De Waterbrug (elektriciteit en plasma)

Alles puur natuur nier ;-)
Plaats reactie
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

do 20 dec 2012, 15:19

Om weer opgang te komen ga ik maar weer eens proberen een begin vertaling te maken over elektriciteit en plasma geen idee hoever het lukt het is voor mij is ook veel nieuws en in het Nederlands is er nog steeds niet veel te vinden.  Zoals wel vaker is het thunderbolts forum als inspiratie en bron. Alles in het Engels is hier te vinden en gepost door MGmirkin.
We beginnen met de waterbrug en laten we beginnen bij wat wikipedia er over te zeggen heeft:
Een waterbrug is een verbinding van water tussen bijvoorbeeld twee bekers die in stand gehouden wordt doordat gedeioniseerd water wordt blootgesteld aan een hoge spanning (15.000 volt).

Dit experiment werd voor het eerst uitgevoerd onder leiding van Elmar Fuchs op de Technische Universiteit Graz in Oostenrijk. De brug had een cilindrische vorm en een doorsnee van 1 tot 3 millimeter. De brug werd verbroken wanneer er een afstand werd gecreëerd die groter was dan 2,5 centimeter of wanneer de elektrische stroom werd onderbroken. De oppervlaktetemperatuur steeg van 20° C naar 60° C.
bron: Wikipedia
Zoals je hierboven kan lezen heb je gedeioniseerd water nodig aldus Wikepedia, wat is dan wel gedeioniseerd water?
Water zonder "droogrest", dat wil zeggen vaste stoffen die achterblijven na verdamping. Die droogrest is hoofdzakelijk afkomstig van opgeloste zouten, in leidingwater vind je bijvoorbeeld meer of mindere concentraties van vooral natrium, kalium, calcium en magnesium, en dan natuurlijk ook tegenionen zoals sulfaat, carbonaat, chloride, ... Dit zijn allemaal opgeloste mineralen, die bestaan uit ionen, en je wil ze weg uit je water - dus moet je het demineraliseren of deioniseren. Gedeioninseerd en gedemineraliseerd water zijn dus hetzelfde, maar het woord zegt niks over de techniek waarmee dat is gebeurd.Er zijn verschillende technieken mogelijk. De eerste is destillatie, en dan krijg je gedestilleerd water. Je zet het water om in waterdamp, en condenseert die dan weer. Per definitie, als je een zuiver opvangvat gebruikt dat zelf geen ionen lekt, heb je dan geen enkele droogrest - alles is al een keer verdampt, er is geen reden waarom het dat niet nog eens zou doen. Wie tijdens destillatie geen speciale voorzorgen neemt, kan wel bepaalde lichte organische stoffen mee overdestilleren - gedestilleerd water is daarom dus nog geen "ultrapuur" water, maar je bent er wel zeker van dat het geen droogrest heeft. Alles wat niet verdampt is eruit verdwenen. De tweede techniek is het water door een ionenuitwsselingshars sturen. Deze hars vervangt alle positieve ionen (Na, Ca, Mg, K, ...) door H+, en alle negatieve (Cl, SO4, CO3, ..) door OH-. En H+ en OH- samen vormen ...water. Dit leidt tot een water waaruit een zeer groot deel van de ionen zijn verwijderd, en voor alle praktisch gebruik is het identiek aan gedestilleerd water. Een kleine droogrest is mogelijk. Water dat door een ionenwisselaar is gestuurd, bevat WEL nog alle niet-geladen onzuiverheden, zoals opgeloste niet-ionaire organische stoffen, bacterien, virussen, ... die niet door de gewone filterwerking van de hars zijn tegengehouden. Een kleine droogrest is dus mogelijk. De laatste belangrijke techniek is omgekeerde osmose. Het water wordt door een zeer fijn filter gestuurd, waarin alle deeltjes die groter zijn de watermoleculen zelf worden tegengehouden. Dit water bevat in theorie geen organische stoffen, bacterien en virussen meer, omdat dit de grootste partikels zijn. Wat ionen betreft,die zijn een stuk kleiner, en sommige zijn van de grootte van een watermolecuul. NH4 en fluoride bijvoorbeeld, worden door een osmose-membraan nauwelijks tegengehouden. Bovendien is geen enkel membraan echt perfect, en er is dus een zekere lekkage. Dit water bevat enkel nog kleine ionen, en geen grotere opgeloste of rondzwevende stoffen. Voor echt zuiver water zou je reverse-osmose water door een ionenwisselaar willen sturen, en het daarna gefractioneerd distilleren in een recipiënt dat zelf geen ionen lekt - teflon of zo.
bron: Wat is het exacte verschil tussen gedestilleerd, gedeioniseerd en gedemineraliseerd water?
Hieronder nog meer links naar 'Merkwaardige Elektrische Water Effecten':
WASSERFADDEN EXPERIMENT 1996 William Beaty
Water forms floating 'bridge' when exposed to high voltage
Electric Fields (Unexpectedly) Move Water Droplets
Making Ice at Room Temperature [With Electric Fields
Wij gaan weer verder met het volgende stukje in het Engels; subatomaire deeltjes (Zijn Neutronen gewoon elektrisch gecomprimeerde waterstofatomen?):
