Near-Earth AsteroidSSS....

Alles puur natuur nier ;-)
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

ma 18 feb 2013, 22:48

[quote=""Het Dolle Eland" post=68716"]Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA zegt dat de 17-meter grote asteroïde neer kwam onder een hoek van 20-graden. Zodra deze uitelkaar begon te vallen kwam er een energie-equivalent van 500 kton TNT - of 30 Hiroshima bommen vrij. De grootste hoeveelheid van deze energie werd echter geabsorbeerd door de atmosfeer.

Het totale gewicht bij het binnenkomen van de atmosfeer moet ongeveer 10.000 ton zijn geweest, het brak in stukken slechts op een aantal kilometer boven de oppervlakte van de Aarde en de stukken verbranden tijdens de 180 km/per seconde snelle daling in de richting van het gebied van de Oeral. Schokgolven vernietigde ramen van ruim 4000 gebouwen, overeenkomend met een oppervlakte van 20 hectare.
:blink:
[/quote]

Tja...

[quote=""Toxopeus" post=68662"]http://nl.wikipedia.org/wiki/Toengoeska-explosie[/quote]
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

di 19 feb 2013, 22:04




Published on Feb 19, 2013

Infrasonic waves from the meteor that broke up over Russia's Ural mountains last week were the largest ever recorded by the CTBTO's International Monitoring System. Infrasound is low frequency sound with a range of less than 10 Hz. The blast was detected by 17 infrasound stations in the CTBTO's network, which tracks atomic blasts across the planet. Listen to the audio files of the infrasound recording after it has been filtered and the signal accelerated.
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, ninti
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

ma 04 mar 2013, 02:16

New Asteroid Tomorrow, 2013 EC


illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

zo 10 mar 2013, 15:26

Russian Meteor Explanation

illuminati of my own reality
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 15 mar 2013, 22:17

Van BB uit de schreeuwdoos:

http://www.youtube.com/user/SuspectSky

Mooie compilatie.
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 15 mar 2013, 22:51

In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 15 mar 2013, 23:14

HET TOENGOESKA MYSTERIE
oktober 27, 2008

TOENGOESKA GEOGRAFISCH EN GESCHIEDKUNDIG.
Afbeelding

Vóór de oktoberrevolutie van 1917, die een einde maakte aan het Russische tsarenrijk, heette dit gebied in Oost-Siberië : Toengoeska. De naam is ontleend aan twee belangrijke rivieren die door dit gebied lopen : de Beneden-Toengoeska en de Stenige Toengoeska. Beide rivieren monden uit in de Jenisej. Vanaf het begin van de Sovjetperiode tot het jaar 2005 heette dit gebied Evenkië. Op 17 april 2005 werd met een referendum beslist dat het autonome district Evenkië samen met het district Tajmyr met de kraj Krasnojarsk zouden worden samengevoegd. Op 1 januari 2007 werd dit doorgevoerd. Het voormalige Evenkië was een enorm gebied (767.600 km²) maar had de kleinste bevolking (ongev. 18000 bewoners). Deze uitgestrekte regio is bezaaid met naaldbomen, de bovengrond is bevroren in de winter en moerassig in de zomer. Er heerst een streng klimaat en permafrost is er veel voorkomend. Permafrost betekent dat de ondergrond nooit helemaal ontdooit.
Evenkië was een van de meest afgelegen gebieden van het Russische rijk. Het werd bewoond door nomadische volken, maar later ook door oudgelovigen die in dit gebied hun toevlucht zochten na de val van de tsaar. Uiteindelijk werd in 1908 dit district het decor van de Toengoeska Event. Deze catastrofe vond plaats in het gebied rond Vanavara, een handelsnederzetting aan de oevers van de Stenige Toengoeska.
WAT GEBEURDE ER IN DE VROEGE OCHTEND VAN 30 JUNI 1908 ?
In de vroege ochtend van 30 juni 1908 worden bewoners van Noordwest-China en Mongolië opgeschrikt door een lichtgevend object dat zich met grote snelheid langs de hemel verplaatst. Het had een cylinderachtige-ovale vorm, verspreidde een zeer fel blauwwit licht met een rookpluim achter zich. Boven Rusland vliegt het object nu zo laag, dat het met bulderend geraas gepaard gaat. Volgens sommige bronnen veranderde het object dan van koers en vloog het daarna erg langzaam. Als het dan even later achter de horizon is verdwenen, stijgt er een zwarte rookwolk op, waaruit een enorme steekvlam te voorschijn komt, die gepaard gaat met een hevige hittestraling. Hierna volgt het geluid van een aantal zware explosies, waarvan de tweede de krachtigste was. Een enorme zuil van vuur en stof steeg kilometers op. Overal ter wereld werd de klap geregistreerd, die tot honderden kilometers ver te horen was. De verwoestende kracht was enorm en de nomaden in dit gebied dachten dat de wereld verging. Hieronder twee artistieke impressies van hoe dit object of vuurbal er moet hebben uitgezien.
Afbeelding
Afbeelding

DE OOGGETUIGENVERSLAGEN.
Nomaden die toen in het gebied bivakkeerden getuigen als volgt :
“opeens werd het boven de heuvel, waar het bos al omgevallen was, heel erg licht, alsof er een tweede zon was verschenen – het deed pijn aan mijn ogen en moest ze zelfs bedekken. En opeens weer een zware donder. Dat was de tweede slag. Het was een zonnige ochtend, zonder wolken, onze zon scheen helder als altijd, en opeens was daar een tweede zon”
“opeens, in het noorden, spleet de lucht in tweeën, en hoog boven het bos leek de hele noordelijke hemel met vuur bedekt te zijn. Op dat moment voelde ik een grote hitte, alsof mijn hemd in brand gevlogen was, deze hitte kwam uit het noorden. Ik wilde mijn hemd uittrekken en weggooien, maar op dat moment was er een knal in de lucht, en een enorme klap was te horen. Ik werd ongeveer zeven meter weggeslingerd en verloor het bewustzijn. De klap werd gevolgd door het geluid dat leek op stenen die uit de lucht vallen, of kanongebulder. De aarde beefde en ik bedekte, liggend op de grond, mijn hoofd omdat ik bang was dat er stenen op zouden vallen.”

