyserginezuurdiëthylamide, in zijn laboratorium bekend onder de naam LSD-25. Tijdens het zuiveren van de LSD bemerkte hij een plezierige intoxicatie die een paar uur duurde, gekenmerkt door een enorme versterking van de verbeeldingskracht en een veranderde waarneming van de wereld om hem heen. Als hij zijn ogen sloot zag hij levendige, kaleidoscopische kleurrijke beelden. Hij realiseerde zich dat deze effecten veroorzaakt konden zijn door de stof waar hij die dag mee werkte. Drie dagen later, op 19 april 1943, besloot hij het te testen. De vrije base LSD lost slecht op in water. Daarom maakte hij een variant, de zogenaamde tartraat-vorm. Hij nam 0,25 milligram, wat al een grote dosis bleek te zien: Uit zijn laboratorium notities blijkt dat hij na 40 minuten nog slechts met moeite kon schrijven. Later die dag werden de symptomen vervelender; Stoll, hoofd van de farmaceutische afdeling, die dit eerste persoonlijke experiment met LSD uitvoerig beschreef, noemde het een “crisis”.[1]

Albert Hofmann was enige tijd als onderzoeksleider in dienst van het farmaceutisch-chemische bedrijf Sandoz, dat LSD voor wetenschappelijke doeleinden bleef produceren totdat het in de jaren '60 verboden werd.

Hofmann schreef diverse boeken over LSD, waaronder het in 1979 gepubliceerde LSD: mein Sorgenkind. Daarin - maar ook in latere interviews - sprak hij de wens uit dat zijn uitvinding, ondanks alle er inmiddels aan klevende negatieve connotaties, toch ooit nog een gerechte plaats zou mogen innemen in de psychiatrische praktijk en als hulpmiddel in meditatiecentra. Hij was evenwel wars van de popularisatie van 'zijn' LSD als tripmiddel voor grote groepen mensen, zoals in jaren zestig onder meer gepropageerd door de bekende Amerikaanse schrijver/psycholoog Timothy Leary.

Hoffmann was erelid van de American Society of Pharmacognosy. Ter gelegenheid van Hofmanns 102e verjaardag in 2008, werd in Bazel een internationaal symposium georganiseerd onder het motto Consciousness Change, a challenge of the 21st century. Kort daarna overleed hij aan een hartaanval.

En ook Trouw weet wat interessants over Albert Hofmann te vertellen:

Hij vond de drug uit die de jaren zestig bepaalde: LSD. In 1943 beleefde Albert Hofmann zelf de allereerste trip ter wereld. Daarin zag hij de buurvrouw als „een kwaadaardige, geniepige heks met een gekleurd masker’.

Decennia later wist Albert Hofmann nog precies waar het gebeurde: op een bospad op de Martinsberg, boven het Zwitserse Baden. Het was een ochtend in mei en hij was nog een kind. Hij wandelde door het groene bos, dat vol was van het geluid van zingende vogels en dat beschenen werd door de ochtendzon. Opeens zag alles eruit alsof het in een ongewoon helder licht stond. Dat vervulde de kleine Albert met een onbeschrijfelijke vrolijkheid, eenheid en verrukte zekerheid.

Die jeugdervaring vormde hem. Achter de dagelijkse werkelijkheid, wist hij vanaf toen, lag een wonderbaarlijke, krachtige, onpeilbare andere werkelijkheid. Alleen wel jammer dat het gevoel zo snel weg was. Na zijn studie scheikunde in Zürich – hij studeerde cum laude af – begon Albert Hofmann voorjaar 1929 als chemisch onderzoeker bij het farmaceutische bedrijf Sandoz in Bazel. Daar probeerden ze de werkzame stoffen in medicinale planten te isoleren; lukt dat en kun je de stof namaken, dan heb je een geneesmiddel.