It seems so simple as to be absurd, however a recently submitted paper by Santilli claims that new research offers the promise of replicating Don Carlo Borghi's experiment (itself an experimental test of Rutherford's 1920 hypothesis), wherein Borghi claimed to have found that a neutron can be created by merging a proton and an electron through the use of an electric arc. If validated, this may serve as a stepping stone to further discoveries about the fundamental nature and structure of matter. In the submitted paper, both Rutherford's hypothesis and Don Borghi's claimed experimental success are both covered topically. New experimental results are also detailed. Several possible explanation for observed results are offered.
Following Rutherford’s 1920 historical hypothesis of the neutron as a compressed hydrogen atom in the core of stars, the laboratory synthesis of the neutron from protons and electrons was claimed in the late 1960 by the Italian priest-physicist Don Carlo Borghi and his associates via a metal chamber containing a partially ionized hydrogen gas at a fraction of 1bar pressure traversed by an electric arc with 5J energy and microwaves with 1010s?1 frequency. The experiment remained unverified for decades due to the lack of theoretical understanding of the results. In this note we report various measurements showing that, under certain conditions, electric arcs within a hydrogen gas produce neutral, hadron-size entities that are absorbed by stable nuclei and subsequently result in the release of detectable neutrons, thus confirming Don Borghi’s experiment. The possibility that said entities are neutrons is discussed jointly with other alternatives. Due to their simplicity, a primary scope of this note is to stimulate the independent re-run of the tests as conducted or in suitable alternative forms.
Santilli notes that the electric arc may be a good mechanism for compressing a proton and electron together in order to synthesize a neutron on account of the behavior of charged particles (protons and electrons) in a magnetic / electric field.
bron
Meer hier:
On the laboratory synthesis of neutrons from protons and electrons, Ruggero Maria Santilli
Confirmation of Don Borghi's experiment on the synthesis of neutrons from protons and electrons
Nu gaan we is opzoek wat er in het Nederlands over te vinden is laten we beginnen bij Rutherford:
Ernest Rutherford, 1e Baron Rutherford of Nelson (Brightwater, 30 augustus 1871 – Cambridge (Verenigd Koninkrijk), 19 oktober 1937) was een Nieuw-Zeelands-Britse natuur- en scheikundige. Hij wordt ook wel de vader van de kernfysica genoemd. Hij pionierde de baantheorie van het atoom door de ontdekking van de verstrooiing van Rutherford.
In 1912 voegde Niels Bohr zich in Manchester bij hem. Bohr combineerde Rutherfords atoomtheorie met de kwantumtheorie van Max Planck en vormde zo de grondslag voor de moderne kernfysica. In 1917 toonde Rutherford aan dat stikstof in zuurstof veranderd kan worden door dit element te bestralen met alfastraling (14N + ? ? 17O + proton). Hiermee was hij de eerste persoon die kunstmatig een atoom liet transmuteren. In 1920 voorspelde hij het bestaan van een neutraal kerndeeltje. Dit neutron werd in 1932 door de in Cambridge werkzame natuurkundige James Chadwick inderdaad ontdekt, waarvoor Chadwick drie jaar later de Nobelprijs voor de Natuurkunde ontving.
bron
Wordt je ook niet veel wijzer van maar goed is tenminste iets nu gaan we is opzoek naar Don Borghi's experiment, gelijk viel mij op dat Wikipedia bij het Don Borghi artikel al in 2007 een poets aanval heeft gehad omdat het artikel niet voldoet aan de rolstoel standaard. Een reden om er even wat verder op in te gaan.
bron en reden voor verwijdering
In essence, the experimenters created in the interior of a cylindrical metal chamber (called klystron) a gas of ionized hydrogen (free protons and electrons) originating from the electrolytical separation of water, and kept the gas ionized via an electric discharge. Since protons and electrons carry a charge, they could not escape from the metal chamber. Close to the outside of the chamber, the experimenters put a variety of fissionable and non-fissionable material and, after periods of time ranging from days to weeks, they detected transmutations in that material, thought to be caused by a flux of neutrons. In the absence of any other source, said neutron flux appears to originate from the synthesis of neutrons from protons and electrons in the interior of the klystron. Since the neutrons are neutral, once created inside the klystron, they can escape confinement and cause the detected nuclear transmutations.
In simpel Nederlands:
Het Don Borghi experiment toonde een synthese van een neutron van proton + elektron bij lage energie. In zijn experiment wordt een plasma van protonen en elektronen in een vat onderworpen aan een golvend (trillend) elektromagnetisch veld.