Nog meer getuigenissen :
” ik zat net op de veranda, toen ik een geweldige lichtflits zag, die secondenlang duurde. Deze was boven de noordwestelijke horizon te zien. Kort daarna voelde ik en mijn buurman een gigantische hitte en verscheen er een paddestoelachtige vuurbol boven de bomen. Ik voelde vreemde tintelingen en verloor kortstondig het bewustzijn. Toen ik weer bijkwam en opkeek, zag ik een gigantische wolk in de lucht en hoorde ik een daverend gerommel. Mijn rug was verbrand. De hele aarde beefde en in de grond kwamen scheuren.”
“opeens klonk korte tijd een zeer luid gekraak… het was de eerste donderslag die we hoorden. De aarde begon te trillen en te schokken, een geweldige rukwind smeet onze tsjoem (kegelvormige nomadentent) om. Toen zag ik iets vreselijks : de bomen sloegen om, de takken brandden. Het was heet, zo heet dat je bang was te verbranden. Opeens werd het op de plaats waar de bomen omgeslagen waren licht, alsof een tweede zon aan de hemel was verschenen.”
Hieronder een foto van een tsjoem of nomadentent.
Afbeelding
De bewoners van de Vanavara nederzetting getuigden :
“het gehele noordelijke deel van de hemel werd verlicht door een vuurbal waarvan het licht sneller was dan de zon. De hittestraling was zo hevig dat we vreesden dat onze kleding vlam zou vatten. Tegelijkertijd voelden we de grond onder onze voeten trillen en schokken en hoorden we donderende geluiden als van een zeer zwaar onweer.”
Als er dan jaren later een expeditie op touw wordt gezet en de expeditieleden hierover vragen stellen aan de lokale bevolking, hebben ze hier grote bedenkingen bij. Sommigen weigeren zelfs over het gebeurde te praten en enkelen ontkennen het zelfs geheel. Er blijkt een behoorlijk taboe op te rusten en veel Evenken zien deze gebeurtenis als een straf van OGDY, hun vuurgod, die weer zal toeslaan als men het gebied binnendringt.
DE IMPACT, GEOGRAFISCH EN ATMOSFERISCH.
Geografisch.
De vernielingen op het terrein waren enorm. De explosie was zo gewelddadig dat een gebied zo groot als de stad Londen letterlijk met de grond gelijk werd gemaakt. Tot op honderden kilometers in de omtrek worden daken van huizen gerukt en mensen en dieren worden omvergeworpen. Tot zover het oog reikt zijn alle bomen omvergedrukt, allemaal liggend in één richting nl. van het inslagpunt af. Alleen in sommige laagten die redelijk beschut lagen ten opzichte van het vermeende inslagpunt, staan er nog bomen overeind. Op de grond is alles verschroeid en het is duidelijk dat dit door een hittestraling is gebeurd. De twee onderstaande foto’s werden genomen tijdens de eerste expeditie naar dit gebied.
Afbeelding
Afbeelding

Een trein van de Trans-Siberische spoorweg moet stoppen omdat de spoorbaan zo hevig trilt. De explosie had het equivalent van een kernbom van 10 megaton d.w.z. 500 keer de energie die vrijkwam bij de atoombom op Hiroshima. Sommige bronnen vermelden dat latere onderzoeken en berekeningen aan het licht brachten dat deze explosie een kracht van wel 40 megaton zou heben gehad, d.w.z. 2000 keer de Hiroshima bom. Zoals gewoonlijk zijn hierover de meningen verdeeld. Ter vergelijking : een meteoriet die zo’n 50.000 jaar geleden in de Amerikaanse staat Arizona neerkwam, had een kracht van “slechts” 3,5 megoton. Op de foto hieronder de Winslow Arizona krater met een doorsnede van 1,6 km.
Afbeelding

Het epicentrum, waarvan achteraf werd vastgesteld dat het een doorsnede had van ongev. 40 km, gaf een desolate aanblik, volledig ontvolkt van mensen, landdieren en vogels. Bewoners rond het Baikalmeer, een enorm uitgestrekt zoetwatermeer in het zuiden van Siberië ongev. zo groot als België, rapporteerden dat, weinig dagen na de gebeurtenis, de rivieren in de omgeving gezwollen waren alsof er ergens een immense dooi was ingetreden. Hier een foto van dit meer.
Afbeelding

Volgens een lokale boer hadden rendieren, na de catastrofe, een rare ziekte opgelopen. Ze hadden gekke zweren en gezwellen gekregen en planten en gewassen waren er reusachtig gegroeid. In 1930, ruim twintig jaar na de explosie, kwam er nog steeds geen vis in de rivieren voor. De vuurbal werd ook gezien door een nomadische Mongoolse stam de Tungas geheten die toen dit gebied bevolkten. Deze stam werd het zwaards getroffen door de explosie. Zij hadden te kampen met bosbranden die weken aanhielden en ongev. 1600 km² verwoestten. Ze verloren heel wat rendieren en tenten. Het was een wonder dat er geen doden vielen.
Atmosferisch.
In de hele wereld is te merken dat er iets vreemd is gebeurd. Seismografen in verschillende steden pikken de trillingen op. Verstoringen in het aardmagnetisch veld worden waargenomen. De zons-op en ondergangen zijn opvallend fel gekleurd en de eerste nachten wordt het niet helemaal donker. De lucht vertoont lichtgroene, gele en roze tinten. Uit Europa komen berichten over “witte” nachten. In Nederland wordt op 30 juni melding gemaakt van “een golvende massa” boven de horizon. In Londen denken sommigen dat er een grote brand woedt in het noorden van de stad. In Antwerpen lijkt na zonsondergang de hemel in brand te staan. Inwoners van Londen en Parijs konden de dag na de explosie s’nachts hun krant lezen, en drie nachten achtereen werd het in Europa niet helemaal donker. Dit was vermoedelijk te wijten aan enerzijds, enorme wolken van stof die hoog in de atmosfeer terecht kwamen, en anderzijds het gevolg van radioactieve processen in de bovenlagen van de atmosfeer. De drukgolf ging vermoedelijk twee tot driemaal de aarde rond en de uitdeinende hittestraling, als gevolg van de explosie, werd honderden kilometers verder gevoeld.
De Amerikaanse organisatie “National UFO Reporting Center” afgekort NUFORC refereert in dit verband op haar website : http://www.nuforc.org/GNTungus.html naar een drietal artikels die op woensdag 1 juli, donderdag 2 juli en zaterdag 4 juli van het jaar 1908 in de Londense krant “The Times” gepubliceerd werden. Deze drie artikels zijn alleen al interessant omdat ze deze atmosferische fenomenen duidelijk illustreren.
DE KULIK EXPEDITIE.
Een voor de hand liggende verklaring voor deze geografische en atmosferische fenomenen is er niet, met uitzondering van de seismische trillingen die toegeschreven worden aan een mogelijke aardbeving. Verder onderzoek blijft uit omdat het tsaristische Rusland van toen wel wat anders om het hoofd had dan een expeditie organiseren naar een ver en onherbergzaam gebied. Er heerste politieke onrust, een wereldoorlog dreigde en de Russische revolutie was niet ver af. Een reis naar dit desolate gebied was begin de 20e eeuw geen sinecure. De technische middelen waren beperkt en de logistiek nauwelijks of niet voorhanden. Pas in 1921, na de eerste wereldoorlog en de Russische revolutie, wordt de draad weer opgepikt en kreeg de mineraloog en meteorietenexpert Leonid Kulik de toelating van het Sowjet regime een expeditie naar dit gebied op te zetten. Kulik vermoedde, aan de hand van oude krantenberichten, dat er in 1908 in Siberië een bijzonder grote meteoor moest zijn neergekomen. Dit was ook de meest aanvaardbare hypothese en met de hulp van wetenschappers werkzaam in Evenkië, ooggetuigenverslagen en de expertise van een astronoom, wordt het vermoedelijke epicentrum of inslagpunt bepaald. Het is pas zes jaar later in 1927 dat deze expeditie echt van start gaat. Het is een zware reis, langs ravijnen, moerassen en steile berghellingen, en als Kulik dan de zone van de verwoestingen binnendringt valt het hem en zijn medewerkers op, dat zover het oog reikt alle bomen er plat liggen en dat alles er verschroeid is (zie geografische impact). Kulik weet uiteindelijk het centrum van de explosie of “ground zero” te bereiken. Tot zijn grote verbazing staan alle bomen er nog overeind ! Alleen de geblakerde stammen staan er nog ontdaan van bladeren en takken. Van een inslagkrater of meteorietresten is in heel de omgeving geen spoor te bekennen. In de daaropvolgende jaren leidde Kulik nog enkele expedities naar het gebied, maar ook toen vond hij niets. De arme man overleed in 1942 in een Duits krijgsgevangenenkamp. Hieronder een foto van Kulik.
Afbeelding