Na een paar jaar, in 1935, nam hij de draad op van een onderzoek dat bij Sandoz alweer jaren stil lag: naar de alkaloïden van moederkoren (Claviceps purpurea), een schimmel die op granen groeit, op rogge vooral. Rond 1918 had Sandoz aan zulk onderzoek ergotamine overgehouden, een middel tegen migraine. Sindsdien lag het onderzoek plat. De concurrentie in Engeland en de VS, wist Hofmann, had de draad nu weer opgevat; daar hadden ze al ontdekt welke chemische structuur die alkaloïden al hebben en er een naam aan gegeven: lysergzuur. Hoog tijd er nog eens naar te kijken.

Drie jaar werken en 24 versies van dat lysergzuur verder, was Hofmann in 1938 toe aan een 25ste derivaat. Dat noemde hij Lysergsäure-diäthylamid-25, oftewel LSD-25. Het werd met dierproeven getest: was het soms geschikt als medicijn om de ademhaling en de bloedsomloop te stimuleren? Was het bruikbaar voor kraamvrouwen? Kon je ook hier migraine mee verhelpen? De proefdieren worden er onder narcose rusteloos van, noteerde het lab. Sandoz legde de stof terzijde als onbruikbaar.

Vijf jaar later, in het voorjaar van 1943, maakte Hofmann in een opwelling toch nog eens opnieuw een paar centigram van de stof. En, vreemd, deze keer merkte hij zelf iets. In een verslag voor zijn chef schreef hij: „Afgelopen vrijdag, 16 april, moest ik mijn werk in het lab halverwege de middag onderbreken en naar huis toe. Ik had last van een opmerkelijke rusteloosheid, gecombineerd met een beetje duizeligheid. Thuis ging ik liggen en zonk ik weg in een niet onplezierige toestand als van dronkenschap, te karakteriseren door extreem gestimuleerde verbeelding. In een droomtoestand, de ogen gesloten (ik vond het daglicht onplezierig scherp) nam ik een voortdurende stroom fantastische beelden waar, ongewone vormen en een intens, caleidoscopisch spel van kleuren. Na ruim twee uur ebde die toestand weg.’’

Hofmann was verbijsterd. Was hij ziek, of was dit de werking van de nieuwe stof? Maar hoe had hij die dan binnengekregen? Gemorst? Er was maar één manier om er achter te komen wat er was gebeurd: zichzelf de stof bewust toedienen. Dat deed hij drie dagen later. Als een goed onderzoeker schreef hij op wat hij deed: om 16.20 uur ’s middags nam hij een kwart milligram, opgelost in een beetje water.

Die allereerste LSD-trip ter wereld, op 19 april 1943, duurde tot na middernacht. Hofmann was inmiddels per fiets naar huis geloodst door zijn lab-assistent, mevrouw Hofmann was met spoed teruggeroepen van een dagje bij haar ouders in Luzern, de huisarts was gekomen, de buurvrouw had melk gebracht. Want in zijn heldere momenten wist Hofmann: ik moet melk drinken om de stof te verdunnen. Hij dronk er die avond wel twee liter van. Maar onder invloed van de LSD zag hij de buurvrouw als „een kwaadaardige, geniepige heks met een gekleurd masker’’, zou hij later noteren. De volgende ochtend ontwaakte Hoffman helder en geheel verfrist. „Een gewaarwording van welzijn en vernieuwd leven ging door me heen. Het ontbijt smaakte uitstekend. Toen ik later de tuin in ging, waar de zon na een regenbui scheen, glinsterde en straalde alles in een nieuw licht. De wereld was opnieuw geschapen. Mijn zintuigen trilden in een toestand van hoge gevoeligheid, die de hele dag duurde.” Terwijl buiten Zwitserland een wereldoorlog woedde realiseerde Hofmann zich die ochtend dat hij een stof zonder weerga had gevonden. Zo’n lang en diep effect bij zulke kleine doses, zo’n dramatische verandering in hoe je de wereld waarnam – dat was nooit eerder vertoond.