Maar in plaats dat er tijdens dit proces een waterstofatoom wordt gevormd wordt er een neutron gevormd. Het Don Borghi's experiment is de meest elementaire vorm van een koude fusie-experiment. Laten we hier op QFF nu net bezig zijn met een paar artikelen en het onderzoeken van jawel, cold fusion. Al is volgens de kwantummechanica deze synthese onmogelijk bij zulke lage energie. Desondanks wordt Cold fusion nu serieus onderzocht als vervanging voor kernenergie...:
"...Cold fusion wordt nu serieus onderzocht als vervanging voor kernenergie..."
Koude Fusie met Rossi
Mehran Tavakoli Keshe
De bron van de Nederlandse vertaling hierboven

 

Wordt vervolgd
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6266
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

vr 21 dec 2012, 00:37

Nice subject Combi!...B) ...you did it (again)




Cold & Warm Fusion Creating in Nature

I assume NCF is magnetic imploding patterns of local energy into its Torus-geometry field-effects by elemental-attraction.


http://members.efn.org/~ecozma/GaiaCycl ... Nature.htm
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: combi
Omhoog
Gebruikersavatar
blackbox
Administrator
Administrator
Berichten: 6266
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:09

vr 21 dec 2012, 01:06

Afbeelding

Afbeelding

Infrared thermal images of the floating water bridge setup at the Advanced Photon Source at Argonne National Laboratory. The color scale goes from 24°C (dark purple) to 50°C (bright yellow). The four quadrants show the water bridges with different thicknesses and temperatures. The bottom left image shows a water bridge immediately before collapse, due to reduced voltage.


http://scienceblogs.com/brookhaven/2012 ... y-gravity/
illuminati of my own reality
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: combi
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

vr 21 dec 2012, 15:32

Wilde eerst het artikel groter maken, toen dubbel artikel maken maar er is zo ongelooflijk veel weg info gepoetst/verwijderd, is wel 'oud' materiaal. Maar goed dan ga ik hier maar eerst in forum wat links plaatsen naar verder info die er nog wel is en zie ik wel waar dit toe leidt.
Dust to dust: New lab studies death of stars, origin of planets
http://science.nasa.gov/science-news/sc ... 06apr98_1/

April 6, 1998: Almost a century ago, American physicist Robert Millikan watched an oil droplet rise and fall as he gently applied an electrical charge. He was pursuing a fundamental measurement of nature, the size of the electron-volt. In the process, he simulated part of what happens when dust condenses into planets.