DE POST-KULIK PERIODE.
Dan ontstond het vermoeden, ook Kulik speelde al met deze idee, dat het object wat het ook mag geweest zijn, boven het aardoppervlak moest zijn geëxplodeerd. Latere onderzoeken en expedities door Sovjetrussische wetenschappers in het getroffen gebied en ook simulaties in laboratoria, bevestigen deze stelling. Men schat dat de explosie moet hebben plaatsgevonden op circa 8 kilometer boven het aardoppervlak. Het was pas in 1958 dat er door de toenmalige Sovjetunie weer een expeditie naar het Toengoeska gebied werd uitgezonden. Ook jonge Sovjetrussische wetenschappers ondernamen daarna nog enkele expedities maar konden geen overtuigend bewijsmateriaal vinden, zeker wat de meteorietinslag hypothese betreft. Sindsdien zijn er nog vele wetenschappers in Toengoeska geweest en na de beëindiging van de koude oorlog, kwamen ook geleerden uit het Westen er hun licht opsteken. De cruciale vragen die de vele wetenschappers bezighielden en nog steeds bezighouden zijn :
Wie of wat veroorzaakte deze gigantische explosie ? Wat voor soort energie richtte deze verwoestingen aan ? Was het kinetische, chemische of zelfs kernenergie ?
De hypothesen omtrent de oorzaak van deze catastrofe zijn legio, maar we gaan nu proberen de meest voor de hand liggende en ook een paar onwaarschijnlijke oorzaken, nader toe te lichten.
DE MOGELIJKE ASTROFYSISCHE OORZAKEN.
Een exploderende meteoriet.
Aanvankelijk was de meteoriet of asteroïde hypothese de meest voor de hand liggende. Volgens wetenschappers komt onze planeet éénmaal om de 200 tot 1000 jaar in aanraking met een rotsblok uit de ruimte. Het raadselachtige was, dat gezien de enorme omvang van de explosie, deze meteoriet een brok steen of ijzer moest geweest zijn van minstens 30 meter doorsnede. Sommige bronnen vermelden zelfs 60 en 70 meter, maar hierover zijn de meningen ook weer verdeeld. Deze stelling kwam op losse schroeven te staan omdat er nooit een impactkrater of meteorietfragmenten werden teruggevonden. Zoals reeds aangehaald hebben zowel Kulik als andere onderzoekers ooit iets op het terrein kunnen terugvinden. De idee, als zou een meteoriet in de dampkring uit elkaar zijn gespat door verhitting met atmosferische moleculen, is beslist haalbaar als er tenminste voldoende kinetische energie werd opgewekt d.w.z. een snelheid tussen de 35000 en 250000 km per uur bij het binnenkomen van de atmosfeer. En dan nog zou deze substantie niet helemaal verdampen en moet er nog een restant overblijven. Uit ooggetuigenverslagen valt echter op te maken dat het object zich iets sneller dan het geluid had voortbewogen, dus veel geringer dan bij een meteoriet. In dit geval verdampt het object niet en slaat het op de aarde te pletter, met als gevolg een enorme krater. Tot besluit kunnen we zeggen dat een meteoriet of asteroïde inslag als oorzaak van het hele gebeuren niet voor 100 % verdedigbaar is. Ter informatie hier een foto van de asteroïde Mathilde gemaakt in 1997.
Afbeelding

Een exploderende komeet of een fragment ervan.
Kometen, in tegenstelling tot meteorieten en asteroïden, bestaan uit gruis en stof bijeengehouden door ijs van water, methaan en ammoniak. Als een komeet of een fragment ervan in de aardatmosfeer terecht komt worden de meeste bestanddelen verdampt. Dit zou verklaren waarom er op het terrein niets werd teruggevonden. Ook de staart van de komeet die bestaat uit kosmische stofdeeltjes, zou verantwoordelijk kunnen zijn voor de vreemde lichtverschijnselen in de nachten na de explosie. De Russische geoloog E. Kolesnikov heeft in turflagen die dateren uit de tijd van de explosie een grote hoeveelheid iridium gevonden, een zeldzaam metaal dat op aarde nauwelijks voorkomt, maar naar schatting in overvloed aanwezig is in de ruimte. Een computersimulatie uitgevoerd door het Sandia National Laboratory in de V.S. heeft aangetoond dat, v.b. een komeetfragment of kleine asteroïde dat in de atmosfeer ontploft, verwoestender kan zijn dan een daadwerkelijke inslag. Al deze elementen ondersteunen de komeet hypothese, die bij de meeste wetenschappers ook de beste papieren heeft, maar doorslaggevend bewijsmateriaal is dit nog altijd niet. Hier een foto van de Hale-Bopp komeet die in het jaar 1997 makkelijk zichtbaar was met het blote oog.
Afbeelding

Innihilatie van een brok antimaterie.
Deze stelling komt op het volgende neer :
Die bewuste morgen bij Toengoeska is een brok antimaterie de atmosfeer binnengedrongen en dit had als gevolg, innihilatie, een enorme dreun en het vrijkomen van stralingsenergie. Om dit goed te begrijpen doen we een beroep op een beetje natuurkunde. Bij het ontstaan van ruimte en tijd met de “big bang” zou er evenveel materie als antimaterie geproduceerd zijn, en deze twee zouden elkaar hebben moeten vernietigen door innihilatie. De materie heeft het dan gehaald van de antimaterie en er is voldoende materie overgebleven zodat het ons bekende heelal is kunnen ontstaan. Antimaterie heeft een electrische lading die tegengesteld is aan die van materie. Elk elementair deeltje bezit een uit antimaterie bestaande partner. Wanneer materie en antimaterie met elkaar in aanraking komen, treedt er een innihilatieproces op d.w.z. dat materie en antimaterie elkaar beide vernietigen. Bij dit proces komt energie vrij dat wordt uitgestraald in de vorm van licht. Hier een afbeelding van een innihilatieproces.
Afbeelding