De niet-gezochte vondst LSD heeft Hofmann sindsdien nooit meer losgelaten. Sandoz vermoedde dat LSD in de psychiatrie gebruikt kon worden, al wist het bedrijf niet zo precies waarvoor en hoe: LSD is een voorbeeld van een geneesmiddel waar de kwaal bij gezocht wordt. Misschien, was de gedachte, leken de hallucinaties die LSD opwekt wel op wat schizofrenen meemaken tijdens een psychose. De eerste menselijke proefpersonen na Hofmann op wie de stof werd uitgeprobeerd, waren in 1947 psychiatrische patiënten van de Züricher universiteitskliniek. LSD kon, dacht Sandoz, bruikbaar zijn om onderdrukte gevoelens los te maken, vooral bij angstige of obsessieve neuroses. Het middel kwam nog dat jaar op de geneesmiddelenmarkt onder de naam Delysid. Cary Grant, de mannelijke hoofdrolspeler in menige Hitchcock-film, en in die jaren zeer beroemd, was een van de tevreden vroege gebruikers. Hij was, zei hij in een interview, zeer opgeknapt van psychotherapie met behulp van LSD. Zijn hele leven al zocht hij naar innerlijke vrede, maar niets had geholpen: yoga, hypnose, mystiek. Dankzij LSD was hij nu een nieuw mens, was hij in staat lief te hebben en een vrouw gelukkig te maken.

Maar een paar jaar later stelden psychiaters vast dat de werking van LSD sterk afhing van de omstandigheden – per persoon en per moment. Daarom had de Amerikaanse inlichtingendienst CIA, die er tien jaar proeven mee zou doen, er bij nader inzien niet veel aan. Mensen vielen onder invloed van LSD niet extra goed te manipuleren. Het was, helaas, geen hersenspoelmiddel. Een paar jaar later kreeg LSD een heel andere populariteit. Het begon in trek te raken bij schilders, schrijvers en acteurs – een voorhoede die zo’n tien jaar later gevolgd zou worden door het grote publiek. In oktober 1953 nam de Canadese journalist Sidney Katz in een kliniek LSD in en schreef er een artikel over: ’My twelve hours as a madman’. In Nederland was Simon Vinkenoog in 1959 in het Wilhelmina Gasthuis een van de eersten; hij werkte mee aan een experiment van psychiater Frank van Ree.

Begin jaren zestig, zeker toen de patenten op LSD in 1963 afliepen en in de VS de curieuze psycholoog Timothy Leary het gebruik onder jongeren propageerde, werd LSD door de jeugdcultuur gekaapt. Het werd populair als bewustzijnsverruimende drug – die op dat moment bovendien niet wettelijk verboden was. Die massale populariteit verbaasde Hofmann eigenlijk, want gezien de werking leek het hem helemaal geen gezelligheidsdrug. De lijst beroemde gebruikers is niettemin lang: van Bill Gates tot de Beatles. Hofmann was in die tijd vaak ten prooi aan twijfel: had hij een waardevol middel uitgevonden, of sloeg de weegschaal door naar de gevaren bij misbruik? Hij begon LSD ’mein Sorgenkind’ te noemen. De hoogste baas van Sandoz had minder twijfels. „Ik wou dat je LSD nooit ontdekt had”, zei die, verwijtend.

Eind augustus 1965 had Sandoz genoeg van de voortdurende ophef. Het bedrijf stopte de productie. Dat jaar kwam de stof in de VS in het strafrecht terecht. Nederland volgde in februari 1966. Alleen medisch gebruik mocht nog – maar ook dat was omstreden. In Nederland waren na 1970 nog maar twee psychiaters die LSD toepasten: Arendsen Hein en de zeer omstreden Bastiaans, die er de trauma’s van concentratiekampslachtoffers mee te lijf ging. De illegaliteit maakte LSD de eerste jaren niet minder populair. Het was niet heel moeilijk zelf te maken en voor wetshandhavers was het een lastig te bestrijden drug, omdat er zulke extreem kleine hoeveelheden van nodig waren die, als je schoon werkte, eindeloos houdbaar bleven.