Now scientists at NASA's Marshall Space Flight Center are running a sophisticated variation of Millikan's experiment as they try to understand dust behavior in space.

"The main purpose is to study the microphysics of a charged particle when it's exposed to a plasma [electrified gas]," said Dr. James Spann of the Space Sciences Laboratory at NASA/Marshall.

Dust is an important part of the universe, from (top to bottom) galaxies, nebulas, to Jupiter's moon Io and comets. Picture information is at the end of this story.

Spann is principal investigator for the new Dusty Plasma Laboratory which he and graduate student Catherine Venturini have been developing over the last two years. Today and Wednesday (April 6, 8) they present their initial work to the Seventh Workshop on the Physics of Dusty Plasmas at the University of Colorado in Boulder.

"I call this the three-dimensional Millikan experiment," Spann said. Millikan's original experiment - which won him the Nobel Prize in physics in 1923 - worked in two dimensions as he watched an oil droplet rise and fall as X-rays ionized it.

Space is not a pristine vacuum. It is peppered with cosmic rays, atoms, molecules, and asteroids, and so on up to planets and stars. And dust. Lots of dust.

Indeed, dust is the stuff from which planets are made. A dying star disgorges heavy atoms that eventually form dust grains that, in turn, coalesce into ever-larger debris until planets are formed around new stars.

What has not been given much study is the fact that dust is readily pushed around by sunlight and by stellar winds, and easily electrified by exposure to ultraviolet light or even friction with other dust particles. When electrified, they will repel each other, like your hair standing on end after brushing on a cold, dry day. That repulsion can alter how dust grains gather when the cloud is so loose that has a weak gravity field.

Scientists have run experiments on quantities of dust, but Spann and Venturini are making the first systematic investigation on the behavior individual particles.

Right: Spann and Venturini examine the Dusty Plasma Laboratory apparatus. The windowed chamber at top holds the electrodes that position a single dust particle. The illuminating laser is at right. Additional high-resolution pictures are available.

"We're approaching it from a fundamental perspective," Spann explained. "Here's one particle. How does it change under various conditions, as the electrical charge changes, with different masses, with different shapes and materials?"

The answers should have many uses.

"Applications range from atmospheric aerosols [droplets and dust in the air] to stellar formation," Spann said. "Dust is everywhere, in planetary atmospheres, the zodiacal light [sunlight reflected back from deep space], in planetary origins."

Spann and Venturini simulate dust in space with a table top apparatus designed to isolate a single bit of dust in a vacuum and manipulate it with an electrical charge.

Spann started developing the Dusty Plasma Laboratory started in 1995 under the Center Director Discretionary Fund. Venturini, then a senior in physics at Loyola Marymount University in Los Angeles, Calif., was recruited through the NASA Academy program.

"On my first day, Jim said, 'OK, we have to put this thing together'," Venturini said. She continues her work in the Dusty Plasma Lab as she finishes her master's degree in physics at UAH. Her current work is funded by the Alabama Space Grant Consortium.

"It's not a complicated set-up," Spann said. "But it has a lot of parts that have to work together. We have a lot of things that are normally used in laboratories, but not together."


The system comprises several tubes of stainless steel welded together so they intersect at the center of the table. Atop the intersection is a small, windowed chamber which, in turn, is crowned by the dust injector and an electron gun.

Venturini explained that most of the tubing is just a manifold connected to vacuum pumps to evacuate the chamber after the dust is injected. All of the action takes place in the windowed chamber, which encloses a quadrupole trap: two hemispherical electrodes at top and bottom and a ring electrode at the middle (right). These form hilltops surrounding an unusual valley. When the electrodes are charged, the center becomes the point of zero potential. An electrified dust mote will sort of "fall downhill," repelled on all sides by the electrodes.