Men schat dat een gram materie met een gram antimaterie, bij volledige innihilatie, een verbrandingsenergie zou opleveren van ongeveer 30.000 vaten ruwe olie. Volgens sommige natuurkundigen is antimaterie erg zeldzaam, maar volgens anderen toch niet zo uitzonderlijk en is het mogelijk dat er in ons heelal sterrenstelsels voorkomen die volledig zijn opgebouwd uit antimaterie. Deze hypothese bevat veel elementen die de Toengoeska catastrofe zouden kunnen verklaren, maar de meeste wetenschappers zijn van oordeel dat antimaterie in het ons bekende deel van het universum helemaal niet voorkomt. Ook hier bestaan dus twijfels omtrent de haalbaarheid van deze stelling.
Een mini zwart gat.
De zogenaamde stellaire gaten in het heelal onstaan bij de dood van uitzonderlijk grote sterren en hebben een massa van enkele zonnen. De omstandigheden in een zwart gat zijn zo extreem dat ze met de conventionele natuurkunde niet te beschrijven zijn. Het zwaartekrachtveld in een zwart gat is zo krachtig dat zowel materie als licht er niet aan kunnen ontsnappen. Er bestaat een theorie die stelt dat er in de ruimte ook veel kleinere zwarte gaten zouden bestaan die gevormd werden bij de geboorte van het universum (big-bang of oerknal). Als zo’n mini-zwart gat met v.b. een diameter van een tennis of golfbal in de aardatmosfeer zou terechtkomen zou dit de Toengoeska effecten hebben kunnen teweegbrengen. Er zou dan mogelijk kinetische en stralingsenergie vrijkomen, maar dit is louter speculatief. Theoretisch zou een mini-zwart gat dwars door de aarde schieten en er aan de andere kant weer uitkomen. Er is echter destijds geen enkele waarneming gedaan bij een eventueel uittredingspunt dat ergens in de Atlantische Oceaan moet gezocht worden. Dit in de veronderstelling dat zo’n mini-zwart gat het sinds de oerknal overleefd heeft. Deze oer-zwarte gaten geven straling af en men neemt aan dat ze daarbij ook stilaan hun massa verliezen. Het bestaan van deze oer-zwarte gaten of “primordial black holes” is nog steeds niet helemaal bewezen en blijft een hypothetisch gegeven. Overtuigend bewijsmateriaal voor de gebeurtenissen bij Toengoeska is dit dus ook weer niet. Hier een artistieke impressie van een zwart gat.
Afbeelding

EEN MOGELIJKE GEOFYSISCHE OORZAAK.
Methaan of moerasgas heeft een geologische oorsprong en is ontstaan uit vergane resten van organisch materiaal. Vooral in sedimenten op de oceaanbodems en in permafrostgebieden zoals bij Toengoeska, bestaan hele grote methaanvoorraden. De Duitse astrofysicus Dr. Wolfgang Kundt is er van overtuigd dat deze ramp werd veroorzaakt door de ontsnapping van 10 miljoen ton methaangas. Naar zijn mening is deze enorme hoeveelheid gas snel vrijgekomen en ontploft. Dit methaangas dat onder het permafrost zit staat vaak onder hoge druk door de dikke ijslaag, zoals methaan op de zeebodem onder enorme waterdruk staat. In aanraking met water kan er dan methaanhydraat ontstaan. Door een kleine verstoring v.b. beweging in de grondlagen, kunnen deze gashydraten uiteenvallen in water en methaangas dat ontsnapt en makkelijk ontvlambaar is. Een lokale ontploffing van dit gas zou dan een kettingreactie hebben teweeggebracht. Iets dergelijks heeft zich ook al eens in Noorwegen voorgedaan. Zo’n 7 à 8000 jaar geleden veroorzaakte een zeer krachtige explosie van methaangas voor de Noorse kust een enorme aardverschuiving. Dit kan gebeuren als de druk van het methaangas groter wordt dan de druk van het zeewater erboven. Dan ontstaat een explosie waarbij methaangasbellen naar het wateroppervlak stijgen. Deze hypothese zou een redelijke verklaring kunnen zijn voor het aantal explosies, de drukgolf en de daaropvolgende hittestraling, maar verklaart niet alle fenomenen die vóór de explosie en achteraf werden waargenomen. Op de foto’s een permafrostgebied in Siberië en brandend methaanhydraat.
Afbeelding
Afbeelding

MOGELIJKE EXOTISCHE OORZAKEN.
Een fotonenbundel (fotonen zijn massaloze lichtdeeltjes).
Deze hypothese gaat als volgt :
Een buitenaardse civilisatie, op hetzelfde technologische niveau als het onze of verder gevorderd, zou bezig zijn de omliggende zonnestelsels te verkennen door middel van gebundelde lichtstralen met behulp van lasertechnologie. Op de foto een artistieke voorstelling van zo’n straal.
Afbeelding

Dr. Marina Popovitsj ook bijgenaamd “Lady Mig” piloot en kolonel in de toenmalige Sovjetrussische luchtmacht, en auteur van het boek “Het Sovjet Dossier UFO”, haalt deze stelling aan in een hoofdstuk over het Toengoeska fenomeen. Als de straal zeer gebundeld en energierijk zou zijn, zou in de atmosfeer voldoende energie kunnen vrijkomen om het Toengoeska effect te veroorzaken. Bij botsing tussen de fotonenstraal en de atmosfeer zou heet plasma ontstaan met als gevolg de vorming van een enorme bolbliksem (200 à 300 meter). Bij de explosie ervan zou dan energie vrijkomen die overeenkomt met de gigantische explosieve kracht van het Toengoeska gebeuren. Dit scenario lijkt misschien iets te ver gegrepen maar is toch niet geheel onmogelijk. Men veronderstelt dat van de 100 vaste sterren die zich het dichts bij onze zon bevinden er 43 over planeten beschikken, waarop vormen van leven zouden kunnen bestaan vergelijkbaar met dat op onze planeet.