Hofmann is levenslang met LSD bezig gebleven. Ook met andere hallucinogene stoffen: hij isoleerde in 1958 ook psilocybine, de werkzame stof in wat we in Nederland “paddo’s” noemen. Na zijn pensionering in 1971 schreef hij er een paar boeken over. Eerst in 1979 ’LSD – mein Sorgenkind’, tien jaar later ’Insight – Outlook’. Ook was hij, als de uitvinder, in trek bij apostelen van hip LSD-gebruik. Maar daar moest Hofmann weinig van hebben. Zo verweet hij Timothy Leary dat hij jongeren aan de LSD bracht – gevaarlijk, vond de Pietje Precies in Hofmann, omdat volslagen onzeker was welke zuiverheid, en welke dosering je met LSD van de zwarte markt binnenkreeg. Tegelijk bleef Hofmann er levenslang van overtuigd dat LSD en andere stoffen die hallucinaties opwekken, meer waarde had dan alleen medische. De centrale boodschap van Insight Outlook is dat een stof als LSD je een hogere realiteit laat zien – en dat er geen reden is waarom een geestelijk stabiel mens er, onder de juiste omstandigheden, niet van zou mogen genieten. Net zoals hij als kind in het bos had genoten.










Alles bij elkaar een leuke aftrap voor een LSD / Albert Hofmann hoekje hier op QFF...

1119 AD
User avatar
baphomet
Administrator
Administrator
Posts: 23759
Joined: Sat 21 Aug 2010, 16:08

Sat 23 Oct 2010, 22:36

Zegeltje? Iemand?

;-)
1119 AD
User avatar
8Lou1
Super QFF-er
Super QFF-er
Posts: 1044
Joined: Sun 22 Aug 2010, 01:59

Sat 23 Oct 2010, 22:50

heb je? ben al jaren op zoek,maar niet de juiste connecties meer. :smokey:
We dont do victim, we grow and rule our kindom.
User avatar
baphomet
Administrator
Administrator
Posts: 23759
Joined: Sat 21 Aug 2010, 16:08

Sat 23 Oct 2010, 23:09

[hide]Hoeveel wou je er? Niet dat ik ze heb liggen, maar denk dat ik wel wat kanalen kan vinden die er naar toe zouden kunnen leiden als je snapt wat ik bedoel...[/hide]
1119 AD
User avatar
8Lou1
Super QFF-er
Super QFF-er
Posts: 1044
Joined: Sun 22 Aug 2010, 01:59

Sat 23 Oct 2010, 23:13

mmmmm, stuk of 10 om te beginnen. ben ervaren cosmonaut, maar lsd is er altijd nog eentje die op mijn wenslijstje staat. :sun:
We dont do victim, we grow and rule our kindom.
User avatar
Permuter 0.
Super QFF-er
Super QFF-er
Posts: 1803
Joined: Sun 22 Aug 2010, 09:30

Mon 13 Jun 2016, 12:29

Sommigen volgen hem al....

Het verhaal van Mother Horse Eyes.....

Hier de link naar 9m9h9e9 op Reddit; https://www.reddit.com/r/9M9H9E9/wiki/narrative


O0
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox, Toxopeus
Top
User avatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Posts: 4248
Joined: Mon 15 Nov 2010, 19:53

Mon 13 Jun 2016, 18:48

Toxopeus wrote:Die Timothy Leary is ook een opmerkelijke dude:



The CIA Created the Drug Culture

April 12, 2008

Leary (From May 2005)

In the 1950's, the CIA experimented with LSD for use in interrogation and as a weapon.

In the 1960's they used this weapon to divert idealistic Americans from the path of social responsibility to one of introspection and self-gratification, i.e. "spiritual liberation."