Afbeelding

Then they watch the behavior of the dust particle through a TV camera coupled to a long-distance microscope (at left is a typical image). A helium neon laser selected because its red light will not impart an electrical charge to the dust illuminates. Blue light can do so; ultraviolet light almost certainly will. While that is an important factor for dust behavior in space, it would be a complication for experiments where Spann and Venturini are trying to deduce the basics of dusty plasma behavior.

For now, they use table salt, or store it. Household dust won't do since that usually comes from clothing, skin, animal fur, dead insects, and other items not found in space.

Sodium chloride is dissolved in pure water, and a tiny droplet is squeezed through a syringe into the test chamber, which still contains air. The quadrupole trap captures the droplet and suspends it in midair.

The water evaporates, leaving just a tiny crystal of salt about 3 to 5 microns wide (that's less than a 5/10,000ths of an inch). Next, the air is evacuated ever so gently so no breeze dislodges the dust grain. This takes about an hour, and uses a sapphire-coated needle valve to allow the tiniest wisps of air to escape.

Once conditions are right, the grain is bombarded with electrons and the grain's behavior is measured. Spann said the grain would charge until it either repels new electrons, or it accepts them while shedding other electrons like newcomers bumping people out of a crowded room.

Where Millikan tweaked his experiment at just a few volts, Spann and Venturini apply voltages of 100 to 1,000 electron-volts.

It's tougher than it sounds.

"The difficult part of an experiment is to make it simple," Spann said. He and Venturini are still controlling the apparatus by hand, and Venturini is writing a computer program to measure the grain's motions both to take scientific data and to nudge the grain back into position.

"What we're trying to establish in the lab is an area of expertise that could be used by experimental and modeling groups," Spann said.

More complex experiments could examine the behavior of dust grains when they absorb then re-emit infrared radiation. This could help scientists understand what they are seeing in images of so-called planetary nebula, immense dust clouds surrounding young or dying stars.

It can also help in understanding how the view is obscured in other wavelengths.

"The mid-infrared background that telescopes have to contend with is dominated by interplanetary and interstellar dust particles," Spann said, "so understanding that is very important." For example, telescopes looking into space directly opposite the sun see a dull, glowing patch of space. This is the gegenschein (also called the zodiacal light), sunlight scattered back by dust.

An effect more familiar to most people is the beautiful tail a comet forms as it approaches the sun. The tail comprises dust, ice, and gas energized by sunlight and the solar wind. The Dusty Plasma Laboratory will help in understanding the mechanisms that make the tail spread as it does.

Once they have the system mastered, they will experiment with a range of different dust motes that conduct, store, or insulate against electricity.

Then they will be ready to start investigating the cosmos on a microscale.
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

vr 21 dec 2012, 15:43



Floating water bridge between two beakers

The interaction of electrical fields and liquids can lead to phenomena that defies intuition. A famous example is the Floating Water Bridge: a slender thread of water held between two glass beakers in which a high voltage difference is applied. Surprisingly, the water bridge defies gravity even when the beakers are separated at distances up to 2 cm.

=====================

Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

vr 21 dec 2012, 15:53

De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: blackbox
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

za 16 feb 2013, 12:53

1


2
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15962
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

vr 28 feb 2014, 01:55



Gepubliceerd op 26 feb. 2014

Dr. Jerry Pollack will speak at EU2014 along with Wal Thornhill and Dave Talbott and a whole roster of speakers. Check out http://www.thunderbolts.info/wp/2013/09 ... home-page/

In this interview with Kim Gifford, Dr. Jerry Pollack, a professor in the bio-engineering department of the University of Washington, discusses new insights into structured water garnered in his lab. Dr. Pollack has spent the last 10 years researching the role of water in biological tissue and his discoveries could have a profound impact on our understanding of disease and healing.
Plaats reactie

Terug naar “Natuur”