De dodende Tesla straal.
Deze hypothese is eigenlijk al te gek en heeft te maken met een vermeend experiment van de Amerikaans-Servische uitvinder en natuurkundige Nikola Tesla. Tesla experimenteerde vooral met electriciteit en het draadloos overbrengen van energie. Er gaat nu een verhaal dat hij werkte aan een “dodende straal” die op grote afstand objecten kon doen vernietigen. Om deze experimenten uitvoerbaar te maken had hij zelfs een labo met toren laten bouwen op Long Island (New York) genaamd Wardenclyffe. Bij de uitvoering van zijn experiment zou hij de straal op een gebied nabij de Noordpool gericht hebben. Dit mislukte echter en in plaats van het pakijs in de Noordelijke IJszee, trof hij het gebied bij Toengoeska in Siberië. Alhoewel N. Tesla een briljant uitvinder was en veel heeft verwezenlijkt, moeten we ook deze hypothese met een flinke korrel zout nemen. Op foto N. Tesla met de Wardenclyffe toren.
Afbeelding

De UFO hypothese.
UFO betekent in het Engels “unidentified flying object” of “niet geïdentificeerd vliegend object” in het Nederlands. Een niet geïdentificeerd ruimtetuig van waar ook afkomstig en aangedreven door een nucleaire motor of motoren, geraakt in moeilijkheden, stort neer en explodeert in het Toengoeska gebied. Dit is in essentie het verhaal achter deze hypothese. Hier een artistieke impressie van zo’n ruimtetuig.
Afbeelding

Een exploderend buitenaards ruimtetuig lijkt op zich een krankzinnig idee, dat recht uit een science-fiction verhaal komt. Maar dat was het ook ! In januari 1946 publiceerde de Sovjetrussische auteur A. Kasantsev een op science-fiction gebaseerd kortverhaal “De Explosie” genaamd, waarin hij een buitenaards ruimtetuig aangedreven door nucleaire motoren, laat neerstorten in de Taïga van Siberië. Kasantsev’s verhaal zeilde echter de wetenschap binnen omwille van het feit dat twee Sovjet natuurkundigen Aleksej Zolotov en Feliks Zigel, deze ruimteschip “crash” in alle ernst overnamen, als mogelijke oorzaak van het Toengoeska gebeuren. Zolotov en Zigel waren zeker niet de eerste de besten. A. Zolotov was een Sovjet geofysicus en werd later hoogleraar gespecialiseerd in explosies en een authoriteit op het gebied van het Toengoeska onderzoek. Hieronder een foto van Zolotov.
Afbeelding

Dr. Feliks Zigel werd professor in de wis- en sterrenkunde en docent aan het Moskouse Luchtvaartinstituut. Hij wordt ook de vader van de Russische Ufologie genoemd. Hieronder een foto van Zigel (niet erg scherp).
Afbeelding

Uiteraard werd deze benadering in het wetenschappelijk milieu niet gunstig onthaald en zelfs weggelachen. De voorstanders van het ruimteschip scenario gingen ervan uit dat het bewuste ruimtetuig in het luchtruim is ontploft en een kernreactie heeft veroorzaakt. Deze twee wetenschappers en zeker Feliks Zigel wilden vooral het nucleaire aspect van heel het gebeuren benadrukken.
Ten einde het beëindigen van de oorlog in de Pacific te bespoedigen, hadden de Amerikanen in augustus 1945 op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki een atoombom laten exploderen. Opmerkelijk was dat bepaalde verschijnselen die optraden bij deze kernexplosies, o.a. het verblindende licht, de sterke hittestraling en de enorme kracht, sterk overeenkwamen met die van de Toengoeska explosie. Luchtfoto’s genomen na de tweede wereldoorlog van enerzijds het Toengoeska gebied en anderzijds dat van Hiroshima en Nagasaki, vertoonden een verbluffende gelijkenis. Ook de versnelde plantengroei in het gebied, de vreemde aandoeningen bij sommige dieren en de verstoring van het aardmagnetisch veld zouden op een kernexplosie kunnen wijzen.
Dr.M. Popovitsj vermeldt in haar boek “Het Sovjet Dossier UFO” dat aanvankelijk noch in de bodem noch in het hout van de afgestorven bomen een verhoogde radioactiviteit werd geconstateerd. Dit werd tegengesproken door een groep Sovjetrussische wetenschappers onder leiding van de reeds vernoemde geofysicus A. Zolotov die zich concentreerden op bomen die de catastrofe hadden overleefd. In de jaarringen van na 1908 werd een duidelijke toename van radioactieve isotopen vastgesteld. Ook de auteurs van het boek “Challenge to Science” Jacques en Janine Vallee, vermelden dat twee Amerikaanse wetenschappers Libby en Cowan dezelfde ontdekking hebben gedaan bij het analyseren van oude bomen nabij de stad Tucson in de staat Arizona.
Zowel het atoom als de kernsplitsing waren in 1908 nog niet ontdekt en een natuurlijk proces dat op de aarde kernsplitsing veroorzaakt is tot nu toe onbekend. Dit pleit in het voordeel van deze stelling. Ook werden er op twee locaties in Rusland merkwaardige vondsten gedaan. In 1976 vonden arbeiders aan de oever van de rivier Vjatka (een zijrivier van de Kama in N.O. Europees Rusland) een glimmend brok metaal, de grootte van een vuist. Na nauwgezet precisieonderzoek door verschillende wetenschappelijke instituten in de toenmalige Sovjetunie, bleek dit stuk een legering te zijn van zeven zeldzame aardmetalen. Volgens experten komt in de natuur nooit een dergelijke combinatie voor en is men er nog steeds niet uit hoe dit fragment vervaardigd werd en waar het vandaan kwam. De tot nu toe laatste expeditie op 24 juli 2008 geleid door Yuri Labvin, hoofd van de ”Siberian Public State Foundation”, hebben een groot metaalachtig blok gevonden met een gewicht van ongev. 50 kg. Dit meldde de Russische krant Pravda. Een voorlopige analyse in een labo in Krasnoyarsk heeft aangetoond dat het object is samengesteld uit ijzer en een nog onbekend materiaal. Tot hier toe is geen verdere informatie voorhanden.
Deze UFO hypothese, hoewel zeer controversieel, moeten we toch een kans geven en er zeker niet te lichtzinnig aan voorbijgaan.