They neutralized my generation by turning social activists into "flower children" advocating "peace and love."

The mantra of the age was "Tune in, Turn on and Drop Out". The prophet was psychologist, Dr. Timothy Leary (1920-1996).

Was Leary working for the CIA?

Writer Mark Reibling put this question to the aged guru in 1994 after a speech in Gainesville Florida.

"They never gave me a dime," Leary replied with a pained expression, and then avoided his questioner.

In fact, Leary did get money from them but not very much. When I visited him about 1990 he was strained for money. More later.

While not a CIA agent, Reibling makes a convincing case that Leary was their dupe. The CIA promotes people who believe in a cause but are unaware they are advancing the New World Order agenda.

Like most intelligence agencies, the CIA does not represent national interests. It was created by British intelligence and serves the London-based central bankers.

The CIA said they sponsored radicals, liberals and leftists as "an alternative to Communism." This is not true. They did it to introduce a different style of Communism.

Behind the rhetorical facade, Communism is state-monopoly capitalism, controlled by the bankers and administered by the state. The people who own the US Federal reserve also control Russian industry and resources.

Funds and drugs for Leary's research came from the CIA. In his autobiography, "Flashbacks" (1983), Leary credits Cord Meyer, the CIA executive in charge of funding the lib-left and counter culture with "helping me to understand my political cultural role more clearly."

Elsewhere he says the "Liberal CIA" is the "best mafia you can deal with in the Twentieth Century." (These references are from Reibling's groundbreaking must-read article: "Was Leary a CIA agent?" ) Leary clearly was working for the CIA but was doing what he wanted-turning on.

Like Leary, we were all dupes.


A GENERATION OF MARIONETTES

When I was a child I used to lie in bed at night and read TIME and NEWSWEEK from cover to cover. At the age of 12, I helped organize marches for world hunger relief. At 14, the marches were for Negro Civil Rights.

In 1964, while still concerned with the American Negro, I noticed that I was dancing alone. The party had moved to another room. Vietnam was now the cause celebre. It was as if someone (i.e. the CIA-controlled media) had mysteriously blown a whistle.

I participated in a rising crescendo of anti-war activity. In 1968, after the gut-wrenching assassinations of King and Robert Kennedy, LBJ's decision not to seek reelection (his CFR handlers told him to go) and the clubbing of protesters at the Democratic Convention in Chicago deflated the anti-war movement.

Then, acting in unison like a flock of birds, my generation gave up on social change, became "alienated" and "turned inward." Maybe we needed to change ourselves, we reasoned, before we can change the world. Thanks to the CIA, drugs were plentiful and Leary's mantra was echoed in the mass media.

Although it was another ten years before I tried marijuana, I experienced the "Summer of Love" hitchhiking across Canada in 1967. Maybe it was time to "hang loose" and focus on personal things. The 1970's became the "Me Decade."

The protest years weren't a complete waste. Before getting into bed, my first lover made me recount the history of the Vietnam War in detail to make sure I "was serious."

My sister and brother-in-law turned me on to marijuana on my 26th birthday. I saw myself as a choo-choo train ascending a steep grade billowing black smoke. My life was a strain. Marijuana was a revelation. It helped me get "out of myself." I took up yoga.

Although I have never experienced LSD, I embraced the utopian vision of Timothy Leary and Aldous Huxley. With considerable justification, they believed that "mind expanding" drugs could provide a genuine visionary experience and release mankind's spiritual potential. In experiments, theology students had life changing revelations; alcoholics were cured. For millennia, many cultures have used drugs to promote spirituality.

In Mexico, Leary took magic mushrooms. The experience convinced him the normal mind was "a static repetitive circuit."

"It was above all and without question the deepest religious experience of my life. I discovered that beauty, revelation, sensuality, the cellular history of the past, God, the devil, all lie inside my body, outside my mind."