Afbeelding

De Amerikaan wijlen Carl Sagan (zie foto hierboven), toch een gereputeerd astronoom, haalt in zijn boek “Cosmos” eveneens het Toengoeska mysterie aan en oppert de mogelijkheid (en ik citeer) : dat een ruimtevaartuig van de een of andere, onwaarschijnlijk vergevorderde civilisatie, pech heeft gekregen en is neergestort in een afgelegen gebied van een onbekende planeet (einde citaat). Men moet zich realiseren dat niet geïdentificeerde objecten al heel lang in ons luchtruim worden waargenomen, zelfs vóór de moderne UFO periode die een aanvang nam in 1947 met de waarneming van Kenneth Arnold en de beruchte Roswell affaire. (meer informatie hierover kan men op het internet terugvinden ). De Franse astronoom en befaamd UFO onderzoeker Jacques Vallee vermeldt in zijn boek “Anatomy of a Phenomenon” dat in de periode 1900 tot en met 1946, niet minder dan 107 waarnemingen werden gedaan van niet geïdentificeerde objecten in het luchtruim, op de oceanen en op de grond. Dit zijn dan de gerapporteerde gevallen die in de pers verschenen. Men mag aannemen dat in werklijkheid het aantal waarnemingen veel hoger ligt.
Specifiek voor het jaar 1908, dus het jaar van de Toengoeska Event, werden er waarnemingen gedaan van vreemde lichten en objecten in de buurt van Seattle, Bridgewater en Tacoma in de Verenigde Staten. Ook op verschillende locaties in Denemarken werden er in dat jaar een aantal ongewone objecten en luchtverschijnselen gerapporteerd. Aldus het relaas van auteur en randwetenschapper Theo Paijmans in zijn boek “Kosmisch Netwerk”. Alhoewel de UFO hypothese nog steeds een behoorlijk aantal aanhangers heeft in de het huidige Rusland en er een stevige pro-argumentatie voorhanden is, moeten we toch conluderen dat voorlopig nog onvoldoende bewijsmateriaal beschikbaar is en dat verder onderzoek zich opdringt.

BESLUIT.
Deze catastrofe toont duidelijk aan dat onze planeet niet zo veilig is als we op het eerste zicht denken, en we moeten ervan uitgaan dat een gelijkaardig fenomeen zich in de toekomst opnieuw kan voordoen. De Toengoeska Event vond plaats in een zeer uitgestrekt en afgelegen gebied van onze planeet, maar als dit elders zou gebeuren v.b. in een dichtbevolkt gebied, zijn de gevolgen niet te overzien en kunnen er duizenden tot een paar miljoen slachtoffers vallen. Hoopgevend is echter dat de technologie niet stilstaat en dat het mogelijk moet zijn dat we in de toekomst dergelijke fenomenen, althans van astrofysische en geofysische origine, tijdig zullen kunnen detecteren.
We kunnen stellen dat ruim een eeuw na deze gebeurtenis er nog steeds geen helder omlijnde oplossing is gevonden voor dit mysterie. Verder onderzoek zal ofwel de definitieve oplossing brengen of mogelijk nog meer vragen oproepen.
Tot slot een interessante YouTube video opname van een vijftal minuten met originele beelden van de eerste expedities met commentaren van enkele vooraanstaande wetenschappers.


Bronnen :
Literatuur : reeds vermeld in artikel.
Websites :
http://www.xs4all.nl - http://www.hetgebeurthier.nlhttp://home.hetnet.nlhttp://www.loraco.nlhttp://space.nieuwslog.nlhttp://frontpage.fok.nl
http://www.spacepage.behttp://www.kanaal-13.nl .
De internet encyclopedie wikipedia.
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox, meNsies
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 28 jun 2013, 00:17

Neue Diskussion um das Tunguska-Rätsel: Meteorite gefunden?
Andreas von Rétyi

Bald ist es 105 Jahre her, seit ein gewaltiger Feuerball die Stille über der einsamen sibirischen Taiga durchbrach und mit apokalyptischem Donner am Himmel explodierte. Tausende von Quadratkilometern Waldland wurden zerstört, zahlreiche Tiere, aber auch Menschen kamen ums Leben. Doch bis heute bleibt ungeklärt, worum es sich bei dem Auslöser dieser Katastrophe gehandelt hat. Jetzt wird in Russland neu darüber diskutiert.

Am 15. Februar 2013 erlebte die Welt, was es heißt, wenn ein kosmischer Körper durch die Erdatmosphäre rast und explodiert. Der Morgen wurde plötzlich taghell erleuchtet, in der nahen Stadt Tscheljabinsk klirrten die Fenster, Glassplitter jagten wie Geschosse durch Wohnräume, Klassenzimmer und Büros, als die Druckwelle der Himmelsexplosion eintraf. Im Gegensatz zu


früheren Ereignissen wurde dieser Vorfall unter verschiedensten Blickwinkeln von Autokameras aus aufgenommen, wie sie in Russland weit verbreitet sind. Und damit lag erstmals eine genaue Dokumentation zum Einschlag eines etwas größeren kosmischen Körpers vor.

Zwar zirkulierten bald Thesen und Spekulationen, es habe sich bei dem himmlischen Spektakel um ein geheimes Militärexperiment gehandelt, doch gibt es dafür keine echten Belege. Interessant ist natürlich, dass laut der Nachrichtenagentur RIA Novosti am Morgen des 15. Februar ein Langstreckenbomber vom Typ Tu-160 aufgestiegen war, der eine Überschallrakete mit sich führte. Aus unbekannten Gründen sei diese Rakete dann vom Kurs abgekommen und plötzlich in einen rasanten Sturzflug übergegangen. Dabei habe sie das auffallende atmosphärische Phänomen über Tscheljabinsk ausgelöst. Allerdings kam es in jenen Momenten zu einer Explosion nuklearen Ausmaßes, ohne dass Radioaktivität festgestellt werden konnte. Einer anderen Geschichte zufolge wurde ein nicht näher beschriebener Flugkörper von Luftabwehrraketen abgeschossen, in einer dritten Version ging das Ereignis auf amerikanische Waffentests im russischen Luftraum zurück.

Alles in allem deuten die Effekte jedoch weit eher auf einen kleinen Asteroiden hin.

Auch die Bahnanalyse lässt auf einen typischen Kleinkörper des Sonnensystems schließen, der aus vergleichsweise großer Ferne in die Erdatmosphäre eindrang und wohl zur Gruppe der Apollo-Asteroiden zählte. Seine Bewegungsenergie wurde beim Aufprall auf die Luftmassen unmittelbar in einen Hitzesturm verwandelt, mit dem Ergebnis einer Explosion in etwa 23,3 Kilometern Höhe – ein vehementer »Airburst«.

In der Folgezeit konnten dann auch frische Meteorite gefunden werden, die ebenso mit dem Vorfall in Verbindung gebracht werden wie einige neue Einschlaglöcher in zugefrorenen Seen. Bei den gefundenen Steinen handelt es sich um Chondriten mit auffallend niedrigem Eisengehalt und großen Chondren, Schmelzkügelchen aus der Urmaterie des Sonnensystems. Der große Meteor vom 15. Februar 2013 verursachte nicht nur erhebliche Sachschäden, mehr als 1.000 Menschen wurden verletzt und etliche mussten in Kliniken behandelt werden.

Eine noch größere atmosphärische Explosion erlebte Russland am 30. Juni 1908. Doch was damals genau geschah, bleibt bis heute wirklich rätselhaft. Anwohner der entlegenen Region um die Steinige Tunguska, einen Nebenfluss des Jenissei, schilderten einen riesigen Feuerball, der schnell über den Himmel gezogen sei. Die nachfolgende Explosion löste eine Druckwelle aus, die weltweit gemessen werden konnte. In zig Kilometern Entfernung sprang die Eisenbahn aus den Schienen, Pferde wurden niedergeworfen und die Hitzewelle verbrannte ausgedehntes Waldland. Doch ein Einschlagkrater wurde nie mit Sicherheit nachgewiesen. Stattdessen massenweise umgestürzte Bäume. Selbst uralte Baumriesen waren abgeknickt worden wie schmale Streichhölzer. Und genau in der Mitte des Geschehens, am »Punkt X«, wo eigentlich ein Einschlagkrater vermutet wurde, standen die Bäume weiterhin aufrecht, wenn auch sämtliche Äste und die Rinde fehlten.

Was war hier geschehen? Mit den Jahren wurden zahlreiche Thesen entwickelt, worum es sich bei diesem Ereignis wirklich gehandelt haben mochte. War es ein Kometenkern, ein Fragment davon oder ein kleinerer Asteroid? War Antimaterie mit der Erde kollidiert, ein Schwarzes Mini-Loch mitten durch sie hindurch gerast, vielleicht sogar ein nichtirdisches Raumschiff außer Kontrolle geraten und abgestürzt? Oder könnte die Explosion am Ende sogar ein geheimes Großexperiment des Erfindergenies Nikola Tesla gewesen sein? Niemand kannte eine gültige Antwort.

Selbst, nachdem bereits zahlreiche Expeditionen in das Gebiet stattgefunden hatten, war man kaum schlauer. Am plausibelsten schien die Idee vom eingedrungenen Himmelskörper zu sein. Offenbar handelte es sich um einen Steinmeteoriten. Ein Komet wäre wegen seiner lockeren Struktur bereits in größerer Höhe explodiert. Neuerdings wird auch ein geologisches Ereignis favorisiert: Die Katastrophe sei demnach nicht von oben, sondern von unten gekommen, in Form einer Methangasexplosion. Dann wäre aber zu erklären, warum Zeugen berichteten, damals sei ein Feuerball mit hohem Tempo über den Himmel gezogen.

Nun meint Andrei E. Slobin vom Wernadski-Staatsmuseum für Geologie, Russische Akademie der Wissenschaften, das Rätsel möglicherweise endlich klären zu können. 1988 führte er eine Expedition in die Tunguska-Gegend durch und organisierte Forschungsgrabungen. In Sedimenten des Chuschmo-Flusses fand er drei kleine Steine, bei denen es sich offenbar um Meteorite handelte. Erst 20 Jahre später ordnete Slobin dann seine Sammlung, die insgesamt rund 100 Gesteinsproben umfasst. Dabei kamen auch wieder jene drei besagten Proben zum Vorschein, die einige Besonderheiten zeigten. Vor allem wiesen sie Spuren atmosphärischer Aufschmelzung auf, auch Oberflächenstrukturen wie Regmaglypten.

Diese Schmelzgruben sind typisch für Meteorite. Slobin glaubt auch Strahlenkegel gefunden zu haben, wie sie entstehen, wenn extrem hohe Druckwellen durch Gestein gehen. Alles Zeichen für einen riesigen Impakt oder Airburst. Eine glasartig wirkende Probe, die Slobin wegen ihrer Form als »Zahnkrone« bezeichnete, enthält Gasblasen und Hinweise auf plastische Deformation. Ein ähnliches Stück hatte schon der estnische Mineraloge und »Tunguska-Pionier« Dr. Leonid A. Kulik in den 1930er Jahren entdeckt. Leider ging diese Probe verloren, so dass ein direkter Vergleich nicht mehr möglich ist. Würden sich die drei Gesteinsbröcklein tatsächlich als authentische Meteoriten erweisen und sich direkt dem Ereignis von 1908 zuordnen lassen, wäre dies der Beleg für einen kosmischen Treffer, ob nun Gesteinsasteroid oder Komet bzw. Kometenfragment. Wie Slobin betont, könne es sich weiterhin auch um einen Kometen gehandelt haben, da in den Kernen solcher Himmelskörper ebenfalls einiges Gesteinsmaterial enthalten sei.

Doch vieles bleibt nach wie vor unklar. Auch an Slobins Arbeit. Warum benötigte der Wissenschaftler so ungewöhnlich lange, seine Proben zu analysieren, die er bereits 1988 gewonnen hatte? Warum fand die Identifikation der drei besonderen Steine erst 2008 statt? Und warum dauerte es dann noch einmal fünf Jahre bis zur Publikation der ersten Daten? Und diese Daten dürfen ohnehin lediglich als vorläufige Erkenntnisse gelten, denn eine Isotopenanalyse des Materials steht nach wie vor aus. Kein Wunder, wenn sich skeptische Stimmen meldeten.

So zeigt sich unter anderem Natalia Artemiewa vom Institut für Geosphärendynamik der Russischen Akademie der Wissenschaften keineswegs überzeugt und meint: »Selbst wenn wir annehmen, es handele sich bei den gefundenen Steinen wirklich um Meteorite, wird es zudem nötig werden zu belegen, dass sie eben auch Fragmente von Tunguska sind.« Bisher ist das nicht geschehen. Artemiewa weist auch darauf hin, dass in den mehr als 100 Jahren, wie sie nunmehr seit jenem mysteriösen Vorfall verstrichen sind, bereits eine ganze Menge neuer Meteoritenmaterie über der Region niederging, meist in Form von kosmischem Staub und kleinerer Meteorite, deren Gesamtmasse mit großer Wahrscheinlichkeit diejenige des vermuteten Impaktors übertrifft.

Die Forscherin zeigt sich auch überrascht, dass Slobin keine geochemische Analyse der Fragmente durchgeführt hat. Hierzu stellt sie nur fest: »Das ist lächerlich. Sie können nicht allein anhand des äußeren Erscheinungsbildes eines Steins sagen, es handele sich um einen Meteoriten.« Viel eher lässt sich jedenfalls tatsächlich feststellen, wenn es sich bei einem vorgelegten Fundstück nicht um einen Meteoriten handelt. Wie auch immer, Slobin verweist hinsichtlich der langen Vorlaufzeit sowie der eher spärlich scheinenden Ergebnisse lediglich auf den Verfall russischer Forschung seit dem Niedergang der Sowjetunion, da habe einfach das Geld gefehlt.

So bleibt das Tunguska-Rätsel nach wie vor ungeklärt. Die drei Steine könnten zwar die nötigen Informationen zu dessen Lösung bergen – zumindest möglicherweise –, doch bislang liegen keine konkreten Fakten vor. Es steht augenblicklich nicht einmal annähernd fest, ob die Fundstücke vom Tunguska-Körper stammen. Was bleibt, sind merkwürdige Beobachtungen, die sich auch nicht mit dem Absturz eines Riesenmeteoriten erklären lassen. So auch eine erhöhte Radioaktivität, wie sie russische Wissenschaftler in der Region vor Jahren festgestellt haben. Keine der rund 70 verschiedenen Meteoritenklassen fällt durch besondere Radioaktivität auf. Ob das Geheimnis der Tunguska je geklärt werden wird?