This LSD-fueled vision of utopia was put into practice at the highest levels of the US government. In 1963, Cord Meyer's estranged wife Mary Pinchot Meyers was having an affair with President John F. Kennedy who had embraced LSD. Mary approached Leary for supplies and advice. She and her friends were turning on "some of the most powerful men in Washington."

In Dec. 1963, Meyer called Leary and said they killed JFK because "they couldn't control him anymore. He was changing too fast. They've covered everything up. I'm afraid. Be careful." In Oct. 1964, she was murdered.


MY WEEKEND WITH TIMOTHY LEARY

I had a serious case of hero worship when I visited Timothy Leary around 1990. I had contacted him through his publisher and he phoned me. I wanted to meet the guru to see if the utopian vision he represented was still alive.

I was disillusioned. By this time Leary was fixated on the benefits of the "information superhighway." His pantry table was crammed with bottles of alcohol. He told me his "vision of God" was depicted in the last scene in William Gibson's book "Neuromancer."

"At the end of the world, all the information stored in all the computers will rise up into Cyberspace and mingle together." he said. "That's God."

Wonderful, I thought. All those airline reservations mingling together.

At lunch, I tried to remind him of his original vision: using drugs to awaken our spiritual potential and become more God-like in behavior.

"What do you think God is?" he scoffed. "An old man with a beard?"

Prophets sometimes lose their vision. I think this is what happened with Leary.
But he was very generous with his time and hospitality. He was a genuine idealist.

I ferried him around Los Angeles in my rented car. He was appearing in a music video made by an obscure band. He was to earn $300. He lived in a nice house but he was not rich. I took him to see his daughter by his first marriage. She lived in public housing in the valley.


CONCLUSION

The effects of marijuana and LSD vary wildly. Depending on the individual, the setting and quality, people can have positive or negative results. Similarly the drug culture has been a mixed bag. It has given millions the opportunity to escape the suffocating box of modern materialism and discover their spiritual birthright. It has been a gateway to religion. In my case, it confirmed Christ's message that God is Love.

But too many have given up on protest and social change. They feel that "fighting the darkness" just "brings me down."

For me, detachment from the world was a limbo in which I drifted for years. I now believe in the Path of Service. We gain meaning by doing our Creator's work. We become human beings by becoming God's agent in matters large and small.

Our world-view and concerns are totally manipulated by the London-based Masonic bankers through the CIA, mass media and public education. For example, the Iraq War hasn't aroused a protest similar to Vietnam. Why? The answer lies in the treatment in the mass media. The bankers want Iraq to succeed; they wanted Vietnam to fail.

We are marionettes. The environment, fe-manism, diversity, you name it. The bankers are pulling our strings. In the case of the drug culture, they made us self absorbed and quiescent. They didn't expect many of us to find God.

It's time to rediscover social responsibility and uphold the Divine Order against the satanic New World Order.

--------------------------
Note: A reader has drawn my attention to an interview in the book "Mass Control" by Jim Keith where Leary admits to being a "witting accomplice" of the CIA.


Note For more information, read "Acid Dreams: The Social History of LSD. CIA, the 60's and Beyond" by Martin Lee and Bruce Shlain.

Also: "Storming Heaven: LSD and the American Dream" by Jay Stevens.

- See more at: http://www.savethemales.ca/000907.html# ... gNvZb.dpuf


http://www.savethemales.ca/000907.html
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
User avatar
#F#
Super QFF-er
Super QFF-er
Posts: 485
Joined: Fri 17 Dec 2010, 23:04

Mon 13 Jun 2016, 22:01

Flesh Portal ...!? :o

User avatar
baphomet
Administrator
Administrator
Posts: 23759
Joined: Sat 21 Aug 2010, 16:08

Sun 29 Mar 2020, 18:39

Maar vandaag is het zondag... Toch?

:blitzkrieg:
Post Reply

Return to “Wetenschap”