Bron: http://www.thule-gesellschaft.org/index ... e-gefunden
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 28 jun 2013, 16:56

Schokgolf meteoriet Oeral ging aarde twee keer rond

De schokgolf van de meteoriet die februari boven de Russische Oeral de dampkring binnendrong, was zo hevig dat de golf twee keer de aarde rondging.

Dat schrijven onderzoekers in het wetenschappelijk tijdschrift Geophysical Research Letters.
De metingen zijn gedaan door een netwerk van sensoren die bewijs voor kernproeven moeten registreren. De impact van de meteoriet, waardoor in Rusland meer dan 1000 mensen gewond raakten, zou de krachtigste zijn die ooit door het zogeheten IMS is gemeten.

De meteoroïde van Tsjeljabinsk zorgde voor grote ophef en oproepen om meer te doen om de aarde te beschermen tegen asteroïden die de aarde zouden kunnen raken.
Franse atoomonderzoekers hebben berekend dat de impact gelijk stond aan 460 kiloton TNT, waarmee dit naar schatting het grootste gemeten 'natuurlijke' energieke evenement was sinds de meteoroïde die in 1908 insloeg in het Siberische Tunguska. Daarvan zijn geen exacte gegevens bekend.
De krachtigste explosie ooit vond eveneens op Russische bodem plaats. Op 30 oktober 1961 ontplofte de Tsar Bomba, een kernwapen van Sovjet-makelij, met een kracht van 50 megaton. De schokgolf van de Tsar Bomba ging volgens metingen drie keer de wereld rond.

Door: ANP/NU.nl
http://www.nu.nl/buitenland/3512435/sch ... -rond.html
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: NoMore
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

za 29 jun 2013, 00:27

Nog vier keer sterker als de Tsar Bomba en zeker als bovenstaande gevallen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Krakatau_(vulkaan)

De uitbarsting van de Krakatau...
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

vr 20 jun 2014, 00:42

#podcast37
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Toxopeus
Administrator
Administrator
Berichten: 4228
Lid geworden op: ma 15 nov 2010, 19:53

ma 08 dec 2014, 00:16

Dangerous Asteroid Rapidly Approaching Earth?

Afbeelding

A large asteroid named 2014 UR116 is moving into an orbit, most likely involving a collision with Earth. Asteroid flies inside the solar system.
His route is similar to the trajectory of the Chelyabinsk meteorite. He flies by planet, Venus and Mars, and is a real danger for the inhabitants of the earth.

The asteroid was recorded robotic telescope “Master” at a time when he flew past the planet Earth at a distance of approximately 1.496 million kilometers.

Scientists have brought it to the list of potentially dangerous for mankind celestial bodies.

I don’t know what ” Exact trajectory of the asteroid 2014 UR116 yet impossible to determine, but theoretically it could collide with the Earth, and Mars and Venus.” but according to this page (translated from Russian) from
_https://translate.google.fr/translate?sl=ru&tl=en&js=y&prev=_t&hl=fr&ie=UTF-8&u=http%3A%2F%2Flomonosov-msu.ru%2Frus%2Fnews%2F68092.html&edit-text= :
Russia’s only network of robotic telescopes MASTER created by Lomonosov Moscow State University University in collaboration with the three domestic universities (Ekaterinburg, Irkutsk and Blagoveshchensk), Kislovodsk Station of the Pulkovo Observatory RAS and the University of San Juan (Argentina), an asteroid discovered in 2014 UR116, – more than 300 meters in diameter – which can collide with the Earth. This was reported by the laboratory site space monitoring MSU.

At night, October 27 Russian robotic telescope , located in the Caucasus Mountains near Kislovodsk, gave a suspicious rapidly moving object (see. picture below the text – between shots a few minutes). Denis Denisenko, a member team of craftsmen, sent it to the coordinates of the Minor Planet Center of the International Astronomical Union. 20 minutes later, the British astronomer confirmed our observation, and for the last two days, astronomers have conducted more than 100 measurements of this object.
- See more at: http://www.cosmosup.com/dangerous-aster ... w6TSM.dpuf

Bron: http://www.cosmosup.com/dangerous-aster ... ing-earth/
In de erfenis der eeuwen ligt veel wijsheid opgetast. Ook hier geldt: dwaas is hij die zijn eigen geschiedenis versmaadt.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: ninti
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

za 10 okt 2015, 14:36




http://newton.dm.unipi.it/neodys/index. ... =2015HR182



NASA experts believe Asteroid 86666 (2000 FL10), which could be up to 2.6km wide, will miss Earth when it passes by this weekend at 65.7LD (lunar distance) or a distance of 25,228,800km.

http://www.news.com.au/technology/scien ... 7562792248
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

di 20 okt 2015, 23:39

2015 TB145


2015 TB145) is a near-Earth asteroid roughly 280–620 meters in diameter that will pass about 1.27 lunar distance from Earth on 31 October 2015.[4] During closest approach to Earth the asteroid will reach about apparent magnitude 10,[5] but the Moon will be a 80% waning gibbous. At peak brightness, the asteroid should be observable to amateur astronomers with small telescopes, but it will be best seen in the Northern hemisphere. On 31 October 2015 at 11:00 UT (4AM PDT) that asteroid will be in the constellation of Taurus about 9 degrees from the Moon.


The asteroid was first observed on 10 October 2015 by Pan-STARRS at an apparent magnitude of 20 using a 1.8-meter (71 in) Ritchey–Chrétien telescope.[1][6] On 31 October 2015 the asteroid will pass about 0.0019 AU (280,000 km; 180,000 mi) from the Moon and then pass about 0.0032 AU (480,000 km; 300,000 mi) from Earth.



https://en.wikipedia.org/wiki/2015_TB145



NEO 2015 TB145 moves from Taurus to Orion, then back into Taurus (crossing the horns of the Bull) into Auriga (wehre it is brightest) then on to Lynx and beyond.

For the Northern Hemisphere scopes the asteroid is visible from around 10 pm to astronomical twilight in the morning. This allows observers to catch the NEO at its brightest.


It is moving fast (398.15 arc seconds/minute at its brightest), and is outside the reach of the tracking capability of the iTelescopes at its brightest (closest approach, when it is even faster, is in daylight). You will need to use a topocentric ephemeris and camp out on the asteroid track in this case.


Afbeelding


http://www.itelescope.net/sky-alerts
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: Mysterywoman
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6271
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

do 29 okt 2015, 21:56

thx koewacht....



De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: koewacht
Omhoog
Plaats reactie

Terug naar “Natuur”